Category Archives: Vakbonden

Vakbonden heropenen heksenjacht op VB’ers: ABVV sluit VB’er uit – die al lang geen VB’er meer is

Het ABVV is, als één van de drie monopolievakbonden in België, één van de rijkste verenigingen van het land. Ze zit bovenop een miljardenkas, volgemest met geldstromen uit belastinggeld allerhande. Ze heeft een immense kantorennetwerk, duizenden vrijgestelden en zwemt in het geld. Maar leidt zoiets tot efficiëntie? Niet echt. Zopas heeft een inwoner van Malle, Pieter Van Boxel, een hysterische brief ontvangen van het ABVV, om hem te melden dat hij wordt uitgesloten omdat hij verkiezingskandidaat was voor het Vlaams Belang in… 2012. Zes jaar geleden. Zolang heeft het geduurd voor het ABVV om dat te ‘ontdekken’.

Intussen is er één en ander veranderd; niet in het minst het feit dat de betrokkene, Pieter van Boxel, intussen het VB verlaten heeft en met een eigen lijst naar de gemeenteraadsverkiezingen trekt. Heel Malle weet het, het stond in alle kranten. Alleen het ABVV weet het niet.

Er kan dus gelachen worden met deze brief, de achterliggende praktijk is schandelijk. Uitsluiting uit de vakbond brengt sommige mensen vooral praktisch en administratief in de problemen. Na de gemeenteraadsverkiezingen in 2012 gingen de drie monopolievakbonden over tot het massaal uitsluiten van mensen die kandidaat waren geweest op de lijsten van het Vlaams Belang. Dat wordt ‘verantwoord’ met een berg ideologisch geraaskal, zoals je hoger kan lezen. Een schande, omdat de drie bonden van hun bevriende partijen het monopolie op vakbondsactiviteit hebben gekregen, en daarvoor elk jaar fortuinen aan belastinggeld krijgen. Maar ook omdat de antidiscriminatiewet elke discriminatie op basis van ideologische overtuiging verbiedt.

Tegen die uitsluitingen werd ten strijde getrokken door de ‘vakbondscel’ van Marie-Rose Morel, met opmerkelijke successen: zo moesten de Fondsen voor Bestaanszekerheid, beheerd door de bonden, hun discriminatie tegen niet-gesyndiceerden beëindigen, wat hen miljoenen euro’s kostte. Door het vertrek van Morel bij het VB, en de daaropvolgende zware electorale nederlaag, viel de juridische strijd echter zo goed als stil.

Is deze late uitsluiting van een kandidaat uit 2012 een voorbode van het feit, dat de drie monopoliebonden na de verkiezingen hun repressie tegen VB-kandidaten in 2018 willen herhalen? Daar lijkt het wel op. Het ziet er dus naar uit, dat ook het VB zich zal moeten voorbereiden op een nieuwe ronde van juridisch verzet tegen deze brutale wanpraktijk.

Want stel u even voor dat Viktor Orban of Vladimir Putin hetzelfde zouden doen: mensen, die kandidaat zijn op de lijst van de oppositie, laten schrappen als lid bij vakbonden die verbonden zijn met de regeringspartij en van hen een monopolie en massale overheidssteun krijgen. Het Europees parlement zou te klein zijn om de verontwaardiging uit te schreeuwen over zoveel ‘machtsmisbruik’, ‘autoritair optreden’, ‘intimidatie van de oppositie’ en ‘hinderen van vrije verkiezingen’. Maar in Belgistan mag alles, zolang het maar gericht is tegen Vlaams-nationalisten.

Vakbond Whirlpool: “Uitsluiting afgevaardigde die zegt Marine Le Pen te zullen stemmen!”

Een grappig en geslaagd campagnemoment voor de ene, een ‘schandelijk politiek misbruik’ voor de andere. Wat er ook van zij, Marine Le Pen zorgde met haar bezoek gisteren aan de arbeiders van Whirlpool in Amiens voor een perfect uitgelokt politiek debat. Helaas vallen er bij politieke spelletjes steeds slachtoffers, al krijgt het deze keer een wel heel (nou ja) onverwachte wending.

wp2.jpg

Snel recapituleren: presidentskandidaat Macron, de – nu al – handpop van Soros en consorten, bracht gisteren een bezoek aan de leiding van de Whirlpool-fabriek in Amiens die aankondigde te zullen verhuizen naar Polen. Hij wilde zogezegd een poging ondernemen om de plannen te doen keren. Maar Macron was niet de enige bezoeker gisteren. Ook die andere kandidate voor het Franse presidentschap, Marine Le Pen, stapte af aan de getroffen Whirlpool-vestiging. En dat was niet naar de zin van Macron.

Marine trok immers niet naar het directiekantoor, om er bij een glas Champagne en een broodje kaviaar en de niet te missen gebruikelijke mopjes, gespeeld onder de indruk te gaan doen en er met de – niet meer dan – spreekwoordelijke spierballen te gaan rollen in de zin van “hou me tegen of…”, neen, Marine ging recht op het stakingspiket af, waar ongeruste Franse Whirlpool-arbeiders geheel terecht stand hielden tegen de verhuisplannen van de multinational.wp1.jpg

Macron kon er niet mee lachen en noemde het een politiek manoeuvre van Le Pen. Nou, dat zou natuurlijk weleens kunnen … tijdens een 100% puur politieke campagne. Maar niet Le Pen, noch Macron lijken nu het slachtoffer te gaan worden van hun bezoekje. Immers, Patrice Sinoquet, een vakbondsafgevaardigde in de bewuste Whirlpoolfabriek, legde zijn hart bloot aan France Info en verklaarde dat hij zal stemmen voor Marine Le Pen tijdens de tweede ronde van de presidentsverkiezingen.

Vakbondsleden die hun sympathie bekennen voor een rechtsnationale partij? Brandstapel! Zo kennen wij hier voorbeelden genoeg in Vlaanderen. En zo dus ook in Frankrijk. De man, die enkel maar oprecht was voor het oog van de camera’s, dreigt nu te worden uitgesloten wegens zijn sympathie voor Le Pen. En bij deze is de democratie in Frankrijk ongetwijfeld weer gered, zo moeten de linkse idioten denken. Zelfs wanneer de kleine man gestraft wordt, terwijl de handpop van Das Kapitaal op de koffie gaat met de Uitbuiters van de Verworpenen Der Aarde. Het kan verkeren, zei Bredero!

Week na oproep sabotage dodelijk treinongeval: wie is ‘agitator’ Peter Terryn?

Op 28 mei publiceerde Peter Terryn een oproep om treinsporen te saboteren. Gisterenavond reed een passagierstrein op een stilstaande goederentrein. De balans: 3 doden en 9 gewonden. Is er een verband tussen de oproep tot sabotage en dit ongeval? Dat zal nog moeten blijken, maar dat Terryn – met de openlijke steun van de progressieve partijen Groen, PVDA en sp.a – al langer de ‘would-be revolutionair’ uithangt, is algemeen geweten. Een klein overzicht.

bpt

Hoofding van de webstek van Peter Terryn.

De man die zichzelf kinderlijk de ‘minister van Agitatie’ noemt is een graag gezien individu bij de partijen Groen/Agalev en PVDA. Ook de sp.a heeft geen enkele moeite om deze man te steunen bij zijn acties. De micro-beweging ‘Movement X’ van Abou ‘Kalashnikov’ Jahjah kan eveneens op de steun rekenen van Terryn. De Libanees Jahjah nam met zijn eerdere AEL (Arabisch Europese Liga) ooit nog samen met de PVDA deel aan de gemeente- en districtsraadsverkiezingen in Antwerpen.

Terryn werd het bekendst omwille van zijn korte aanwezigheid op het kabinet van Eddy Boutmans (Agalev, nu Groen), Staatssecretaris van Ontwikkelingsamenwerking. Daar werd hij op 4 februari 2003 ontslagen nadat hij onder andere publiek de aanslagen op de WTC-torens in New York op 11 september 2001 een “onwaarschijnlijke schoonheid” noemde. Deze uitlatingen deed hij op de webstek www.e-communism.org, die ondertussen niet meer bestaat.

Agalev zette de man dan wel aan de deur, de banden werden echter nooit doorgeknipt. Dat hoeft ook niet, want iedere partij kiest immers zélf met wie het wil samenwerken. De partij wist trouwens bij het binnenhalen van de man goed genoeg wat voor vlees het in de kuip had. Terryn verklaarde achteraf zelf: “Ik werd veroordeeld wegens het beschadigen van gebouwen en monumenten. We spoten op meer dan twintig plaatsen graffiti’s, ondermeer STOP NAZIONISME en ISRAEL MOORDT.” Zijn strijd tegen het zionisme – we willen niet aan het simplisme van de andere media meedoen om dit onterecht als antisemitisme te bestempelen – is meteen de rechtstreekse link met de jongens en gesluierde meisjes van Movement X.

Een week nadat deze – doorgaans in het zwart geklede – heerschappen werden opgepakt op de Grote Markt in Antwerpen door de blauwe stoottroepen van Bart De Wever (die even voordien onwettig alle deelnemers van een Pegida-bijeenkomst een GAS-boete had gegeven), zakte Terryn na een oproep door hemzelf met ruim 100 vrienden af naar de Grote Markt om tegen de arrestaties van zijn allochtone vrienden actie te voeren. Een bekende aanwezige was… Freya Piryns, gemeenteraadslid voor Groen. De politie keek toe, maar deed verder niets. Terryn zou iedere dag zijn actie herhalen, maar de aangekondigde revolutie eindigde diezelfde avond al.

apmf

Terryn voert een steunactie voor de gearresteerden van Movement X. Op de actie zien we Groen-gemeenteraadslid Freya Piryns die samen met Groen-militant Stijn Cornelis (in een vorig leven nog VNJ’er trouwens) de symbolische lat omhoog houdt.

Exact een maand eerder hield Terryn een vraaggesprek met het vet-gesubsidieerde DeWereldMorgen. Daar werd dieper ingegaan op zijn trip die hij plande naar Calais en Duinkerken. “Vrijdag en zaterdag rijden we in konvooi naar Calais. We zijn zeker met 4 vrachtwagens, een tiental camionetten en 70 voertuigen,” aldus Terryn die de asielzoekers wil gaan helpen met boterhammekes en een pot choco. Asielzoekers die illegaal een gigantisch tentenkamp opbouwden en maar één doel voor ogen hebben: de oversteek naar het Verenigd Koninkrijk. Als gevraagd wordt wie de actie steunt krijgt DeWereldMorgen als antwoord: “We krijgen natuurlijk steunberichten van PVDA, Groen en sp.a. Er zijn ook mensen van die partijen die concreet meedoen. Vanuit de sp.a vroegen ze mij of ze de oproep van inzameling konden bekend maken en dat is ook gebeurd in heel wat afdelingen.

Tussendoor werkte hij voor de openbare omroep in dit land. Het kon ook bijna niet anders. Peter Terryn: “Ik ben free-lance journalist. Voor Radio Centraal en mijn website en vroeger voor Radio 1, Klara en de VPRO-radio.” Van medewerker bij de openbare media naar een kabinet van Agalev/Groen, de stap is blijkbaar erg klein. Daarnaast nam hij het ook volmondig op voor de veroordeelde ALF-terroriste Anja Hermans die – naast het in brand steken van een McDonalds en de poging tot brandstichting van het huis van een gerechtsmagistraat die één van haar vele strafdossiers behandelde – de kerncentrale van Doel was binnengedrongen met minder fijne bedoelingen: “Als Minister van Agitatie is het mijn taak om in deze zaak Mevrouw Hermans te steunen tegen Electrabel (dat spreekt voor zich) en om Mevrouw Hermans te verdedigen en solidariteit te betonen indien zij een gevangenisstraf of andere veroordeling zou oplopen. De Minister doet dat met alle plezier en vanuit zijn volle overtuiging.

En dan was er natuurlijk de 28ste mei jongstleden. De man schakelt enkele anarchistische versnellingen hoger en plaatst een oproep op zijn Facebook-pagina om de treinsporen in het land te saboteren. Wanneer Pegida een afbeelding plaatst tegen de islamisering wordt deze door de discipelen van Mark Zuckerberg (grote baas en oprichter van Facebook) verwijderd, maar een oproep tot een levensgevaarlijke sabotage staat vandaag nog steeds online… (klik hier) Bij zijn pamflet plaatst hij nog een niet mis te verstane boodschap: “Dit is een strijd waarvan we ons niet kunnen permitteren hem te verliezen, zo voeren we er geen tien in ons leven, toegeven of een nederlaag is geen optie.” Meteen laat hij de ware naam zien van het, door de vakbonden in het leven geroepen, ‘spontane’ actieplatform: “Hard tegen Hard.” in plaats van Hart Boven Hard.

En gisteren was het dus prijs. Een treinongeval met dodelijke afloop. Het Gerecht is voorzichtig met conclusies en startte een onderzoek naar de oorzaak. De media spreken vooralsnog over “slecht zicht door mist” en “een blikseminslag”, maar we houden ons hart vast voor wanneer het toch om een sabotageactie gaat. Niet de eerste overigens sinds de oproep van Peter Terryn. Vorige week werd immers de ‘techniek’ die Terryn haarfijn uitlegde in zijn pamflet meermaals toegepast tijdens de staking bij het Spoor. Linksen die zichzelf revolutionair noemen zijn gevaarlijker en roekelozer dan de échte revolutionairen uit de geschiedenis. Alle geluk houdt de overheid zich bezig met het bestrijden van ‘extreem-rechts’ en het installeren van transgender-toiletten. Juicht Vlamingen, juicht!

toe

De oorzaak van het dodelijke treinongeval deze ochtend is nog onderwerp van onderzoek, maar we mogen hopen dat de oproep tot sabotage van Peter Terryn hier niets mee te maken heeft.

Internetheld: “Die domme flik had eens een goed pak slaag nodig.”

Tijdens de jongste vakbondsbetoging werd hoofdcommissaris Vandersmissen tegen de grond geslagen. Een daad die je meteen veroordeelt, al is het maar omwille van het feit dat de dader langs achteren aanviel. Toch staan we even stil bij de argumenten die volgens sommigen “aanleiding gaven” tot deze aanval.

pcvds

Hetgeen ook ons meteen opviel bij de beelden van het gebeuren was het wild om zich heen spuiten met peperspray door de hoofdcommissaris. Daarnaast droeg de man geen gevechtsuniform en liep hij ogenschijnlijk alleen. Waar zaten zijn troepen, met andere woorden en wat deed hij daar dan?

Volgens de verklaring van de lokale politie “beschermde Vandersmissen zijn agenten in burger“. Dat kan je overigens duidelijk zien in het filmpje. “Op de beelden zien we hoe de onderhandeling met de betogers fout loopt,” verklaart Brussels politiewoordvoerster Ilse Van de Keere. “De agenten in burger kunnen geen dialoog aanhouden met de relschoppers en worden aangevallen. Om hen te beschermen beslist de commissaris in het moment om te chargeren op de manifestanten, nog voor de agenten in gevechtsuitrusting hem hebben bereikt.

We willen dit gerust begrijpen, maar stellen vervolgens toch vast dat de commissaris wel erg onhandig te werk gaat. Het lijkt wel of de man een paniekaanval te verwerken krijgt en als een hyperkineet iedereen – buiten de agenten in burger – voorziet van een lading peperspray. Ons lijkt dat weinig professioneel. Hetzelfde verhaal zien we bij het filmpje een tijd geleden van een agent die de trappen en slagen van zijn leven krijgt nadat hij omsingeld geraakte door relschoppers. Achteraf bleek hij amper opgeleid te zijn geweest voor dat soort situaties.

Zeggen we dan “eigen schuld dikke bult”? Neen. De laffe daad om een agent langs achteren aan te vallen, met een steen dan nog, moet zwaar bestraft worden. Jezelf echter in een wespennest van woedende betogers gooien, lijkt ons anderzijds het domste wat je kan doen. De hoofdcommissaris had bij de agenten in burger moeten blijven en hij had zich vervolgens moeten terugtrekken. Zo snel mogelijk. Hoe je het verhaal ook bekijkt, dat gebeurde niét. Het gevolg is gekend. Gelukkig heeft men de dader, een PTB’er (de Franstalige PVDA volgens zijn Facebook-profiel), gearresteerd.

Er werd overigens “gedanst” door andere vakbondsmilitanten en -sympathisanten na de beelden van de aanval. Even een kleine greep uit de steunbetuigingen aan … de dader:

c1c2c3c4c5c6c7c8c9

Spontaan burgerinitiatief ‘Hart Boven Hard’ is goed georganiseerd vehikel van ABVV en ACV

HartbovenHard‘Hart Boven Hard’, zo heet de ‘spontane’ actie tegen de regeringsbesparingen. Zelf noemen ze zich een burgerinitiatief, wat doet vermoeden dat sinds de bekendmaking van het regeringsbeleid spontaan verontwaardigde, gewone mensen op het idee kwamen om zich te verzetten tegen het regeerakkoord. Niet dus.

Een beetje onderzoekswerk toont namelijk aan dat enerzijds de actie Hart Boven Hard een initiatief is van de vakbonden en een aantal linkse bekende organisaties en anderzijds dat de actie al op poten stond nog voor de verkiezingen hadden plaatsgevonden…

Wie registreerde de domeinnaam ‘hartbovenhard.be’? Dat was ‘Samen vzw’. En wie zitten er dan gezellig samen in deze vzw? Onder andere het ACV en de ABVV. Toevallig de twee grootste vakbonden van het land, die al enkele maanden het land op hun kop zetten.

Deze domeinnaam werd dus niet enkel aangemaakt in opdracht van de grote vakbonden, maar de datum van de registratie doet vermoeden dat de vakbonden al wisten hoe laat het ging zijn na de jongste verkiezingen. De domeinnaam van de webstek hartbovenhard.be werd aangevraagd op 28 maart 2014. De verkiezingen vonden plaat op 25 mei, twee volle maanden later dus.

Komt daar nog bij dat het adres van de ‘domeinnaamhouder’, die handelt uit naam van Samen vzw, toevallig hetzelfde adres is als het ACW. En dan komen beweren dat de burgers zich spontaan uit onvrede verenigen rond het thema Hart Boven Hard. Goed gelachen!

Van een 'spontane burgerbeweging' is hoegenaamd geen sprake. Hart Boven Hard is een initiatief van de twee grootste vakbonden van het land.

Van een ‘spontane burgerbeweging’ is hoegenaamd geen sprake. Hart Boven Hard is een initiatief van de twee grootste vakbonden van het land.

Staken of niet staken: stop de polarisatie, oplossingen graag!

Het ziet er naar uit dat de zogenaamde Hete Herfst, waarvan vandaag aflevering zoveel doorging, voor een verregaande polarisatie tussen stakers en niet-stakers zorgt. Veralgemeningen zijn niet uit de lucht en de emoties laaien hoog op, tot aan het hysterische toe. Voor de enen zijn stakers luiwammesen en moeten de vakbonden maar eens afgeschaft worden, voor de anderen zijn de patroons dieven en egoïstische smeerlappen die via hun belangenorganisaties de regering naar hun hand zetten. Buiten enkele uitzonderingen viert het zwartwit-denken hoogtij. Nochtans is dit debat er één met verschillende gelaagdheden. Tijd dus voor wat bedenkingen.

Laten we beginnen met het patronaat. Iedereen kent het verhaal van Marc Coucke, die zijn firma – Omega Pharma – verkocht aan het Amerikaanse geneesmiddelenbedrijf Perrigo en daar persoonlijk 620 miljoen euro cash aan overhield, plus hetzelfde bedrag in Perrigo-aandelen. Naar eigen zeggen was hij ooit begonnen met 1000 euro geleend geld, en nu is hij multi-miljonair. Je moet het maar doen; het is niet iedereen gegeven. Nu wordt hem verweten dat hij geen belastingen betaald op dit bedrag, maar wat willen zijn criticasters dan? Dat hij een deel van zijn fortuin zomaar weggeeft? Hoeveel van zijn criticasters zouden dat doen? Het is ook niet de schuld van Marc Coucke dat hij op dat bedrag geen belastingen moet betalen. Coucke bepaalt de wet immers niet. Coucke is wel iemand die een deel van zijn geld herinvesteert, wat mogelijk nieuwe banen oplevert. Jaloezie op het succes van Coucke is misplaatst: hij heeft risico’s genomen en hard – zéér hard – aan dat succes gewerkt. Het is goed om te beseffen dat mensen zoals Coucke nodig zijn voor onze economie. Mensen zoals hem, die risico’s nemen en voor werkgelegenheid zorgen, zouden meer moeten aangemoedigd worden. We kunnen er allemaal wel bij varen.

Over de ondernemers die minder geluk hebben, lezen we dan weer minder in de kranten. Zo is er het verhaal van een jonge ondernemer in het Antwerpse. Deze man werkte dag en nacht, met hart en ziel, om van zijn bedrijf een succes te maken. Ook hij nam risico’s, maar in tegenstelling tot Marc Coucke haalde hij het niet. Hij werd genekt door de crisis en door oneerlijke concurrentie: een rechtstreekse concurrent werd gesubsidieerd omdat het Pakistanen waren die het blijkbaar waard waren om gesteund te worden. Met misbruik van ons belastingsgeld werd de droom van een jonge Vlaamse ondernemer vakkundig de grond ingeboord. Daar horen we de vakbonden niet over; nochtans stelde deze ondernemer twee mensen te werk.

De stakers die bedrijven plat leggen moeten goed beseffen dat ondernemers dag en nacht werken of toch in ieder geval veel meer uren kloppen dan de gemiddelde werker om hun bedrijf draaiende te houden. Velen ervan zijn geen miljonairs, nemen heel wat persoonlijk risico, zien zwarte sneeuw, zorgen voor werk, lijden ook onder de crisis en falen soms. Waarom dan zo fanatiek reageren tegen deze mensen? ‘We maken de economie kapot!’, stond ergens te lezen in de sociale media. Hoe dwaas kan iemand toch zijn!

Gelukkig denken niet alle stakers daar zo over. Het gaat dan ook niet op om te beweren dat alle stakers luiwammesen zijn. Natuurlijk zijn er stakers die liever lui dan moe zijn, maar er zijn ook harde werkers bij en stielmannen die goed werk leveren. Er zijn er ook bij die in lastige omstandigheden moeten werken; in weer en wind zwaar werk moeten verrichten. Deze mensen zijn het beu om als melkkoe te dienen. Ze zijn de hoge prijzen voor woningen beu en de stijgende rekeningen voor gas- en elektriciteit: het water staat hen nu soms al aan de lippen. Het einde van de maand zien zij (niet allemaal) met een bang hart tegemoet. En dan moeten zij van de regering besparen om een crisis te bezweren die zij niet veroorzaakt hebben. Terwijl de patroons in verhouding inderdaad veel meer verdienen dan vroeger ten opzichte van de gewone werknemers en sommige bedrijven hun kapitaal parkeren in belastingparadijzen. De emmer loopt over en dus staken zij, wat in hun ogen de enige mogelijkheid is om te protesteren.

En natuurlijk is staken schadelijk voor de economie. Maar er mag ook gerelativeerd worden, zoals bijvoorbeeld Erik Geenen dat doet, de man met het groene petje, die rechtszaken voert tegen de Nationale Bank van België en tegen Electrabel. Erik Geenen wijst er in de sociale media op dat ook de banken de economie enorme schade hebben toegebracht. Er is ook de econoom Yvan Van de Cloot, die in zijn recente boek wijst op het nog steeds aanwezige risicogedrag van banken en politici. De  kans is trouwens groot dat de banken weer in moeilijkheden komen, met alle gevolgen voor de economie van dien. Vreemd dat daar niets aan gedaan wordt: het grootkapitaal komt er in het algemeen overigens goed vanaf. En met grootkapitaal worden niet de ondernemers zoals de ongelukkige zaakvoerder uit het Antwerpse bedoeld: dat zijn eveneens kleine, hardwerkende garnalen. Neen, het gaat hier over de steenrijke industriëlen, zoals de families die tot de rijkste 1% van de bevolking horen. Deze 1% zou over een gezamenlijk vermogen van zo’n 377,8 miljard euro beschikken. Laat deze families 1% van dat gezamenlijke vermogen afdragen: wedden dat ze met de overige 99% nog altijd goed kunnen rondkomen? Met het opgehaalde geld zou al heel wat nood kunnen gelenigd worden, op voorwaarde natuurlijk dat de overheidsuitgaven goed besteed worden en er geen sinterklaaspolitiek meer gevoerd wordt. Ze zullen er geen boterham minder om eten, in tegenstelling tot veel Vlamingen die minder fortuinlijk zijn.

Staken met een Inbev-biertje in de hand: de rijkste familie van België wordt er weer beter van.

Staken met een Inbev-biertje in de hand: de rijkste familie van België wordt er weer beter van.

Veel stakers bedoelen het dan ook goed: ze voelen zich een ‘working class hero’ die het opneemt voor de kleine man, en ze zijn ervan overtuigd dat ze staken tegen de maatregelen van de huidige regering. Maar in werkelijkheid maken de vakbonden, en vooral de Waalse socialisten, misbruik van de nobele gevoelens van de gesyndiceerde werknemers. De vakbonden en de socialisten zijn immers ontevreden met de regering, omdat deze te rechts en te Vlaams is met de N-VA in haar rangen. Het beeld van de staker met het anti-N-VA-symbool of de mislukte bestorming van het N-VA-hoofdkwartier zeggen genoeg: tegen wie of wat wordt er eigenlijk gestaakt? Tegen de besparingsmaatregelen van de regering of tegen de N-VA? Nochtans is ook de N-VA niet de schuld van de crisis, noch van het wanbeleid dat door vorige regeringen gevoerd werd. Maar vooral de Waalse socialisten zijn woest omdat ze niet in de regering zitten en de N-VA wel. Dus grijpen ze terug naar een aloude communistische oproertechniek: de algemene staking door middel van blokkades om de economie te blokkeren en om regeren onmogelijk te maken. De PS misbruikt hier dus de eerlijk bedoelde doelstellingen van veel syndicalisten om geen andere reden dan kortzichtige partijpolitiek en om de belangen van Wallonië te verdedigen. Want laten we niet vergeten dat het Waalse regionalisme het meest vertegenwoordigd is in de rode syndicalistische rangen. Wie weet er trouwens nog dat de stoottroepen van Happart in Voeren afkomstig waren uit de socialistische Luikse vakbondsmiddens?

De taboes blijven trouwens onaangeroerd: de financiële transfers van Vlaanderen naar Wallonië en immigratie. Wat die financiële transfers betreft, kunnen we kort zijn: deze afschaffen is tegen de Waalse belangen. Ze houden België bijeen. Over het andere thema – immigratie – wordt al helemaal gezwegen door de vakbonden, althans door de top ervan. Want als je sommige syndicalisten – ook rode – hun mening hoort verkondigen over vreemdelingen, dan mogen ze blij zijn dat ze niet gekend staan als Vlaams Belanger, anders hadden ze al lang een proces aan hun been gehad. En daar zijn ook syndicalisten bij die stakingspiketten bemannen.

Maar het probleem is dat de vakbonden migratie geen probleem vinden. Ze huilen mee in het koor van de multikul, ook al houdt een flink deel van hun achterban er een andere mening op na. En dat schept een kunstmatige verdeeldheid tussen links en rechts. Wie het algemene onbehagen over de overheid, de economie, migratie en andere thema’s kan bundelen, zou wel eens een machtige beweging tot stand kunnen brengen, een beweging die gevaarlijk is voor de gevestigde machten. En dat willen onder andere de vakbonden ten allen prijze voorkomen. Ook van de parlementaire oppositie moeten we voorlopig zo’n beweging niet verwachten. De linkse oppositie misbruikt de werknemers om ze verder op te jutten tegen de N-VA. De rechtse oppositie meet zich een sociaal kleedje aan, maar gaat niet tot de kern van de zaak. Er is wel kritiek op de EU, maar niet ten gronde: de banken blijven buiten schot. Het blijft ‘kurieren am Symptom’. Zich keren tegen het vrij verkeer van personen is niet genoeg; de rechtse oppositie zou zich ook moeten keren tegen het vrij verkeer van kapitaal. Niet alleen moeten de taboes (transfers en migratie) worden aangepakt, ook moet een hervorming van de bankensector – en als het even kan: van heel het financiële systeem – worden geëist. Anders blijft elke vorm van oppositie een slag in het water. En blijven we ter plaatse trappelen terwijl de meningen verder polariseren.

Vakbonden vandaliseren Gent, stadsarbeiders mogen opkuisen. Solidariteit?

Gisteren berichtten we over de Gentse studenten die een vakbondspiket eigenhandig afbraken, waardoor ze alsnog met de tram tot aan hun kot geraakten. Vakbonden zeggen op te komen voor de rechten van de arbeiders en toekomstige werknemers, maar daar was gisteren niet veel van te merken, althans toch niet na afloop van de stakingsacties in Gent.

Traditioneel stoken vakbondsmilitanten brandjes. Dit zowel letterlijk als figuurlijk. Aan fabriekspoorten worden dan paletten en banden in brand gestoken, om zo wat selfies te kunnen nemen die iets sfeervoller zijn dan de traditionele foto met een groene, rode of blauwe vlag. De luchtvervuiling nemen ze er graag bij.

Wie de rommel achteraf opkuist aan die fabriekspoorten kan hen gestolen worden. Desnoods wordt het gewoon aan de kant geschoven of doet de regen zijn werk wel. Maar achtergelaten smeulende rommel in het centrum van een stad als Gent, dat verdwijnt niet vanzelf natuurlijk. Maar vakbondsmilitanten (met een pint teveel op?) hebben jammer genoeg niet het respect om een ander niet te laten opdraaien voor de opkuis.

Het NMBS Station Gent Sint-Pieters werd 'netjes' achtergelaten door de vakbonden. Stadsarbeiders mogen het boeltje opkuisen. Solidariteit?

Het NMBS Station Gent Sint-Pieters werd ‘netjes’ achtergelaten door de vakbonden. Stadsarbeiders mogen het boeltje opkuisen. Solidariteit met de arbeider? Niet bij de vakbonden…

En zo geschiedde in de Oost-Vlaamse hoofdstad gisterenavond. De Gentse stadsarbeiders, waar de vakbonden naar eigen zeggen ook voor op straat kwamen, mochten na de gestookte brandjes alle rommel gaan opruimen. Ongetwijfeld met een aantal overuren tot gevolg. Solidair, niet? Maar dat is nog niet alles.

Naast bergen afval, op te kuisen dus door stadsarbeiders, lieten de Gentse ‘helden’ ook nog een duur spoor van vandalisme achter. Op een muur van de nieuwbouw aan het NMBS-station Gent Sint-Pieters werd graffiti aangebracht over een lengte van wel 10 meter. De slogan ‘arbeid schaadt verzet gaat bevrijd jezelf’ (zonder komma’s, dus maak er zelf iets zinnig van…), mag eveneens verwijderd worden door de knechten van de stadsdiensten. Solidariteit jongens, solidariteit.

Vakbondsvandalisme aan het NMBS-station Gent Sint-Pieters: "Werken schaadt verzet gaat bevrijd jezelf".

Vakbondsvandalisme aan het NMBS-station Gent Sint-Pieters: “Werken schaadt verzet gaat bevrijd jezelf”.

« Oudere berichten