‘Op de schouders van Giganten’; verslag bijeenkomst Erkenbrand 2018

Gisteren vond de jaarlijkse Erkenbrand bijeenkomst plaats, inmiddels is het voor de derde maal dat de alternatief rechtse studiegroep een aantal voorname sprekers en talloze bezoekers bij elkaar wist te verzamelen onder de aankondiging ‘Op de schouders van giganten’. Meer dan honderd mensen waren hierop afgekomen, in een gezellige ruimte waar het uitstekend vertoeven was en volop de mogelijkheid om met gelijkgezinden van gedachten te wisselen, evenals het aanschaffen van boeken. Een viertal Engelstalige sprekers spraken de zaal toe en konden op de nodige instemming rekenen onder de toehoorders, ook werd er uitgebreid gebruikt van de mogelijkheid om vragen te stellen.

Anders dan de titel deed vermoeden, werd er voornamelijk gesproken over de recente ontwikkelingen op het internet en specifiek de sociale media, waarbij er massaal rechtse organisaties en denkers worden gecensureerd. Een voor mij onverwacht positief gegeven was dat er stevig anti-kapitalistische geluiden te horen vielen, die de vorm aannam van scherpe kritiek op het internationale grootbedrijf en hun links-liberale, politieke keuzes.

De eerste spreker kwam uit Zweden, de voor mij onbekende Frodi Midjord van het Scandza Forum, een rechtse debat- en studiegroep. Hij besprak kort de treurige situatie in Zweden; de massale immigratie, de links-liberale oververtegenwoordiging en rapporten over buitenlandse beinvloeding van de maatschappij. Kern van zijn boodschap was een antwoord en uitweg uit het systeem waarbij Europeanen van de middenklasse zouden opdraaien voor het beleid, door ervoor te werken en het middels belasting te financieren.

Dit antwoord was volgens hem een algehele ‘blanke staking’ oftewel het niet langer ondersteunen van dit systeem door ervoor te betalen en te werken. Het zou een beeld kunnen worden dat wij in de hoofden van de mensen kunnen stoppen. Er zou een mentale verschuiving moeten komen, die mensen de ernst van de situatie voorlegt en wijst op de keuze voor de staking.

De Schotse youtuber Milenial Woes is een vaste spreker bij Erkenbrand bijeenkomsten. Hij ging in op zijn eigen problemen door de censuur op het web, hij werd recentelijk op twitter geblokkeerd. Volgens hem heeft links geen belang bij vrijheid van meningsuiting, maar rechtse denkers wel. Het is volgens Milenial Woes het belangrijkste vraagstuk, wat zonder dit zou het ook onmogelijk zijn om andere zaken te bespreken. Recente ontwikkelingen op de sociale media, twitter accounts worden afgesloten en alternatieve websites worden neergehaald. Er zou een digitale politiestaat ontstaan, volgens de spreker.

Persoonlijk had hij zijn blokkade op twitter met veel ongeloof ervaren en ziet het verwijderen van publieke figuren en hun sociale media-accounts als een vorm van psychologisch misbruik. Volgens hem is het niet acceptabel dat grote bedrijven je zomaar van hun platform kunnen gooien. Er zou digitale rechtsbescherming van vrije meningsuiting voor mensen moeten zijn om hen te beschermen, bijvoorbeeld een ‘Digital First Amendment’, die kwestie zou moeten worden neergelegd bij de EU-politici.

In een kortere tweede verhandeling sprak Milenial Woes over macht en hoe het werkt en hoe het te zoeken. Hij bekritiseerde de bekende psycholoog Jordan Petersson die volgens hem angst voor macht zou hebben en dus geen juiste strategie tegen de cultuurmarxisten. Links weet dit, heeft de macht overgenomen, zoals te zien bij telecom bedrijven. Daartegenover wil rechts eerlijk zijn en de regels en fatsoensnormen in acht nemen.

Als derde sprak George Hutcheson de voorzitter van de Students For Western Civilisation uit Canada. Hij kon het nodige vertellen over de situatie op de universiteiten aldaar. Er blijken allemaal concepten te bestaan zoals wit racisme en wit privilege, waar niet over wordt gedebatteerd of inhoudelijk beoordeeld, maar als feiten leven. Ze hebben als gevolg de promotie van massa-immigratie en roepen extreme vijandigheid op t.o.v. Europeanen. Spreker vond dat iedere student zijn onwetendheid moet wegnemen door discussie en kennis, zeker ook van andere opvattingen.

De hoofdspreker van de middag was de Amerikaanse publicist Greg Johnson. Hij benadrukte het belang van vrije meningsuiting als idee om in de hedendaagse politieke constellatie door te drukken, maar ook om vast te leggen in een toekomstige staat. In de komende etnostaat, zou er ook de bescherming van vrije meningsuitwisseling moeten zijn, ook voor tegenstanders en daarmee het zelfbehoud van de maatschappij garanderen. Het beschermt volgens Johnson de bevolking tegen narcistische politieke ideeën en middels goed onderwijs kan men de bevolking tegen volksvijandige opvattingen inenten.

Men moet de ‘slecht nieuws boodschappers’ in ere houden en inzien dat ze nut hebben voor een samenleving. Spreker viel op dat de maatschappij in de V.S.A. onder links-liberale controle, collectief narcistisch is geworden. Dit systeem drijft mensen tot het etno-nationalisme, maar geeft wel rechtse organisaties en denkers ervan de schuld. Die zouden het volk verleiden om dergelijke opvattingen in te nemen, het systeem wil echter ons om zeep helpen, want zonder die geluiden ‘zou het multiculturalisme natuurlijk wel werken’.

Dertig jaar na overlijden Jean-Pierre Stirbois

Jean-Pierre Stirbois naast een nog jonge Le Pen


Op maandag 5 november (1945-1988) zal het dertig jaar geleden zijn dat Jean-Pierre Stirbois, Secretaris-generaal van het Front National, bij een auto-ongeval in Jouars-Pontchartrain (Yvelines) om het leven kwam. De omstandigheden van dat ongeval hebben altijd vragen opgeroepen, waarbij sommigen het woord ‘moord’ niet schuwden. Jean-Pierre Stirbois ligt begraven op de Parijse kerkhof van Montparnasse.

Als twintigjarige ondersteunde Stirbois – net als Jean-Marie Le Pen trouwens – de campagne van presidentskandidaat Jean-Louis Tixier-Vignancour (1907-1988), de briljante strafpleiter die vele kopstukken van Organisation de l’Armée Secrète (OAS) verdedigde. Zo pleitte hij o.m. voor OAS-generaal Salan en voor de daders van de aanslag op Charles de Gaulle in Petit-Clamart.

Later militeerde Stirbois bij Le Mouvement jeune révolution (MJR – solidariste) en in 1966 stichtte hij OAS Métro jeunes. Later in 1975 creëerde hij samen met Michel Collinot l’Union solidariste. In 1977 trad hij toe tot het Front National, waarvan hij in 1981 Secretaris-generaal werd, de tweede in de hiërarchie van de partij.

Er zijn doden die men betreurt en er zijn overlijden waar men naar uitkijkt, sommigen althans. Bij het auto-ongeval, waarbij Stirbois zich tegen een boom doodreed, titelde Charlie Hebdo: “Les arbres sont sympas” (de bomen zijn sympathiek). Niets nieuws onder de zon dus. Links respect voor een rechtse dode, we moeten het nog zien. Wanneer Catherine Mégret (eerste FN, later MNR, echtgenote van Bruno) het stadhuis van Vitrolles veroverde, liet ze de avenue Jean-Marie Tjibaou wijzigen in avenue Jean-Pierre Stirbois. Later werd dat door de socialisten opnieuw ongedaan gemaakt. Het werd het weinig originele avenue des Droits de l’Homme.

Jean-Pierre Strirbois was o.m. de auteur van een puntenplan dat migratie moest tegengaan, een soort voorloper van het beruchte 70-puntenprogramma van het Vlaams Blok. Niettegenstaande Stirbois tot de harde lijn van de partij behoorde, zoals men dat zegt, slaagde hij er in het cordon sanitair in zijn stadje Dreux te doorbreken. Door zich in de 2de ronde van de gemeenteraadsverkiezingen te affiliëren met de lijst RPR, kon hij de pro-immigratie kandidaat Françoise Gaspard (PS) naar de oppositie verwijzen. Het journaille schreeuwde moord en brand, maar de eerste grote verkiezingsoverwinning van het FN was een feit. Stirbois werd schepen in Dreux. Jean-Pierre Stirbois was gehuwd met Marie-France (1944-2006), die na zijn dood ook volksvertegenwoordiger zou worden. Marie-France overleed aan kanker op 14 april 2006.

Hij was opeenvolgend schepen in Dreux, Europarlementslid, nationaal parlementslid. Hij bekleedde vele mandaten, maar was geen alledaags politicus. Zijn acties bereikten een historische dimensie. Stirbois zette migratie hoog op de Europese politieke agenda. We zijn verplicht zijn strijd onverdroten verder te zetten. Rust verder in vrede, strijder.

Wim Maes-herdenking in Brasschaat: sereen en strijdvaardig!

Gisteren vond in Brasschaat de herdenking van Wim Maes plaats. Honderd aanwezigen eerden de Antwerpse oud-VMO-leider. Onze conclusie: het actieve Vlaams-nationalisme is nog steeds springlevend en dit mede door mensen zoals Wim Maes.

ReAct organiseerde samen met Voorpost deze herdenking. We zijn – stiekem – apetrots dat we op amper enkele weken tijd een honderdtal nationalistische (oud-)militanten in Brasschaat op het appèl kregen. Zelfs de weergoden waren ons goed gezind, al waren de jassen en sjaals geen overbodige luxe.

wm2

De namiddag begon met een plechtig eerbetoon aan de laatste rustplaats van Wim Maes. Elke Heylen loodste ons poëtisch doorheen het gebeuren, ook nadien in de zaal. Luc Vermeulen leidde de herdenking in met een begroeting van de aanwezigen. Onder hen oud-strijders van de VMO van Bob en Wim Maes, maar ook van de latere VMO van Bert Eriksson, veel Voorposters uit alle uithoeken van Vlaanderen en verschillende Vlaams Belang- en N-VA-mandatarissen.

Na de voormalige actieleider van Voorpost was het aan gastspreker en oud-VMO’er Wim Verreycken: “Alle respect voor de N-VA-mandatarissen die aanwezig waren op het verjaardagsfeest van Bob Maes, temeer omdat ze geen schuldgevoelens toonden wanneer ze daarover de linkse media over zich heen kregen.” Wim Verreycken wilde bewust niet ingaan op de voorbije gemeenteraadsverkiezingen. “Wim Maes leefde in een tijd waarin er geen twee nationalistische partijen elkaar beconcurreerden.” Hij betreurde dat dat nu wél het geval is, maar daar hield hij het bij. Hij bracht een overzicht van de genodigden die de vorige Wim Maes-herdenkingen toespraken, waaronder Bob Maes, Dr. Hector Goemans en Karel Dillen. Een lijstje om stil van te worden. Een aantal anekdotes brachten nostalgische gevoelens teweeg bij de oudgedienden van Wim Maes, iets wat je kon aflezen op de stralende gezichten van deze heren én dames.

wm8.jpg

Na een korte optocht, achter de vlaggen van Voorpost, werd de namiddag verdergezet in een zaaltje. Deze was iets te klein, waardoor verschillende aanwezigen rechtstaand het verloop volgden. Rob Verreycken mocht de spits afbijten met een relaas over de levensloop van Wim Maes, de man die met zijn ‘Mannekes’ de bestaansmogelijkheid van de Volksunie verzekerde. “Net zoals Wim Verreycken het al zegde op de begraafplaats, sommige interventies van de VMO durfden al eens uit de hand lopen…” aldus Rob. Maar daar was dan ook een reden voor: de extreemlinkse Amada had immers knokploegen die zonder de bewaking van de VMO iedere Volksunie-bijeenkomst onmogelijk maakten. Oud of jong, iedereen in de zaal van zo’n bijeenkomst zou klop krijgen, iets wat bij de eerste Volksunie-bijeenkomsten ook effectief het geval was, zo leert Rob ons.

wm17.jpg

Luc Vermeulen op zijn beurt zorgde voor de vergelijking van actie voeren ‘toen’ en nu. Luc: “Er zijn nostalgici die me verwijten dat de acties van Voorpost vandaag de dag te zwak zijn, te weinig actie inhouden, wel ik zeg u, de acties zijn dezelfde, de militanten zijn dezelfde, datgene wat veranderd is zijn de ordediensten en de media.” Met enkele rake voorbeelden werd deze bewering kracht bij gezet. En gelijk heeft hij. Andere tijden, andere zeden, maar de inzetbereidheid van de militanten is geen haar veranderd, tot spijt van wie het tegendeel durft beweren.

wm19.jpg

Nick Van Mieghem mocht de dag afsluiten met zijn lofbetuiging aan de grote man die Wim Maes was. “Ik ben opnieuw enorm fier hier te mogen staan en het woord te mogen voeren op een herdenking van Wim Maes!” zo begon hij zijn betoog. Wim Maes is een inspiratiebron voor velen. Hij was enorm geliefd door de militanten en door de VMO-leiding. Hij zorgde ervoor dat de Antwerpse VMO de gehele VMO meetrok tijdens de vele heroïsche en onvoorstelbare acties. En Bob Maes (helaas verontschuldigd gisteren gezien zijn gezegende leeftijd van 94 lentes) zag dat het goed was en liet Wim Maes de vrije loop.

Toemaatje uit ’t Pallieterke van tijdens de jaren van Wim Maes en zijn Mannekes: “Eenvoudig, beminnelijk, ongedwongen, bescheiden, hartelijk, met een toch niet lawaaierige uitbundigheid in zijn gevoelens, kende hij geen hoogmoed. Hij liet zich op niets voorstaan. Ook niet op zijn nochtans niet te schatten verdiensten. Lag in die schoon-menselijke eigenschappen van hem misschien de verklaring van het gezag dat hij – zonder erkende en van hogeruit gewaarborgde hiërarchie, zonder sancties – op zijn V.M.O.-ers uitoefende? Dat zal wel zo geweest zijn, maar toch maar ten dele. Want daarbuiten had hij nog “iets” in zich, waardoor men zijn gezag aanvaardde en erkende. Wie zal dat “iets” helemaal juist omschrijven? Het was er in ieder geval en misschien koppelen we het nog het best aan zijn gloeiend geloof in de zaak van zijn volk, zijn hartstochtelijk Vlaams en Diets nationalisme.” (bron)

Uit naam van ReAct willen we nog eens iedereen bedanken die gisteren de tijd genomen heeft om de Wim Maes-herdenking bij te wonen. Houzee!

 

wm1wm2wm5wm9wm10wm11wm3wm4wm6wm7wm8wm12wm13wm14wm15wm16wm17wm18wm19wm20

Verkiezingen deelstaat Hessen: CDU en SPD verliezen, AFD en Grüne winnaars

Op 28 oktober 2018 werd in de Duitse deelstaat Hessen voor het lokale parlement gestemd. 67,3 procent van de stemgerechtigden zijn naar de stembus gegaan om daar een keuze uit te brengen. Inmiddels is er al een voorlopige uitslag bekend en door de lokale overheid naar buiten gebracht. Hieruit blijkt een in Duitsland landelijke trend, ook hier verliezen de christendemocraten (CDU) flink, evenals de sociaaldemocraten (SPD). Winnaars zijn in deze deelstaat de groene partij (Grüne) en de patriotten van Alternative für Deutschland (AFD), de laatste partij haalt voor het eerst zetels (19 stuks) in deze deelstaat.

Het verlies is ook in Hessen niet misselijk voor de CDU van bondskanselier Angela Merkel, de partij gaat maar liefst 11,3 procent terug, maar blijft toch met 27 procent van de stemmen met enige afstand de grootste partij. Op plek twee komen samen de SPD en de Grüne met 19,8 procent van de stemmen. De grootste sprong vooruit maakt de patriottische partij AFD, ze gaat ruim over de 10 procent heen en komt op 13, 1 procent terecht. Twee andere partijen halen ook de kiesdrempel van 5 procent en dat zijn de liberale FDP met 7,5 procent en de extreemlinkse partij die Linke met 6,3 procent. De nationalisten van de NPD halen slechts 0,2 procent van de stemmen.

De deelstaat wordt op het moment geregeerd door het CDU en de Grüne. Het is onduidelijk of deze coalitie verder kan gaan, omdat ze maar met 1 zetel de meerderheid haalt, te weten 69 zetels op een totaal van 137. Het is dus nog onduidelijk wat de nieuwe regering van de deelstaat gaat worden, een logische stap zou zijn om bij de huidige regering een nieuwe partner toe te voegen, dat zal dan naar alle waarschijnlijkheid of de SPD of de FDP worden, wat betekent dat zo ongeveer het huidige beleid daar zal worden voortgezet.

Hessen is gelegen in het midden van het huidige Duitsland, heeft een oppervlakte van ongeveer de helft van Nederland (ruim 21.000 km2) en iets meer dan 6 miljoen inwoners, de hoofdstad is Wiesbaden. Na het Ruhrgebied, heeft het in Hessen gelegen Rijn-Maingebied de grootst dichtheid van industrie. Dat gaat hier om de chemische- en farmaceutische industrie. Er is ook een grote aanwezigheid van bedrijven uit de informatica- en technologiebranche.

Migranten bestormen Bosnisch-Kroatische grens

Talloze migranten proberen met geweld toegang tot de ruimte van de Europese Unie te verkrijgen via de Balkanroute, een weg doorheen het zuid-oosten van Europa, die door Bosnië en Kroatië moet gaan. Ook blokkeren ze diverse toegangswegen. Op diverse beelden die via de sociale media worden verspreid, valt te zien dat jonge mannen de confrontatie opzoeken met grenswachten en de lokale politie bij de Bosnisch-Kroatische grens om zo verder te kunnen wandelen naar het noorden van Europa.

Deze Balkanroute is dit jaar stukken populairder geworden onder migranten. Op het moment zouden duizenden onder hen zich in die regio bevinden. Sommige in de diverse opvangcentra en anderen op weg naar een mogelijk oversteken van de landsgrenzen. De Europese Unie pompt de nodige gelden in de regio om dergelijk problematiek het hoofd te bieden.

Hoewel Kroatië niet tot de Schengenzone behoort en dus geen toegang tot de andere landen van de Europese Unie geeft, geldt dit wel voor buurlanden als Slovenië en Hongarije. Als de migranten deze landen zouden binnen geraken, kunnen ze vanaf dat moment doorlopen naar het land dat hen het meeste gelden en middelen geeft.

Eerder deze week vond de Nederlandse politie in een tentenkamp in Brabant een aantal illegalen, ze werden overgebracht naar een asielzoekerscentrum in Budel, maar daar zijn ze weer vertrokken. Ze hebben op eigen verzoek het azc verlaten en zijn met onbekende bestemming vertrokken, liet een politie-woordvoerder weten. Volgens de politie is dat vermoedelijk Engeland.

Frans president Macron: “Géén militair défilé op 11 november om Eerste Wereldoorlog te herdenken.”

De Franse president Macron, die zijn populariteit als sneeuw door voor de zon ziet smelten, is weer van een misbaksel bevallen. Nadat hij zowat heel Frankrijk in de gordijnen heeft weten te jagen, gaat hij nu de honderdjarige herdenking van de wapenstilstand van de Grote Oorlog, in mineur laten eindigen. 

Na de heisa rond Macron’s bodyguard (en zoveel meer) Benalla, het poseren met halfnaakte zwarte delinquenten, de quasi roze balletten in het Elysée, het schofferen van werklozen en gepensioneerden en noem maar op, moet de wapenstilstand het zonder een militair defilé stellen. De Zonnekoning wil Merkel – hij heeft het blijkbaar voor rijpere dames – niet voor het hoofd stoten. De ceremonie is trouwens een coproductie van beide landen, zo wordt gezegd.

De helden van Verdun krijgen dus een miniherdenking. Winnaars en verliezers waren er niet volgens Macron. Volgens hem moet het grote bloedbad (grande hécatombe) in zijn geheel worden herdacht. Daar zouden we nog kunnen inkomen en toejuichen, maar het schoentje knelt elders. Bij een militaire herdenking moeten ze sowieso de acht maarschalken, waaronder Philippe Pétain, held van Verdun en chef van de latere Vichy-regering vermelden.

Pétain werd in 1917 benoemd tot opperbevelhebber van de Franse legers. Hij kwam in de plaats van Robert Nivelle, die verantwoordelijk werd geacht voor het mislukte offensief aan de ‘Chemin des Dames’, waar in een tijdsbestek van een week alleen al aan Franse zijde honderdduizend doden vielen, waarna muiterij ontstond.

Pétain slaagde erin de rust te doen weerkeren, door minder hardhandig op te treden (enkel de leiders van de muiterijen werden gefusilleerd). Hij herwon het vertrouwen van de troepen, maakte een einde aan de grote offensieven en verbeterde de leefomstandigheden van de soldaten, onder meer door hen regelmatiger verlof toe te kennen.

Dat allemaal aankaarten zou Pétain in een te goed daglicht plaatsen. Stel u voor, Macron, een protegé van de Rothschild-dynastie, die lovende woorden over Pétain moet uitspreken. Neen, dat kan niet in het land van ‘les droits de l’homme et du citoyen’. Aux armes, citoyens!

 

 

[Boek] Generatie Identiteit door Markus Willinger

“Er wordt ons een bijna onwerkelijke taak toegewezen. We groeien op op een continent dat zichzelf is vergeten. We werden opgevoed door ouders die er op gebrand waren om ons continent te vernietigen en we worden omringd door sterk, levensluchtige volkeren die de rijkdommen van een verzwakt Europa willen bemachtigen. “

Dit citaat komt uit het boek Generatie Identiteit van de Oostenrijkse activist Markus Willinger. De originele tekst is in meerdere talen uitgegeven en in 2017 in het Nederlands door uitgeverij Arktos uitgebracht, een bedrijf dat specialiseert in boeken uit de nieuw-rechts stroming vooral in de Engelse taal. Hoewel het opgedeeld is in maar liefst 41 hoofdstukken behandelt Willinger maatschappelijke vraagstukken als vrijheid, economie en seksualiteit, het is met honderd bladzijden zo uit te lezen.

Willinger geeft aan dat wij dit boek niet als een manifest moeten beschouwen maar als een oorlogsverklaring tegen de generatie van mei’68, die hij in de boek volledig verantwoordelijk houdt voor de situatie waarin we ons momenteel bevinden. Hij zet hiertegenover zijn eigen generatie, de kinderen van de mei’68ers die nu met de gevolgen van hun denkbeelden moeten leven, maar dit vervolgens Willinger zien en de handschoen opnemen om dit te veranderen en ons weerom op het juist pad te brengen. Soms worden in het boek de gevolgen voor zijn generatie wel wat overdreven, ‘…wij zijn werkloos, onderbetaald en werken 60 uur per week.’, al is het een hard gegeven dat deze generatie met economische problemen en dalende koopkracht van doen heeft. Scherp opgemerkt over de economie is dat men deze inderdaad niet onder controle heeft en ‘…voor jullie is een crisis een uitzondering, voor ons is het de verwachting’.

De notitie over Generatie Identiteit als verdediger van de multiculturele wereld blijft een mooi beeld, tegenover de ‘kleurloze smurrie’ van de huidige maatschappij, waarbij men het mengen van talloze culturen op een stukje land als iets positiefs ziet. Ook zullen velen instemmen met zijn fulmineren op de moderne kunst, die zeker rond mei’68 weer overal zichtbaar werd, ‘verknipte en ontredderende kunst’ volgens de schrijver die er tegenover zet een kunst van eenheid met natuur, die trots en glorie uitstraalt. Het proces van ontmannelijking is Willinger ook niet ontgaan, hij ziet dat mannen ver zijn afgedreven van de door de biologie meegegeven waarden en krachteloos en futloos door het leven gaan en dus een laf bestaan kiezen boven het handelen en de actie. Over de rol van de vrouw schemert een authentiek maatschappijbeeld door van de vrouw als ontvanger en opvoeder van kinderen. De mei’68ers wordt kwalijk genomen egoïsme te promoten boven het gezin.

Doorheen het boek doet Markus Willinger een aantal hele rake uitspraken en legt de vinger daarmee bovenop de zere plek waar het de maatschappelijke problematiek betreft. Met deze ‘oorlogsverklaring’ kiest de auteur ervoor om direct en bondig over allerhande onderwerpen te schrijven en laat daarmee noodzakelijk de nodige leegte achter. Zo mist men diepgaande beschouwingen, maar goed de schrijver kiest bewust en overtuigend voor deze opzet en het is aan de lezer zelf om zich verder te verdiepen of op straat of in de bibliotheek. Dit boek is alvast een prima aanzet voor de (jonge) activist.

Generatie Identiteit
Markus Willinger
Uitgeverij: Arktos
Prijs: 12,50 euro
101 blz.

« Oudere berichten Recent Entries »