Tag Archives: Vlaanderen

Beelden IJzerwake 2018; Volk, word staat!

Vandaag kwamen een kleine 4.000 nationalisten samen te Steenstrate waar voor de 17e keer de IJzerwake plaatsvond. Dit jaar had men als titel voor ‘Volk, word staat!’ gekozen. Gastspreker was Guido Moons, oud-voorzitter van Vlaamse Volksbeweging, die met een geestdriftige toespraak het opnam voor de Nederlandse taal als bindmiddel voor Vlaanderen. Het was een strijdvaardige bijeenkomst waarbij rake kritieken werden geuit richting de bestuurders van België. Het geheel was omringd met talloze kraampjes, een VNJ-tent met dranken en spijzen en speelkussen voor de kinderen. Na de wake gingen veel bezoekers nog kijken bij IJzerfolk, waar nationalistische muziek werd gespeeld en men kon dansen.

Steunactie voor de democratie in Catalonië: Kaarswandeling naar Spaans consulaat-generaal

Gisteren betoogde de Vlaamse Volksbeweging samen met de International Commission of European Citizens in Brussel voor democratie in Catalonië. Men riep op de stoppen met de nieuwe inquisitie in Spanje. De wandeling met kaarsen ging langs het Spaanse consulaat-generaal, waar de Spaanse vertegenwoordiging bij de EU zetelt. Er waren toespraken van VVB-voorzitter Bart De Valck en van Bernard Daelemans, verantwoordelijke EU binnen de VVB en woordvoerder ICEC-Vlaanderen. Een paar honderd leden en sympathisanten waren op de demonstratie afgekomen.

N-VA in Vlaanderen: “Geen communautaire eisen!” N-VA in Catalonië: “Vlaanderen onafhankelijk!”

Ons communautaire lot hebben we niet in eigen handen… Bam! Met deze dooddoener trekt Bart De Wever, spits, middenvelder, verdediger, laatste man, doelman, trainer, voorzitter, stadionbeheerder, materiaalman en hoofdsponsor tegelijkertijd van de “wij willen dé centrumpartij worden” N-VA de campagne op gang van de verkiezingen nà de gemeenteraadsverkiezingen. Nu ja, campagne. Hij zet de puntjes die we al lang kennen op de i. Of misschien wil hij écht wel dat ranzige nationalisten vooral niét voor zijn partij stemmen.

Maar wat nu? Net op dezelfde dag van deze uitspraak van de salonflamiganten-goeroe trekken 3 van zijn parlementsleden door de Catalaanse straten voor… Vlaamse onafhankelijkheid. Daar val je toch van achterover? En wie waren die durvers dan wel? Even overlopen: tandartsassistente, poppemieke, schepen en meestromer-op-de-golf-van-succes Sofie Joosen uit Duffel, federaal volksvertegenwoordiger Peter Luykx uit Lommel (een man met wat ons betreft de juiste drijfveer gezien het repressieverleden dat zijn familie te beurt viel), Jan Van Esbroek Vlaams volksvertegenwoordiger, deelsenator en eveneens sinds jaar en dag Vlaams Beweger (oud-VuJo’er en een man met een gezonde afkeer van politieke kameleon en übernar Bert Anciaux).

Samen met Mark Demesmaeker, zetelzitter in de Europese praatbarak, schreven de twee laatsten in juni nog een pleidooi-achtig artikel op de N-VA-webstek over en voor de onafhankelijkheid van Catalonië.

vhvl.png

In Vlaanderen schuift de N-VA het communautaire aan de kant, in Catalonië pleit de partij onomwonden voor de Vlaamse onafhankelijkheid… Wie kan er nog volgen?

Maar wat een spreidstand is dat toch steeds bij die partij? En het probleem wordt al sinds het begin van de debatten binnen de Vlaamse Beweging bij naam genoemd door de nieuwe tsjeven: draagvlak, draagvlak, draagvlak. Daar komen de wel-willen-maar-niet-durven-laat-staan-kunnen-nationalisten van de N-VA steeds weer mee weg. Dat zeggen de peilingen en dat zeggen de vele domme reacties van de argumentloze bangerikken die tijdens discussies beweren N-VA te stemmen.

Wij hebben geen spreekrecht binnen de grootste partij van Vlaanderen, daar zijn we te rechts, te anti-liberaal en te eerlijk voor en misschien ook wel te lelijk. Maar mochten we stiekem een zegje hebben, dan zouden we voorstellen om de tientallen miljoenen die de N-VA heeft opgepot (een jaar geleden zo’n 22,5 miljoen euro volgens beurs.com) in te zetten om het draagvlak voor een volledig onafhankelijk Vlaanderen te creëren. Nét zoals hun goede vrienden, Catalanen dat op die manier gedaan hebben. Of denken de genieën aan de top van de N-VA nu werkelijk dat dat draagvlak in Catalonië er vanzelf gekomen is? (soms denken we van wel als je ze bezig hoort)

Maar goed, Barbara Pas van het rassiestische en fassiestische Vlaams Belang, heeft haar vragen al klaar, zo zei ze gisteren op de VB-familiedag in Limburg, voor de N-VA-helden in het federaal parlement aangaande het referendum op 1 oktober aanstaande, waar de Catalanen mogen beslissen over hun Independència. De hypocrisie en tweedracht binnen de Vlaams-‘nationalistische’ partij zullen dan ongetwijfeld weer hoogtij vieren en het benieuwt ons naar hun argumenten over het bewuste referendum. Maar ja: draagvlak hé jongens! Draagvlak.

Prioriteiten Vlaamse overheid: zoektocht van twee (2) jaar voor symbool genderneutrale wc’s

Beste Vlamingen, weest gezegend! Na twee jaar hard nadenken is het dan eindelijk zover: er is een symbool gevonden voor de genderneutrale wc’s. Minister Liesbeth Homans en haar N-VA-vrienden kunnen tevreden zijn. De échte verandering zet zich door! Al is het werk nog niet volledig af, want de mindervalide anders-genders hebben nog geen symbool… Men weet dus wat gedaan de komende twee jaar in het Vlaams parlement.gnpk.jpg

We hadden dit artikel kunnen aanvatten met: “geen satire”, maar dan zouden veel nieuwtjes tegenwoordig die prefix nodig hebben. U mag als burger inleveren, besparen, afdokken en ga zo maar door, maar geef toe dat je er serieus wat voor terugkrijgt: om de zoveel tijd een (verijdelde) aanslag, extra dure elektriciteit en water en twee jaar geleden al genderneutrale wc’s. Maar er was nog een probleempje. De zoektocht naar een geschikt symbool.

Twee (2!) jaar lang heeft men de grootste bollebozen bijeengezet met slechts één opdracht: het meest geschikte pictogram vinden voor deze bijzonder wc’s waar niet-man-niet-vrouw-wel-anders-genders hun gevoeg kunnen doen. En dit voor alle gebouwen van de Vlaamse overheid. Maar, eureka, de kogel is door de neutrale kerk, er is witte rook, het doek is gevallen, enfin, je begrijpt ons wel. De saucisse-noch-pruim-genders kunnen tevreden zijn. Althans, diegene die fysiek volledig ok zijn, nou ja, deels toch. Want voor de mindervaliden is het nog even wachten op een geschikte wc, daar werd nog geen pictogram voor gevonden. Blijven zoeken Homans, jullie komen er wel!

O ja, en het symbool dan waar men zolang op heeft moeten wachten? Hier is het dan! De originaliteit valt niet te overklassen… (We menen het, dit is géén grap!)

tgp.jpg

Over dit symbool hebben duurbetaalde mensen twee jaar gediscussieerd… Van een echte schande gesproken! Minister Homans en de N-VA mogen fier zijn.

EU-politici: “Géén Turkse propaganda!” 2 meetings vonden al plaats, Gent staat gepland

Binnenkort kunnen de Turken wereldwijd middels een referendum beslissen of Sultan Erdogan meer macht krijgt. Dat referendum is een Turkse zaak, maar dat voor dat referendum in verschillende Europese landen propaganda wordt gevoerd, door vriendjes van Erdogan, zint een aantal Europese leiders niet. Ondanks stoere verklaringen worden toch her en der meetings georganiseerd. Minstens twee meetings vonden zelfs al plaats.

te16.jpg

Een meeting in 2015 in de Hasseltse Ethias-Arena trok 25.000 kijklustige Erdogan-fans.

We kennen ze, de politici die om ter strafste verklaringen afleggen in de media om dan vervolgens de andere kant uit te kijken wanneer hun verklaringen gebakken lucht bleken te zijn. Zo zijn er bij ons Theo Francken en Peter De Roover – beiden N-VA – die binnenkort hoogstwaarschijnlijk met rode kaakjes moeten toekijken hoe een Turkse massabijeenkomst pro Erdogan plaatsvindt in de Gentse Expo.

Ook in Duitsland, meer bepaald in Hamburg, werd een meeting gisteren verboden, maar deze vond alsnog plaats. De zaal werd weliswaar afgekeurd wegens de ‘brandveiligheid’, maar dat hinderde de naar Duitsland afgezakte Minister niet om in de tuin van het Turkse consulaat zijn aanhangers toe te spreken. Daarbij vergeleek hij het gastland met nazi-Duitsland. En ook in Rotterdam sprak afgelopen zondag al een Turkse oud-minister de Erdogan-aanhangers toe.

We geven u hier even een overzicht van de stoere verklaringen uit Nederland, Duitsland en België en eveneens de nieuwsberichten over geplande en reeds gehouden Turkse meetings pro Erdogan. Houdt dit bericht goed bij, want hier komen we binnenkort ongetwijfeld op terug!

De meeting gisteren in Hamburg, Duitsland in chronologische volgorde:

te10

te13

te12

De meeting afgelopen zondag in Rotterdam, Nederland in chronologische volgorde:

te5te2te4te1

De stoere praat van ‘onze’ politici over het campagne voeren pro Erdogan in België:

te15te14te6te11te9te3

En wat lezen we vandaag? U verwacht het nooit! En we zijn vooral benieuwd naar wat de politici daar nu gaan tegenover zetten…

te7te8

boa

Echte solidariteit komt uit identitaire hoek

Miljoenen euro’s vloeiden de afgelopen maanden naar de asielcrisis. Op de meest onmogelijke plaatsen werd geld noch moeite bespaard om opvangplaatsen te creëren en dit in de meeste Europese landen. Maar wat met de eigen bevolking die het moeilijk heeft? Die blijft letterlijk en figuurlijk in de kou staan.

vp5

Het werd voorspeld en het kwam uit: door de asielcrisis worden de Europeanen aan hun lot overgelaten. Er werd veel geld gevonden voor de opvang van miljoenen nieuwkomers, maar de wachtlijsten in bijvoorbeeld de zorgsector blijven nog steeds even lang. Ook de daklozen werden de afgelopen maanden in de steek gelaten door de overheden. Blijkbaar was er voor hen geen geld meer over…

En daarom dat enkele, door de media bestempelde, ‘extreem-rechtse’ verenigingen – u weet wel, die verschrikkelijke racisten en hartelozen – de handen uit de mouwen staken om de minst bedeelden uit onze maatschappij een hart onder de riem te steken. We tonen u hieronder foto’s uit Italië, Frankrijk en Vlaanderen waar respectievelijk CasaPound Italië, La Salamandra CPI, Génération Identitaire, Huizen van Vlaamse Solidariteit en Voorpost aan het werk zijn om de in de steek gelaten Europeanen te behelpen.

In Italië werden dekens uitgedeeld aan de daklozen die er op straat slapen en – hoe kan het ook anders – pasta en andere etenswaren. In Frankrijk deelden jonge militanten eveneens dekens uit aan de landlopers. Voorpost verkocht dan weer peperkoeken harten, waarvan de opbrengst werd gebruikt om de armsten onder de Vlamingen te helpen met een voedselpakket. Die pakketten werd vervolgens verdeeld door Huizen van Vlaamse Solidariteit. Respect!

[OPINIE] Waarom doet Bart De Wever aan politiek?

bdwlDe laatste maanden kreunt Europa onder de vluchtelingencrisis. De oplossingen liggen nochtans voorhanden, zoals landen als Hongarije aantonen. Ook staatssecretaris voor asiel en migratie Theo Francken orakelde dat de grenzen “misschien” zouden moeten sluiten en vandaag lazen we een open brief aan Europa van Bart De Wever die een smeekbede bevat om de asieltoevloed te stoppen. Maar de N-VA, waar beide heren prominent lid van zijn, had die geen andere hoofdagenda? Iets in de zin van een vrij en zelfstandig Vlaanderen? Lees hieronder een opiniestuk dat een aantal pijnpunten blootlegt over Bart De Wever en zijn N-VA. 

Politieke macht

Politieke macht kan direct of indirect worden uitgeoefend. Directe politieke macht betekent de formele staatsmacht, de uitvoerende macht, bekleden. Deze macht situeert zich in het heden en is binair. Ofwel bestuurt men en heeft men die macht, ofwel niet. Indirecte politieke macht is complexer, spitst zich voornamelijk toe op de wetgevende macht, de interactie tussen de politieke actoren en de mobilisatie van maatschappelijke actoren (belangengroepen, burgers, etc.), voornamelijk vanuit het toekomstperspectief benaderd: wie zal de toekomstige politieke macht kunnen uitoefenen? Hoe dichter de komende verkiezing, hoe concreter de indirecte politieke macht wordt. Verkiezingen zijn het moment waarop burgers in absolute cijfers macht verdelen onder hun partijpolitieke vertegenwoordigers. Na de verkiezingen blijkt hoe deze absolute machtscijfers kunnen worden omgezet in relatieve macht. Direct of indirect.   

Machtspolitiek

Het Vlaamse partijpolitieke spectrum is vanaf WO II tot de paarsgroene regering Verhofstadt I (1999) gekenmerkt door de aanwezigheid van een dominante christendemocratische machtspartij die bepaalde wie er mee bestuurde. Nu eens de socialisten, dan weer de liberalen kregen het privilege van de christendemocraten om mee te besturen. De Volksunie was de eerste in een generatie van nieuwe partijen (Agalev, Vlaams Blok, Rossem) die zich kon manifesteren tussen de traditionele politieke partijen. Voor al deze nieuwe partijen vertaalde maatschappelijke agitatie zich in electorale winst en zo tot indirecte politieke macht. Concrete maatschappelijke of staatkundige verandering behalen, gebeurt echter voornamelijk via de directe politieke macht.

Volksunie

Het is de betrachting van Hugo Schiltz geweest mee aan tafel te zitten tussen die grote traditionele partijen om de essentie van zijn partijpolitiek programma, de federalisering van België, concreet uit te voeren. Aangezien de Volksunie nooit meer dan 15 % haalde, en dus een absoluut klein politiek gewicht had, was de strategie van de Volksunie erop gericht een relatief groter politiek gewicht te verwerven door het electoraal gewicht zo effectief mogelijk in te zetten bij diverse staatshervormingen aan de onderhandelingstafel. Het valt niet te ontkennen dat de Volksunie een cruciale speler is gebleken in de federalisering van België, in al zijn positieve en negatieve aspecten inclusief de prijs die de gehele Vlaamse bevolking hiervoor blijvend moet betalen. Toch zijn er ook niet te ontkennen strategische punten behaald. Art. 35GW bijvoorbeeld, duikt met de regelmaat van de communautaire klok opnieuw op en blijft een mogelijkheid om België definitief te hervormen, zoniet af te schaffen. Hiervoor betaalde de Volksunie twee prijzen: de opkomst van het Vlaams Blok (1991) en finaal het uiteenvallen van de partij (2001) toen bleek dat de essentie van het partijprogramma danig was gerealiseerd, dat andere breuklijnen deze partij verdeelden. De Volksunie spatte uiteen. Sommige gewezen voorzitters (Gabriëls, Vankrunkelsven, Borginon)  vonden we terug bij de VLD, een andere uiteindelijk bij de sp.a (Anciaux). Nog anderen vonden hun weg naar de CD&V (Sauwens) of Groen (Staes). Wat overbleef, was het partijtje dat werd gekenmerkt door kortebroekenflamingantisme. N-VA scoorde één zetel en 4.91 % bij de verkiezingen van 2004. Enkel door een alliantie met een steeds verder wegzakkende CD&V konden beide verliezers de schijn ophouden door samen te winnen.

Vlaams Blok/Belang

Het VB, ontstaan als radicaal flamingantische afsplitsing van de Volksunie, ontdekte al snel dat de electorale aanhang beperkt was. Pas toen het VB zich focuste op moderne rechtsconservatieve thema’s waar de traditionele partijen geen vat op kregen (migratie, veiligheid, fiscalisme, etc.) kwam de electorale doorbraak in 1991. Het VB nestelde zich vanuit het trauma van het Schiltz-federalisme in de indirecte macht van de oppositie: de maatschappelijke agitatie en de politieke guerrilla. Dit resulteerde in een schier onophoudelijke reeks verkiezingsoverwinningen met 24.15 % in 2004 als hoogtepunt. Op geen enkel moment kon deze partij echter directe politieke macht verwerven, of nog maar de schijn ophouden klaar te zijn voor de directe politieke macht, laat staan in de mogelijkheid zijn dit te verwerven. Zonder concreet strategisch objectief zijn tactische overwinningen via de stembus zinloos. Dit resulteert vroeg of laat in metaalmoeheid, zowel bij kiezers als bij kaders. De ijzeren wet van de oligarchie deed de rest.

De strategie van De Wever

De fundamentele analyse die De Wever – opgegroeid met een steeds winnend VB –  maakt is die van de ineffectiviteit van de electorale en politieke strategie van het VB. Verkiezingsoverwinningen van het VB neutraliseerden in zijn optiek het Vlaamse (en rechtse) electoraat. In Antwerpen materialiseerde zich dat het best. Hoe groot het VB ook werd (35 %), het was de beste garantie om opnieuw een socialist op het schoon verdiep te hijsen. Het VB-electoraat veroveren is dus een noodzakelijke voorwaarde om directe politieke macht te kunnen verwerven. Dus nam De Wever afscheid van het “Vlaanderen tegen racisme” van Geert Bourgeois en schalde hij de conservatieve trompet om zo die VB-kiezers van zijn goede bedoeling te overtuigen. Deze strategie bleek bijzonder succesvol. Niet enkel kon N-VA zijn absoluut politiek gewicht in zetels relatief groter maken door het kartel met CD&V en 500 dagen institutionele crisis te veroorzaken, het vond ook electoraal gehoor bij de VB-aanhang. In 2014 behaalde N-VA 32,5 %, VB nog amper 5,9 %.

bdwtv

Zijn uitval naar VB-voorzitter Tom Van Grieken in De Zevende Dag zondag jongstleden sprak boekdelen. Deze laatste betichten van het starten van een Derde Wereldoorlog is geen boutade maar verbijsterende onzin, volledig in contradictie met waar De Wever zijn politieke credibiliteit vandaan haalt: de correctheid van de analyse en de sereniteit van zijn debattechnieken. De Wever heeft duidelijk een heilige schrik dat de N-VA-kiezer de ineffectiviteit van de officiële strategie-De Wever doorziet want zelfs het cordon sanitaire moest worden herbevestigd.

Quae mutatio rerum

Verkiezingen winnen is één zaak, het strategisch doel behalen om politieke macht te verwerven is een ander. Bijgevolg diende N-VA een prijs te betalen die in wezen geen enkele partij wil betalen: het opbergen van de essentie van het programma. Bij N-VA is dat tot nader order nog steeds Vlaamse staatswording. En die prijs heeft N-VA betaald. Geen enkele evolutie mogen we tot 2019 in deze verwachten. Na 2019 kan N-VA, zelfs al heeft het nog steeds een massief electoraal gewicht, net zo goed als in 2014 buitenspel worden gezet. Met toekomstbeloften zonder enige garanties en symbolische overwinningen (PS in de oppositie) is de Vlaamse burger bitter weinig als de ene na de andere fiscale maatregel de Vlaamse gezinnen en de Vlaamse middenklasse treft terwijl de transferten richting Wallonië en failliete Zuid-Europese staten onverminderd blijven doorgaan. De Vlaamse middenklasse werkt en betaalt. Met of zonder PS.

Een mogelijke strategische stap vanuit een financieel-economische hervormingsregering zou het probleem van de Belgische staatsschuld kunnen zijn. Dit vormt immers een obstakel voor Vlaamse verzelfstandiging. Te midden de zesde staatshervorming (maxi-lasten en mini-lusten voor de deelstaten) en Europese begrotingsrichtlijnen, kan het afbouwen van de federale schuld en het opbouwen van staatsschuld op deelstaatniveau een strategische zet van formaat zijn. Dergelijke debt shift gebeurt echter niet, noch worden andere stappen gezet. De fameuze kracht van verandering, motor van vooruitgang, helfies en overige duurbetaalde propaganda, kan de realiteit echter niet verdoezelen. N-VA boekt geen enkele strategische vooruitgang op weg naar Vlaamse staatwording, komt niet verder dan een fiscaal gouverneurschap van de Europese suprastaat en is niet meer dan een curator van de ontmanteling van onze politieke, sociale en culturele civiele gemeenschap.

Op ideologisch vlak scoort de N-VA evenmin punten nu –  pakweg –  transgendertoiletten een bezorgdheid blijken te zijn van de N-VA-minister in functie. Integendeel, op ethisch vlak bevolkt Verhofstadts paarsgroen nog steeds de Wetstraat 16. Op de groeiende immigratiecrisis die fundamenteel onze samenleving dreigt te destabiliseren kan de N-VA zich enkel verschuilen achter beperkte maatregelen in de marge, Europese samenwerking die nergens toe leidt en politieke onwil tot onkunde. Terwijl Schiltz tenminste objectieven bereikte, rijst stilaan de vraag welke strategische vooruitgang N-VA eigenlijk aan het boeken is gezien de hoge prijs voor de regeringsdeelname.

Le nouveau CVP est arrivé

Blijft de vraag wat dan wel de strategische objectieven zijn van N-VA die het overboord gooien van het eigen programma legitimeren. Al drie decennia krimpt de christendemocratie als centrale machtspartij in elkaar. CD&V heeft een steeds verouderend kiespubliek dat simpelweg uitsterft. N-VA lijkt goed op weg om die positie van centrale dominante machtspartij in te nemen: lokaal stilaan stevig verankerd, electoraal veruit de grootste partij en kapitein van de Vlaamse en federale regering. Uit de gedragingen, handelingen en context lijkt dit al een veel plausibeler grand strategy. De macht om de macht.  

Een kritische succesfactor om die rol van centrale dominante machtspartij te garanderen is de rechterflank afdekken. En precies daar begint het door de massieve immigratiecrisis, waarvan we nog maar het begin van het begin hebben gezien, te rommelen. De Wever weet dit zelf maar al te goed. Zijn uitval naar VB-voorzitter Tom Van Grieken in De Zevende Dag zondag jongstleden sprak boekdelen. Deze laatste betichten van het starten van een Derde Wereldoorlog is geen boutade maar verbijsterende onzin, volledig in contradictie met waar De Wever zijn politieke credibiliteit vandaan haalt: de correctheid van de analyse en de sereniteit van zijn debattechnieken. De Wever heeft duidelijk een heilige schrik dat de N-VA-kiezer de ineffectiviteit van de officiële strategie-De Wever doorziet want zelfs het cordon sanitaire moest worden herbevestigd. Mocht het VB de zon kunnen laten schijnen, dan blijkt De Wever dat niet te willen steunen. De Wever bevestigt hiermee één van de fundamenteelste mechanismen politique politicienne om Vlaamse burgers te verdelen en zo Vlaamse politieke macht te verdelen. Macht die hij nochtans zelf placht aan te wenden om het kostbare weefsel in stand te houden. Tenslotte wendde De Wever zich zelfs tot het ranzig politiek charlatanisme van Dewinter om de Vlaamse kiezer een rad voor de ogen te draaien. Alles om de Vlaamse politieke macht te verdelen.  Bien étonné de se retrouver ensemble. De kleren van de keizer. En hij weet het.

« Oudere berichten