Haagse politie slaat in op demonstranten Gele Hesjes

Deze zaterdag waren wederom in Nederland demonstraties van de Gele Hesjes, die hun woede lieten horen over het beleid van de huidige regering. Er was opgeroepen om niet in de eigen regio te blijven en vooral naar de regeringsstad te komen om daar met meer mensen te zijn en een harder protestgeluid te laten horen. Ongeveer tweehonderdvijftig mensen waren op de oproep afkomen en maakten het tot een grotere demonstratie dan voorgaande weken het geval was. Echter de politie was deze keer nog minder inschikkelijk dan voorgaande demonstraties en sloeg zelfs met grof geweld in op de demonstranten.

Met veel verontwaardig deelden mensen op de sociale media de beelden van het optreden van de politie, waaruit blijkt dat men over de schreef gaat tegen demonstranten die enkel van hun grondrecht gebruik wilden maken. Een aantal nietsvermoedende mensen krijgen rake klappen van de politieagenten, die zomaar beginnen in te slaan op mensen, er zijn ook nog eens 8 mensen opgepakt.

De politie van Den Haag geeft de volgende uitleg;

Acht personen zijn aangehouden voor verschillende misdragingen zoals het afsteken van vuurwerk, het gooien van stenen en terrasmeubilair naar de politie en het verstoren van de openbare orde.

Echter onderstaande beelden geven een heel ander beeld weer:

De nationalistische actiegroep Voorpost, die met meerder activisten aanwezig was, reageerde op Twitter middels een korte reactie;

Wim Maes-herdenking in Brasschaat: sereen en strijdvaardig!

Gisteren vond in Brasschaat de herdenking van Wim Maes plaats. Honderd aanwezigen eerden de Antwerpse oud-VMO-leider. Onze conclusie: het actieve Vlaams-nationalisme is nog steeds springlevend en dit mede door mensen zoals Wim Maes.

ReAct organiseerde samen met Voorpost deze herdenking. We zijn – stiekem – apetrots dat we op amper enkele weken tijd een honderdtal nationalistische (oud-)militanten in Brasschaat op het appèl kregen. Zelfs de weergoden waren ons goed gezind, al waren de jassen en sjaals geen overbodige luxe.

wm2

De namiddag begon met een plechtig eerbetoon aan de laatste rustplaats van Wim Maes. Elke Heylen loodste ons poëtisch doorheen het gebeuren, ook nadien in de zaal. Luc Vermeulen leidde de herdenking in met een begroeting van de aanwezigen. Onder hen oud-strijders van de VMO van Bob en Wim Maes, maar ook van de latere VMO van Bert Eriksson, veel Voorposters uit alle uithoeken van Vlaanderen en verschillende Vlaams Belang- en N-VA-mandatarissen.

Na de voormalige actieleider van Voorpost was het aan gastspreker en oud-VMO’er Wim Verreycken: “Alle respect voor de N-VA-mandatarissen die aanwezig waren op het verjaardagsfeest van Bob Maes, temeer omdat ze geen schuldgevoelens toonden wanneer ze daarover de linkse media over zich heen kregen.” Wim Verreycken wilde bewust niet ingaan op de voorbije gemeenteraadsverkiezingen. “Wim Maes leefde in een tijd waarin er geen twee nationalistische partijen elkaar beconcurreerden.” Hij betreurde dat dat nu wél het geval is, maar daar hield hij het bij. Hij bracht een overzicht van de genodigden die de vorige Wim Maes-herdenkingen toespraken, waaronder Bob Maes, Dr. Hector Goemans en Karel Dillen. Een lijstje om stil van te worden. Een aantal anekdotes brachten nostalgische gevoelens teweeg bij de oudgedienden van Wim Maes, iets wat je kon aflezen op de stralende gezichten van deze heren én dames.

wm8.jpg

Na een korte optocht, achter de vlaggen van Voorpost, werd de namiddag verdergezet in een zaaltje. Deze was iets te klein, waardoor verschillende aanwezigen rechtstaand het verloop volgden. Rob Verreycken mocht de spits afbijten met een relaas over de levensloop van Wim Maes, de man die met zijn ‘Mannekes’ de bestaansmogelijkheid van de Volksunie verzekerde. “Net zoals Wim Verreycken het al zegde op de begraafplaats, sommige interventies van de VMO durfden al eens uit de hand lopen…” aldus Rob. Maar daar was dan ook een reden voor: de extreemlinkse Amada had immers knokploegen die zonder de bewaking van de VMO iedere Volksunie-bijeenkomst onmogelijk maakten. Oud of jong, iedereen in de zaal van zo’n bijeenkomst zou klop krijgen, iets wat bij de eerste Volksunie-bijeenkomsten ook effectief het geval was, zo leert Rob ons.

wm17.jpg

Luc Vermeulen op zijn beurt zorgde voor de vergelijking van actie voeren ‘toen’ en nu. Luc: “Er zijn nostalgici die me verwijten dat de acties van Voorpost vandaag de dag te zwak zijn, te weinig actie inhouden, wel ik zeg u, de acties zijn dezelfde, de militanten zijn dezelfde, datgene wat veranderd is zijn de ordediensten en de media.” Met enkele rake voorbeelden werd deze bewering kracht bij gezet. En gelijk heeft hij. Andere tijden, andere zeden, maar de inzetbereidheid van de militanten is geen haar veranderd, tot spijt van wie het tegendeel durft beweren.

wm19.jpg

Nick Van Mieghem mocht de dag afsluiten met zijn lofbetuiging aan de grote man die Wim Maes was. “Ik ben opnieuw enorm fier hier te mogen staan en het woord te mogen voeren op een herdenking van Wim Maes!” zo begon hij zijn betoog. Wim Maes is een inspiratiebron voor velen. Hij was enorm geliefd door de militanten en door de VMO-leiding. Hij zorgde ervoor dat de Antwerpse VMO de gehele VMO meetrok tijdens de vele heroïsche en onvoorstelbare acties. En Bob Maes (helaas verontschuldigd gisteren gezien zijn gezegende leeftijd van 94 lentes) zag dat het goed was en liet Wim Maes de vrije loop.

Toemaatje uit ’t Pallieterke van tijdens de jaren van Wim Maes en zijn Mannekes: “Eenvoudig, beminnelijk, ongedwongen, bescheiden, hartelijk, met een toch niet lawaaierige uitbundigheid in zijn gevoelens, kende hij geen hoogmoed. Hij liet zich op niets voorstaan. Ook niet op zijn nochtans niet te schatten verdiensten. Lag in die schoon-menselijke eigenschappen van hem misschien de verklaring van het gezag dat hij – zonder erkende en van hogeruit gewaarborgde hiërarchie, zonder sancties – op zijn V.M.O.-ers uitoefende? Dat zal wel zo geweest zijn, maar toch maar ten dele. Want daarbuiten had hij nog “iets” in zich, waardoor men zijn gezag aanvaardde en erkende. Wie zal dat “iets” helemaal juist omschrijven? Het was er in ieder geval en misschien koppelen we het nog het best aan zijn gloeiend geloof in de zaak van zijn volk, zijn hartstochtelijk Vlaams en Diets nationalisme.” (bron)

Uit naam van ReAct willen we nog eens iedereen bedanken die gisteren de tijd genomen heeft om de Wim Maes-herdenking bij te wonen. Houzee!

 

wm1wm2wm5wm9wm10wm11wm3wm4wm6wm7wm8wm12wm13wm14wm15wm16wm17wm18wm19wm20

Borden ’Opgepast overstekende illegalen’ van Voorpost nabij Moerdijk

Vlak onder het dorp Moerdijk bij de A16 Zevenbergschen Hoek en parkeerplaats station Lage Zwaluwe verschenen deze week affiches van de nationalistische actiegroep Voorpost tegen de aanwezigheid van illegalen.’Opgepast overstekende illegalen’ prijkt er op de tientallen her en der geplaatste borden. Lokale politieke partijen in Moerdijk reageerden in de pers wisselend op de actie, de actiegroep zelf wil de problematiek op de agenda blijven zetten en vindt dergelijke acties voor herhaling vatbaar.

Het vraagstuk van illegalen die bivakkeren in de bossen nabij Moerdijk is al enkele weken in het lokale nieuws. Burgemeester Jac Klijs van gemeente Moerdijk wil het bos kappen en een maisgebied leeghalen om zo de overnachtigingsmogelijkheden van illegalen te bemoeilijken. Mocht de kap niet voldoende zijn, dan komt er ook een permanente politiepost op de parkeerplaats. Het gaat hier om Albanese illegalen.

Dat de actie een gevoelige snaar raakt onder de politiek partijen in de gemeente Moerdijk is wel duidelijk. Elke partij heeft heeft zo’n beetje een standpunt over de aanwezigheid van de illegalen, het merendeel van de partijen lijkt echter wel overeen te stemmen dat er geen lokale rol in deze kwestie is. Men legt het neer bij de Europese Unie of de landelijke overheid. Voorpost liet bij eerder acties tegen illegaliteit weten dat men eist dat de grenzen worden gesloten en illegalen worden teruggestuurd naar het eigen land.

De kunstenaar in Nick Van Mieghem, actieleider van Voorpost: “Dit werk heet ‘Pau’, het Catalaans voor ‘vrede'”

Op 1 oktober vorig jaar organiseerde de Catalanen een referendum rond de Catalaanse onafhankelijkheid. De dag werkt gekenmerkt door bloederige taferelen tussen de Spaanse ordetroepen en vreedzame Catalaanse kiezers, waaronder veel vrouwen, ouderen en zelfs kinderen. Uiteindelijk zou de zittende Catalaanse president zijn land ontvluchten richting het onze en de rest van het verhaal – zeg maar soap – kennen we ondertussen.

Deze gebeurtenis inspireerde de actieleider van Voorpost Vlaanderen. Niet voor een protestactie aan de Spaanse ambassade in ons land, maar voor iets totaal anders. Nick Van Mieghem, dokwerker in de Gentse haven, is niet enkel een kloeke kerel die met veel plezier de barricaden van de rechts-nationalistische strijd opklimt, hij heeft evenzeer een gevoelige kant die nu en dan in vervoering komt wanneer er iets of iemand onrecht wordt aangedaan.

En dat was het geval bij het zien van het onrecht dat de Catalaanse referendum-kiezers werd aangedaan door de Spaanse overheid. Het gros van de Catalaanse nationalisten mag dan wel links tot extreem-links georiënteerd zijn, als volksnationalist doet het je toch iets wanneer andere volksnationalisten letterlijk op hun gezicht krijgen. Dat is zo bij de Ieren, dat is zo bij de Basken, dat is zo bij de Schotten en dat is dus evengoed zo bij de Catalanen.

Nick filterde zijn emoties via de kunst. Zingen kan hij niet, dansen al evenmin, maar tekenen en schilderen gaan hem wél goed af. Een hobby die hij zich bovendien zélf heeft aangeleerd de afgelopen jaren. Zonder voorafgaande opleiding legt Nick zijn emoties en meest geliefde onderwerpen sinds enkele jaren vast op doek. En zo komt het dat hij een schilderij maakte met een iconisch beeld van een Catalaanse vrouw die met een bloem in de hand oog in oog staat met een Spaanse politieagent.

Maar genoeg woorden, hieronder Nicks werk. En we moeten links Vlaanderen teleurstellen: ondanks Nicks nieuwe liefde voor de schilderkunst blijft hij evenwel actief overal waar jullie het klein kind uithangen. Houzee Nick!

nvms.png

Actie Voorpost in Amstelveen tegen krakende illegalen

De nationalistische actiegroep Voorpost heeft deze avond in Amstelveen geprotesteerd tegen krakende illegalen die inmiddels ook daar bezig zijn. In Amsterdam is deze groep met ondersteuning van extreemlinks de afgelopen maanden actief aan het kraken van huizen en heeft nu het werkterrein buiten de stad verlegd. Voorpost protesteerde tijdens de gemeentevergadering in Amstelveen, waarbij dit probleem werd besproken, met spandoeken en de leus ‘illegaliteit is criminaliteit’ en kreeg goedkeurende reacties van de aanwezige burgers.

Twee dagen geleden is er in Amstelveen voor de eerste keer door illegalen een groot kantoorpand gekraakt. Dit soort van praktijken, waarbij illegale vreemdelingen panden in beslag nemen, zijn inmiddels in de Nederlandse hoofdstad Amsterdam heel normaal geworden. Daar krijgen illegalen zelfs met enige regelmaat ondersteuning vanuit het bestuur van de stad zelf.

Voorpost ziet dergelijke praktijken niet al iets positief. De actiegroep wil dat gemeenten optreden tegen illegalen en hun extreemlinkse bondgenoten. Men bezocht dan ook met deze actie direct de Amstelveense gemeenteraad om hen erop te wijzen dat ze als volksvertegenwoordigers en bestuurders hun plicht moeten doen en geen ruimte dienen te bieden aan mensen die de Nederlandse wetten overtreden.

De activisten van Voorpost stonden enige tijd in het midden van het gemeentehuis en konden later voor deur van het gebouw aan de inwoners hun verhaal en opvattingen kwijt. Veel inwoners alhier waren positief over de actie en niet te spreken over de krakende illegalen. Ook de volksvertegenwoordigers leken negatief tegenover dergelijke illegale praktijken te staan en enkelen onder hen lieten weten dat de gemeente dit niet dient toe te staan.

Nationalistische actiegroep Voorpost bij Afrikadag in Amsterdam tegen de plaasmoorde

De nationalistische actiegroep Voorpost heeft gisteren in Amsterdam voor de deur van het Koninklijk Instituut voor de Tropen (KIT) aandacht gevraagd voor de plaasmoorde in Zuid-Afrika. In de gebouwen van de KIT vond op zaterdag de Afrikadag plaats en voor Voorpost was dit een gelegenheid om aandacht te vragen voor het extreme geweld momenteel gaande tegen blanke boeren in Zuid-Afrika. Een tiental activisten stond voor de deur bij het evenement, met spandoek en borden en deelden folders uit aan de voorbijgangers om hen over de kwestie te informeren.

Racistische geïnspireerde aanvallen en moorden tegen blanke boeren zijn sinds de afschaffing van de Apartheid enorm in opmars. Plaasmoorde verwijst naar de moorden op de ‘plaats’ en hiermee wordt het boerenerf bedoeld. De bewuste erfaanvallen in Zuid-Afrika zijn aldus aanvallen, berovingen en moorden op boerderijen. De opeenvolgende Nederlandse regeringen hebben zich tot op heden stil gehouden over de racistische moorden in Zuid-Afrika en men spreekt in algemene termen over het beschermen en bevorderen van mensenrechten.

Dit is volgens Voorpost onvoldoende en de organisatie blijft duidelijk maken aan het publiek hoe ernstig de situatie in Zuid-Afrika is;

De houding van de huidige president draagt bij aan een klimaat van haat en onverdraagzaamheid jegens blanken. Sinds de vrijlating van Mandela zijn al ruim 5.000 blanke Boeren vermoord. Veelal op hun boerderijen (’plaas’). De moorden kenmerken zich vaak door een ongekende wreedheid. De aanvallen op de boerderijen hebben niets te maken met het ongedaan maken van onrecht tijdens de apartheidsperiode. De moordenaars laten vaak waardevolle bezittingen achter. Het is hen duidelijk te doen om de afkomst van de slachtoffers.

Oud vraaggesprek (2008) met de oprichter van Voorpost Nederland

Voor de Revolte, het tijdschrift van Voorpost, sprak ik in 2008 met Frie Verbrugge, de oud-actieleider en oprichter van Voorpost Nederland. Het gesprek ging over zijn zeer actieve Voorpostjaren in Nederland van pak ‘m beet 1978 tot en met 1988. Hij was het die de eerste jaren van de oprichting de kar trok en verantwoordelijk was voor het reilen en zeilen van de Nederlandse afdeling van Voorpost. Ik had het voorrecht om enkele uren met hem en zijn vrouw te mogen doorbrengen om de goede oude jaren nog eens voor de geest te halen. Dat heeft het onderstaande vraaggesprek opgeleverd.

Hoe bent u politiek geïnteresseerd geraakt?
Mijn vrouw en ik komen beide uit Zeeuws-Vlaanderen en wij waren door de ligging eigenlijk economisch en cultureel veel meer op Vlaanderen gericht dan op Nederland. Daarnaast heeft mijn moeder, zij was een nationalist, mij persoonlijk erg beïnvloed.

Hoe bent u bij Voorpost terechtgekomen?
Toen ik en mijn vrouw eens in Antwerpen waren kwamen we het blad ’t Pallieterke tegen en daar zijn we gelijk op geabonneerd. Dat was een ogenopener voor ons, omdat bij ons zulke bladen niet te krijgen waren. Hier stond ook een artikel in over Voorpost. Dat sprak ons wel aan en ik heb toen een brief naar Voorpost gestuurd. Daarop kwam Luc Vermeulen naar Nederland toe. Voorpost Vlaanderen wilde ook graag een werking beginnen in Nederland, maar tot aan dat moment had men nog geen contacten. Mijn brief kwam dus op een goed moment.

Wie waren de eerste actieve leden en wie zaten er toen in de raad? Wie waren er betrokken bij de oprichting?
Als redelijk snel na de oprichting melden zich enkele mensen die zich actief wilden gaan inzetten. Er zijn toen naast mijzelf drie bestuursleden aangemeld bij de Kamer van Koophandel. Stan de Beukelaar, Frans Voermans en Broer Wiersma. Deze personen waren er dus vanaf het begin bij en maakten deel uit van de eerste Voorpostraden in Nederland.

Welke kringen waren in de beginjaren het meest actief?
Er was een kringwerking in Noord-Brabant en in Friesland en ook een kleine kring in Den Haag met een paar jonge mensen. Het zwaartepunt lag in het begin vooral in West-Brabant, omdat we hier de meest actieve leden hadden.

Nederlandse actie in Sluis 1986

Was er samenwerking met andere organisaties?
Er waren eigenlijk niet veel comités of andere organisaties die ons aanspraken. Er is wel contact geweest met het Nederlandse Zuid-Afrika Werkgemeenschap (NZAW) en het Oud-Strijders Legioen (OSL), maar die waren beide veel te veel op het christelijke geloof en karakter gericht en daarom konden we hier zeer moeizaam mee samenwerken. En uiteindelijk dus ook helemaal niet. Ook met de partijpolitiek waren er geen samenwerkingsverbanden. Janmaat kwam nog wel eens langs, voornamelijk voor handtekeningen en om mensen op de lijsten van de Centrumpartij te krijgen. Ook was er wel contact met de Nederlandse Volksunie, ook voornamelijk om voorgaande redenen. Het bleef vooral bij mondeling contact, wel werd er rondom verkiezingen geplakt voor bovenstaande organisaties, wanneer men ons daarom vroeg.

Wat waren de eerste acties en wat waren de eerste struikelblokken?
Plakken van pamfletten, de Heel-Nederlandse, voor de hereniging van Nederland en Vlaanderen. En pamfletten waarin we de steun uitspraken voor Zuid-Afrika. Kraampjes met propaganda in Breda, Roosendaal en Rotterdam. Struikelbokken waren uiteraard de massale tegenbetogingen van linkse knokploegen, die de kraampjes kwamen vernielen. Ook voerden we actie in Breda voor behoud van de taptoe. De taptoe is een militaire parade, met militaire muziek, waarbij de leden hiervan dwars door de straten liepen. En hier kwam altijd veel volk op af. Links vond alles wat met militarisme te maken heeft niet kunnen en dus moest het maar verboden worden, tot groot ongenoegen van de vele mensen die hier altijd naar gingen kijken en luisteren. Wij gingen toen folders vóór de taptoe verspreiden. Daarnaast begonnen we in Delft met de Willem van Oranjeherdenking te organiseren. Verder was een struikelblok het gebrek aan menskracht.

Hoe hebt u de werking van Voorpost Nederland de eerste jaren ervaren?
Eind jaren zeventig was er helemaal geen rechtse organisatie in Nederland. De enige die er was in Nederland was Voorpost. De NVU bestond wel, maar die kwamen de straat niet op. Er was zeker sprake van een positieve werking in het begin. Ook was er een goede verstandshouding tussen de leiding en de actieve leden.

Hoe was het politiek klimaat?
Heel erg slecht, echt onwerkbaar. Links was oppermachtig en beheerste de totale pers. Er waren overal – door heel het land heen – linkse groepjes en niets kon of mocht. Niet eens omdat ze zo heel machtig waren, maar er waren geen tegenkrachten en ze hadden daarom dus vrij spel. Voorpost moest daarom zelfs een tijd lang ondergronds werken. Dat kwam ook omdat links later overging tot het plegen van aanslagen en niemand meer veilig was. Toen is besloten om niet meer openbaar te verschijnen, om zo het kader te beschermen. Om even een indruk te geven, wijzelf durfden in die tijd aan niemand te vertellen dat we op vakantie gingen naar Zuid-Afrika. Dit omdat er alleen maar negatief over werd geschreven. De sfeer was toen echt griezelig, alles was links, er was niemand die hun denkbeelden mocht tegenspreken.

Welke maatschappelijke problemen speelden er toentertijd in Nederland?
Apartheidspolitiek en het beleid van de toenmalige regering. Die waren vreselijk anti-apartheid. Alles wat een klein beetje nationaal, nationalistisch was mocht niet. Er was totaal geen nationaal gevoel, zoals (historische) liederen en samenzang, het verdween allemaal. Dat was voor ons nationalisten natuurlijk een ramp. De eenheid van de Nederlanden speelde voor ons, maar binnen de rest van Nederland bleek daar weinig begrip voor, ook voor de Vlaamse zaak niet. De supermacht van politiek links. Die totale dominantie op alle maatschappelijke terreinen.

Wat waren de ideeën? Rechtse mensen samen en dan verder kijken? (bundelen van krachten) Had men concrete plannen om de maatschappij te veranderen?
We waren nationalistisch en tegen het kapitalisme en communisme. We wilden de trots op Nederland aanwakkeren. We hadden een club van idealisten en gelijkgezinden bij elkaar. Omdat we relatief klein waren konden we af en toe stoot uitdelen maar niets concreet veranderen. Het was toch ook wel lastig om iedereen achter één thema te krijgen. En we hadden daarbij weinig goede aanknopingspunten om op in te spelen.

Welke activiteiten waren zo spectaculair dat ze u nog zijn bijgebleven?
Dan moet ik als eerste zeker het kraampje in Roosendaal noemen. Het kraampje was weken van te voren al nieuws in een aantal kranten, omdat wij er zouden gaan staan. Op de dag zelf stonden we er net en daarna kwam de linkse meute. Eerst stonden ze nog voor het kraampje, begonnen te schelden en tieren, en later kreeg de toenmalig Voorpost-voorzitter Francis van der Eijnde nog sigarettenpeuken op zijn handen uitgedraaid. Maar zeer kort daarna gooiden ze het kraampje met alle spullen op de grond. Ook de Pinksterkampen zijn mij bijgebleven, zeker die in Duitsland samen met de Junge Nationaldemokraten (de jongerenafdeling van de NPD) plaatsvonden. Door de goede sfeer en gezelligheid, ook met veel Nederlandse mensen. Later nog de contactdagen, die bestonden uit boekenkraampjes, propaganda en sprekers en mensen van verschillende politieke partijen en organisaties.

De lokale pers raakte maar niet uitgeschreven over het aankomende Voorpostkraampje in Roosendaal van september 1982

Op welke groepen/mensen had Voorpost de eerste jaren aantrekkingskracht?
Politiek op rechts gerichte mensen. Ik denk ongeveer tweederde jongeren en de rest ouderen, nationalisten die zoekende waren naar een organisatie die hun aansprak en waarbij ze hun ideeën kwijt konden. Sommige n.a.v. lezen van de Revolte of onze pamfletten. Het waren toch over het algemeen mannen en wat meer lager geschoolden.

Hoe maakten jullie reclame en waar?
We hadden natuurlijk de Revolte om als reclame te verspreiden. Maar ook d.m.v. het plakken van pamfletten, we hebben nog wel eens een advertentie in de krant geplaatst. Wat zeker ook werkte is wanneer ik ging spreken bij een andere organisatie. Dan nam ik altijd wat propaganda mee en dat zorgde altijd voor wat nieuwe leden en verkoop van materiaal.

Hoe hebt u uw totale rol bij Voorpost Nederland ervaren. Heeft het nut gehad?
Ik heb een goede start gemaakt en de boel in stand gehouden. Maar belangrijker nog, alles goed overgedragen aan mijn opvolger. Verder hebben wij ook onze kinderen kennis kunnen laten maken met het nationalisme en konden we ze zo iets meegeven voor de rest van hun leven.

Boeken- en informatiekraampje te Bergen op Zoom 1981

Hoe was de samenwerking met Voorpost Vlaanderen, Zuid-Vlaanderen en Zuid-Afrika?
De samenwerking was fantastisch met Vlaanderen en Zuid-Afrika. Ik heb daar ook nog veel persoonlijke vriendschappen aan overgehouden. Er kwam altijd een ploeg Vlamingen helpen bij ons. Die stonden altijd klaar wanneer wij hun hulp konden gebruiken.

Hebt u zelf nooit politieke ambities gehad?
Ik heb nooit partijpolitieke ambities gehad. Ik ben absoluut geen man voor in de gemeenteraad. Vanaf den beginne ben ik me gaan richten op Voorpost en dat bracht mij voldoening, juist omdat de Voorpostidealen en denkwijzen mij altijd hebben aangesproken. Ook was voor mij de Heel-Nederlandse gedachte zeer belangrijk en daar kon je partijpolitiek niet veel mee. Ik heb dus zeker geen spijt van mijn actieve Voorpostjaren.