Tag Archives: Marnixring

Jozef Simonsprijs: van E. de V. tot De Strangers

tsMag ik toch nog even terugkomen op het hier verschenen artikel over die aan De Strangers uitgereikte prijs? In Schoten moest er op zondag 29 november inderdaad met de ellebogen worden gewerkt – en niet alleen door politici… – om binnen te geraken in Zaal Forum aan de Markt. Wie niet vooraf had ingeschreven, diende voor dranghekken aan te schuiven tot de genodigden waren gezeten om in de schaarse restzitjes nog een plaatsje te kunnen bemachtigen.

Wat er dan in die zaal te doen was? Wel, een niet alledaags gebeuren: als 13de in de rij mocht het nog steeds razend populaire zangkwartet De Strangers er de Jozef Simonsprijs in ontvangst nemen op een zogenaamde academische zitting. Zelden een akademische plechtigheid meegemaakt die zó onacademisch verliep, maar laat ik even uitleggen waarover het ging.

Die Jozef Simonsprijs, die zijn naam dankt aan de Kempische schrijver en dichter die de wat doodgezwegen maar nog steeds aangrijpende roman “Eer Vlaanderen vergaat” heeft geschreven, is een héél lovenswaardig initiatief van Marnixring Voorkempen Pater Stracke, waarvan de geschiedenis teruggaat naar het jaar 1990, toen voor het eerst de prijs werd uitgereikt aan wijlen Arthur de Bruyne (1912-1992). De meeste lezers van ReAct zullen wel weten dat die eerste laureaat jarenlang, onder schuilnaam E. de V., dossiers schreef in ’t Pallieterke die van niet weinig jeugdige lezers flaminganten hebben gemaakt.

Na hem hebben nog twaalf andere personen (ja, dames, allemààl mannen) of verenigingen zich in die gegeerde onderscheiding mogen verheugen. Oogmerk van de initiatiefnemers: waardering tonen voor de persoon of vereniging “die zich op cultureel, sociaal of economisch gebied verdienstelijk heeft gemaakt en zo onze jeugd tot inspirerend voorbeeld dient”. De prijs wordt om de twee jaar uitgereikt.

De motivering van de Voorkempsense Marnixring om de vier olijke en vrolijke sinjoren met die prestigieuze prijs te vereren werd, met hier en daar de passende kwinkslagen, uitgesproken door Koen van Cleemput, voorzitter van de werkgroep Jozef Simonsprijs. Zijn Aantwaarpse parodie “Waarom ik hier sta” op De Strangers werd door de tjokvolle zaal op waarderend gelach onthaald, zoals tevoren ook de uitgesproken Vlaamsgezinde inleiding van voorzitter Bart Fierens op massale bijval had mogen rekenen.

Zijn fijne steek onder water (of was het erboven?) op de keuze van zijn vereniging voor het Angelsaksische service club in plaats van die gewoon in eigen taal een dienstenclub te noemen, was ook niet mis te verstaan. Voor wanneer zal ’t zijn, Marnixring Nationaal? Het mag ironisch heten dat de lofrede voor de gelauwerde dialectzangers werd uitgesproken door gewezen administrateur-generaal van de BRT, de omroep die de razend populaire Strangers wegens een partijpolitiek “incorrekt” optreden genekt heeft.

Het pleit voor hem dat zijn ook al geestig gekruide pleidooi bol stond van de waardering voor zowel Jozef Simons, schrijver van de wat doodgezwegen maar nog steeds vrij aktuele roman “Eer Vlaanderen vergaat” en van nog steeds gezongen volksliederen, als voor De Strangers, die zongen wat het volk voelde. Zei Goossens: “Jozef Simons zou vanuit de hemel, waarin hij geloofde, met het grootste plezier die prijs aan het viertal zijn komen overhandigen”.

Pikant gegeven: dat viertal had zelf met aandrang gevraagd zijn straffe schimplied op Jacques Brel te mogen laten horen met onder andere deze gepeperde kost: “Een Franse luis is veel te klein om een Vlaamse leeuw te bijten – Brusseleirke toch, ge moest oe schoame!” Het siert de vier van Aantwaarpe dat zij hun geldprijs van 1.500 euro groothartig wegschenken aan Moeders voor Moeders. En toen barstte de geestdriftige samenzang los, als klinkend bewijs dat die goeie ouwe Strangers, na vijftig jaar schele Vanderlindens en andere blauwe geschelpten, nog altijd voortleven in hart en geest van de Vlamingen en niet alleen die van Aantwaarpe.

Marnixring eert De Strangers

sjzpAfgelopen zondag mocht de Antwerpse volksgroep De Strangers hun partituren nog eens vanonder het stof halen. De reden was de Jozef Simonsprijs die ze ontvingen uit handen van de Marnixring.

Niet minder dan 400 dolenthousiaste aanwezigen zongen luidkeels mee toen Alex Boeye, Nest Adriaensen, Bob Van Staeyen en John De Wilde van De Strangers een tiental klassiekers te berde brachten. De in Antwerpen – en bij uitbreiding Vlaanderen – wereldberoemde groep ontving de Jozef Simonsprijs vanwege hun succesvolle en lange Nederlandstalige loopbaan.

Die loopbaan dreigde na een optreden op 24 november 1992 tijdens een Vlaams Blok-bijeenkomst in het water te vallen. Die partij had een jaar eerder alle politieke partijen in België naar huis gespeeld tijdens de verkiezingen en dat was een jaar later duidelijk nog niet verteerd bij de ‘Vlaamse’ media en showbusiness.

De Strangers kwamen jarenlang niet meer aan bod op radio en televisie, maar bleven wel doorschrijven aan nieuwe teksten. Vele jaren later werden ze opnieuw ‘ontdekt’ en enkele jaren voor hun welverdiende pensioen traden ze toch terug regelmatig op voor het grote publiek. Ze waren plots ‘hip’ en op 17 september 2005 heeft oppersalonsocialist Patrick Janssens (SP.a, ooit Antwerps burgemeester) ze zelfs laten optreden op één van de stadsbals ter ere van zijn ego.

sjzp2

Maar De Strangers, dat is in de eerste plaats 50 jaar politiek niet-correcte topcultuur uit Antwerpen. Taboedoorbrekende ‘liekes’ zoals ‘De Ziekekas’, ‘De Gastarbeider’, ‘Vivan De Vakbond’, ‘Borgeri, Borgerhout, Borgerocco’, maar evenzeer het ‘serieuzere werk’ zoals ‘Den Blauwe Geschelpte’, ‘Dikke Lou’, ”k Hem Geblet’ en vele anderen typeren deze Antwerpse groep die barst van Vlaamse folklore.

Misschien was hun optreden het voorbije weekeinde voor de Marnixring wel het allerlaatste optreden. Met dit soort ‘krakken’ weet ge maar nooit, maar de prijs die ze ontvingen hebben ze alleszins méér dan verdient! Aggedamorwét!

Hieronder een kort stukje van het optreden tijdens de prijsuitrijking: