Category Archives: Nationalisme

Identitair Verzet wil demonstreren tegen Salafisme in Haagse Schilderswijk

De actiegroep Identitair Verzet heeft via haar facebookbladzijde bekend gemaakt op zondag 28 oktober van dit jaar een demonstratie te gaan houden tegen het Salafisme. De organisatie is van plan om doorheen de wijk te demonstreren, het eindpunt van de gebeurtenis moet de Fruitweg in Den Haag worden, waar de beruchte salafistische As-Soennah moskee is gevestigd. Er zullen volgens de organisatie ter plekke meerdere sprekers iets gaan vertellen. De demonstratie wordt inmiddels door Rechts in Verzet ondersteund.

Het Identitair Verzet deelt over de beweegredenen van de demonstratie het volgende mede;

Wij gaan onze acties opvoeren tegen salafisme na de beschieting op een boswachter die een schiettraining verstoorde en de voorkomen aaanslag waarbij zeven salafisten zijn gearresteerd. 28 oktober gaan wij demonstreren richting de As-Soennah moskee! Die is een van de belangrijkste salafistische centra in Nederland.

Salafisten keren zich af van onze samenleving, en een gedeelte is bereid de jihad te voeren in Nederland. De voorbeelden zijn legio, voor wie het wilt zien althans.Help mee! Dit kan door aanwezig te zijn natuurlijk. Mocht je niet in staat zijn om te komen, deel dit bericht dan op jouw profiel, in groepen of via andere sociale media!

In 2014 werd er ook een demonstratie georganiseerd doorheen de Haagse Schilderswijk, die bijna helemaal is omgevolkt en nauwelijks nog Europeanen telt. Toen ontstonden er rellen, omdat allochtone jongeren en extreemlinkse activisten de confrontatie met de demonstranten en de politie opzochten. De demonstratie veroorzaakte zeer veel ophef, zelfs tot ver buiten Nederland.

Joris van Severenherdenking te Brugge en Abbeville

Ieder jaar worden in Brugge en Abbeville Joris van Severen, Jan Ryckoort en zijn lotgenoten door comités herdacht, ze kwamen om door Franse soldaten in 1940 te Abbeville. Van Severen is een icoon uit de Vlaamse én Nederlandse beweging en zal zonder twijfel bij velen bekend zijn, hoewel wellicht niet al zijn filosofische en politieke opvattingen. ReAct kon dit jaar aanwezig zijn bij deze herdenking en iets proeven van de sfeer, de toespraken en de ideeën van de persoon van Severen die er nog steeds leven. Daarbij nam de voorzitter van de Stichting Joris van Severen Luc Seynaeve de tijd om onze lezers voor de microfoon iets te vertellen over deze herdenking.

Dit jaar viel de herdenking in het pinksterweekeinde, evenwel werkt men ieder jaar een vast programma af. Een rondleiding langs enkele plaatsen die in het leven van de Brugse Abbeville-slachtoffers een rol hebben gespeeld. Vervolgens naar de toegangspoort tot het Bourgoensche Cruyce, het voormalige woonhuis van Joris van Severen in de Wollestraat te Brugge. Daar memoreert een gedenkplaat de namen van de vier Brugse slachtoffers van het Bloedbad van Abbeville. Hier werd stilgestaan bij het drama en werden twee toespraken gehouden en kransen gelegd, daaronder ook een korte uiteenzetting van de Brugse schepen Philip Pierins die sprak namens het bestuur van de stad zelf.

In de namiddag was er in de knusse Onze-Lieve-Vrouw-van-Blindekenskapel te Brugge een Heilige Mis, met mooie woorden van de pastor over de vermoorde Joris van Severen en zijn lotgenoten, dit alles werd begeleid door Gregoriaanse liederen. Na deze plechtige gebeurtenis was er een receptie ingeregeld voor alle aanwezigen, Luc Seynaeve beantwoordde daar enkele vragen van ReAct over Joris van Severen en deze herdenking;

Op de dag erna was er het jaarlijks bezoek aan het graf van Joris van Severen en Jan Ryckoort, een ononderbroken traditie die alreeds 78 jaren duurt. Aldaar werd een korte plechtigheid gehouden, door middel van het neerleggen van bloemen, enkele gedichten, een gebed, het Wilhelmus en hield de voorzitter van Stichting Joris van Severen Luc Seyneave er een grafrede. In deze rede omschreef de voorzitter van Severen als iemand met een uniek politieke ideeëngoed. ‘Plus est en vous’ (Meer is in u) was zijn leidraad, als individualist, waarbij het individu het best denkt en handelt in functie van de gemeenschap.

Dit alles werd geplaatst in het toenmalige maatschappelijke tijdskader, waartoe veel van de ideeën van Joris van Severen behoren. Toch zijn ook een aantal van zijn politieke opvattingen vandaag nog interessant, zoals de familie, beroep en corporaties als de steunpilaren van een solidaristische volksgemeenschap. Of wellicht wel van Severens droom die inmiddels enigszins werkelijkheid is geworden, namelijk de Benelux, die misschien ook nog wel eens kan doorgroeien naar de (nog) niet behaalde droom, te weten het herstel van de 17 Provinciën.

Oud vraaggesprek (2008) met de oprichter van Voorpost Nederland

Voor de Revolte, het tijdschrift van Voorpost, sprak ik in 2008 met Frie Verbrugge, de oud-actieleider en oprichter van Voorpost Nederland. Het gesprek ging over zijn zeer actieve Voorpostjaren in Nederland van pak ‘m beet 1978 tot en met 1988. Hij was het die de eerste jaren van de oprichting de kar trok en verantwoordelijk was voor het reilen en zeilen van de Nederlandse afdeling van Voorpost. Ik had het voorrecht om enkele uren met hem en zijn vrouw te mogen doorbrengen om de goede oude jaren nog eens voor de geest te halen. Dat heeft het onderstaande vraaggesprek opgeleverd.

Hoe bent u politiek geïnteresseerd geraakt?
Mijn vrouw en ik komen beide uit Zeeuws-Vlaanderen en wij waren door de ligging eigenlijk economisch en cultureel veel meer op Vlaanderen gericht dan op Nederland. Daarnaast heeft mijn moeder, zij was een nationalist, mij persoonlijk erg beïnvloed.

Hoe bent u bij Voorpost terechtgekomen?
Toen ik en mijn vrouw eens in Antwerpen waren kwamen we het blad ’t Pallieterke tegen en daar zijn we gelijk op geabonneerd. Dat was een ogenopener voor ons, omdat bij ons zulke bladen niet te krijgen waren. Hier stond ook een artikel in over Voorpost. Dat sprak ons wel aan en ik heb toen een brief naar Voorpost gestuurd. Daarop kwam Luc Vermeulen naar Nederland toe. Voorpost Vlaanderen wilde ook graag een werking beginnen in Nederland, maar tot aan dat moment had men nog geen contacten. Mijn brief kwam dus op een goed moment.

Wie waren de eerste actieve leden en wie zaten er toen in de raad? Wie waren er betrokken bij de oprichting?
Als redelijk snel na de oprichting melden zich enkele mensen die zich actief wilden gaan inzetten. Er zijn toen naast mijzelf drie bestuursleden aangemeld bij de Kamer van Koophandel. Stan de Beukelaar, Frans Voermans en Broer Wiersma. Deze personen waren er dus vanaf het begin bij en maakten deel uit van de eerste Voorpostraden in Nederland.

Welke kringen waren in de beginjaren het meest actief?
Er was een kringwerking in Noord-Brabant en in Friesland en ook een kleine kring in Den Haag met een paar jonge mensen. Het zwaartepunt lag in het begin vooral in West-Brabant, omdat we hier de meest actieve leden hadden.

Nederlandse actie in Sluis 1986

Was er samenwerking met andere organisaties?
Er waren eigenlijk niet veel comités of andere organisaties die ons aanspraken. Er is wel contact geweest met het Nederlandse Zuid-Afrika Werkgemeenschap (NZAW) en het Oud-Strijders Legioen (OSL), maar die waren beide veel te veel op het christelijke geloof en karakter gericht en daarom konden we hier zeer moeizaam mee samenwerken. En uiteindelijk dus ook helemaal niet. Ook met de partijpolitiek waren er geen samenwerkingsverbanden. Janmaat kwam nog wel eens langs, voornamelijk voor handtekeningen en om mensen op de lijsten van de Centrumpartij te krijgen. Ook was er wel contact met de Nederlandse Volksunie, ook voornamelijk om voorgaande redenen. Het bleef vooral bij mondeling contact, wel werd er rondom verkiezingen geplakt voor bovenstaande organisaties, wanneer men ons daarom vroeg.

Wat waren de eerste acties en wat waren de eerste struikelblokken?
Plakken van pamfletten, de Heel-Nederlandse, voor de hereniging van Nederland en Vlaanderen. En pamfletten waarin we de steun uitspraken voor Zuid-Afrika. Kraampjes met propaganda in Breda, Roosendaal en Rotterdam. Struikelbokken waren uiteraard de massale tegenbetogingen van linkse knokploegen, die de kraampjes kwamen vernielen. Ook voerden we actie in Breda voor behoud van de taptoe. De taptoe is een militaire parade, met militaire muziek, waarbij de leden hiervan dwars door de straten liepen. En hier kwam altijd veel volk op af. Links vond alles wat met militarisme te maken heeft niet kunnen en dus moest het maar verboden worden, tot groot ongenoegen van de vele mensen die hier altijd naar gingen kijken en luisteren. Wij gingen toen folders vóór de taptoe verspreiden. Daarnaast begonnen we in Delft met de Willem van Oranjeherdenking te organiseren. Verder was een struikelblok het gebrek aan menskracht.

Hoe hebt u de werking van Voorpost Nederland de eerste jaren ervaren?
Eind jaren zeventig was er helemaal geen rechtse organisatie in Nederland. De enige die er was in Nederland was Voorpost. De NVU bestond wel, maar die kwamen de straat niet op. Er was zeker sprake van een positieve werking in het begin. Ook was er een goede verstandshouding tussen de leiding en de actieve leden.

Hoe was het politiek klimaat?
Heel erg slecht, echt onwerkbaar. Links was oppermachtig en beheerste de totale pers. Er waren overal – door heel het land heen – linkse groepjes en niets kon of mocht. Niet eens omdat ze zo heel machtig waren, maar er waren geen tegenkrachten en ze hadden daarom dus vrij spel. Voorpost moest daarom zelfs een tijd lang ondergronds werken. Dat kwam ook omdat links later overging tot het plegen van aanslagen en niemand meer veilig was. Toen is besloten om niet meer openbaar te verschijnen, om zo het kader te beschermen. Om even een indruk te geven, wijzelf durfden in die tijd aan niemand te vertellen dat we op vakantie gingen naar Zuid-Afrika. Dit omdat er alleen maar negatief over werd geschreven. De sfeer was toen echt griezelig, alles was links, er was niemand die hun denkbeelden mocht tegenspreken.

Welke maatschappelijke problemen speelden er toentertijd in Nederland?
Apartheidspolitiek en het beleid van de toenmalige regering. Die waren vreselijk anti-apartheid. Alles wat een klein beetje nationaal, nationalistisch was mocht niet. Er was totaal geen nationaal gevoel, zoals (historische) liederen en samenzang, het verdween allemaal. Dat was voor ons nationalisten natuurlijk een ramp. De eenheid van de Nederlanden speelde voor ons, maar binnen de rest van Nederland bleek daar weinig begrip voor, ook voor de Vlaamse zaak niet. De supermacht van politiek links. Die totale dominantie op alle maatschappelijke terreinen.

Wat waren de ideeën? Rechtse mensen samen en dan verder kijken? (bundelen van krachten) Had men concrete plannen om de maatschappij te veranderen?
We waren nationalistisch en tegen het kapitalisme en communisme. We wilden de trots op Nederland aanwakkeren. We hadden een club van idealisten en gelijkgezinden bij elkaar. Omdat we relatief klein waren konden we af en toe stoot uitdelen maar niets concreet veranderen. Het was toch ook wel lastig om iedereen achter één thema te krijgen. En we hadden daarbij weinig goede aanknopingspunten om op in te spelen.

Welke activiteiten waren zo spectaculair dat ze u nog zijn bijgebleven?
Dan moet ik als eerste zeker het kraampje in Roosendaal noemen. Het kraampje was weken van te voren al nieuws in een aantal kranten, omdat wij er zouden gaan staan. Op de dag zelf stonden we er net en daarna kwam de linkse meute. Eerst stonden ze nog voor het kraampje, begonnen te schelden en tieren, en later kreeg de toenmalig Voorpost-voorzitter Francis van der Eijnde nog sigarettenpeuken op zijn handen uitgedraaid. Maar zeer kort daarna gooiden ze het kraampje met alle spullen op de grond. Ook de Pinksterkampen zijn mij bijgebleven, zeker die in Duitsland samen met de Junge Nationaldemokraten (de jongerenafdeling van de NPD) plaatsvonden. Door de goede sfeer en gezelligheid, ook met veel Nederlandse mensen. Later nog de contactdagen, die bestonden uit boekenkraampjes, propaganda en sprekers en mensen van verschillende politieke partijen en organisaties.

De lokale pers raakte maar niet uitgeschreven over het aankomende Voorpostkraampje in Roosendaal van september 1982

Op welke groepen/mensen had Voorpost de eerste jaren aantrekkingskracht?
Politiek op rechts gerichte mensen. Ik denk ongeveer tweederde jongeren en de rest ouderen, nationalisten die zoekende waren naar een organisatie die hun aansprak en waarbij ze hun ideeën kwijt konden. Sommige n.a.v. lezen van de Revolte of onze pamfletten. Het waren toch over het algemeen mannen en wat meer lager geschoolden.

Hoe maakten jullie reclame en waar?
We hadden natuurlijk de Revolte om als reclame te verspreiden. Maar ook d.m.v. het plakken van pamfletten, we hebben nog wel eens een advertentie in de krant geplaatst. Wat zeker ook werkte is wanneer ik ging spreken bij een andere organisatie. Dan nam ik altijd wat propaganda mee en dat zorgde altijd voor wat nieuwe leden en verkoop van materiaal.

Hoe hebt u uw totale rol bij Voorpost Nederland ervaren. Heeft het nut gehad?
Ik heb een goede start gemaakt en de boel in stand gehouden. Maar belangrijker nog, alles goed overgedragen aan mijn opvolger. Verder hebben wij ook onze kinderen kennis kunnen laten maken met het nationalisme en konden we ze zo iets meegeven voor de rest van hun leven.

Boeken- en informatiekraampje te Bergen op Zoom 1981

Hoe was de samenwerking met Voorpost Vlaanderen, Zuid-Vlaanderen en Zuid-Afrika?
De samenwerking was fantastisch met Vlaanderen en Zuid-Afrika. Ik heb daar ook nog veel persoonlijke vriendschappen aan overgehouden. Er kwam altijd een ploeg Vlamingen helpen bij ons. Die stonden altijd klaar wanneer wij hun hulp konden gebruiken.

Hebt u zelf nooit politieke ambities gehad?
Ik heb nooit partijpolitieke ambities gehad. Ik ben absoluut geen man voor in de gemeenteraad. Vanaf den beginne ben ik me gaan richten op Voorpost en dat bracht mij voldoening, juist omdat de Voorpostidealen en denkwijzen mij altijd hebben aangesproken. Ook was voor mij de Heel-Nederlandse gedachte zeer belangrijk en daar kon je partijpolitiek niet veel mee. Ik heb dus zeker geen spijt van mijn actieve Voorpostjaren.

Afscheid van Frie Verbrugge (1945-2018); een sterke vertegenwoordiger van de Nederlanden

Op 25 februari 2018 overleed Frie Verbrugge, oud-actieleider van Voorpost Nederland, in Roosendaal te Noord-Brabant. Zeeuws-Vlaming, muzikant, schrijver, activist, familieman en groot voorstander van de hereniging van Nederland en Vlaanderen én vriend van Zuid-Afrika. Hij was ongeveer 18 jaar in de functie van actieleider van de Nederlandse afdeling actief en maakte daarin zeer tumultueuze jaren van de vorige eeuw mee als prominent activist van deze nationalistische actiegroep. De Nederlanden verliezen met zijn heengaan een uitzonderlijk mens en een sterke vertegenwoordiger voor deze zaak.

Frie werd geboren in Oostburg dat in Zeeuws-Vlaanderen ligt, op de grens van het huidige Nederland, waar men juist erg gericht is op de Vlaamse cultuur. Enig kind van een Duitse vader en een Nederlandse moeder, groeide hij relatief zorgeloos op in de moeilijke naoorlogse periode. Vanwege zijn baan verhuisde Frie samen met zijn vrouw in de jaren zeventig naar het Brabantse Hoeven, om daar eigenhandig een boerderij vanaf de grond op te knappen.

Eind jaren zeventig kwam Frie Verbrugge in contact met Voorpost vanwege een artikel in de blad ’t Pallieterke dat in een Antwerpse winkel lag. Na contact met Luc Vermeulen, kwam deze naar Nederland toe en werd vanaf dat moment besloten om een Nederlandse afdeling van Voorpost op te richten. Frie zou vanaf einde jaren zeventig tot midden van de jaren negentig van de vorige eeuw de actieleider blijven van Voorpost Nederland.

Dit waren roerige jaren, waarin het uitermate lastig was om als rechtse organisatie in Nederland publiekelijk te manifesteren. Men kon toch langzaam een landelijke werking opbouwen met een aantal afdelingen; Friesland, Den Haag en in het westen van Brabant, waar het zwaartepunt van de werking was. De opvattingen die men ging verspreiden betrof de Nederlandse gedachte van het samengaan van Nederland en Vlaanderen, steun aan de Afrikaners in Zuid-Afrika en tegen de massale immigratie.

Met name jaren tachtig werden ontsierd door buitensporig geweld van extreemlinks tegen andersdenkenden. Voor de nationalistische actiegroep had dit als gevolg dat de strategie om middels info-kraampjes ideeën naar de bevolking toe te brengen kon rekenen op intimidatie en grof geweld van antifascisten. In 1983 werd Voorpost gedwongen om in Nederland ondergronds te gaan, toen de voorzitter van Nederland Broer Wiersma een brandbom in zijn woning kreeg geworpen. Gelukkig kwam hijzelf en gezin hier zonder ernstige verwondingen van af.

Ondanks dit alles bleef Frie Verbrugge een kleine twintig jaar actieleider van Voorpost en daarmee een voorname vertegenwoordiger van de Nederlandse gedachte. Hij sprak op sporenherdenkingen, bij nationalistische organisaties in Nederland, organiseerde acties en vergaderingen en stond de media te woord. Met daarnaast een drukke baan een gezin van vier. Tot de laatste jaren van zijn leven een bewust nationalist, helemaal in lijn met Willem van Oranje, Vader des Vaderlands, dienaar van de eeuwige Nederlanden.

Het is niet nodig te hopen om te ondernemen noch te slagen om te volharden

Twitter verwijderde blauwe vinkjes van ‘extreem-rechts’, communisten mogen blijven

Blauwe vinkjes op Twitter bewijzen dat ge ‘echt’ zijt en geen Fake account. Maar nu heeft Twitter ingegrepen, want ‘extreem-rechtsda mag ni! Dus: Vlaams Belang en andere zogezegde rassiesten en fassiesten zijn hun vinkje kwijt. Lap zeg! Vrije meningsuiting? Iemand? Maar goed, we mogen van geluk spreken dat het niet iedereen te beurt valt onder deze censuur. Hieronder een aantal échte democraten die nog wél een blauw vinkje hebben.

bv14

bv13

bv16

bv1

bv15

bv12.png

bv18

bv17

 

Graag weerleggen we de leugens die Wim Claeys in de gazetten vertelde over het VNJ

Kinderen van de collaboratie, zo heet het nieuwste Canvas-programma dat vanaf vandaag te zien is. Letterlijk ‘kinderen’ van zogeheten ‘collaborateurs’ mochten hun ‘verhaal’ doen voor de lens van de camera. Getuigenissen kunnen leerzaam zijn, maar wanneer de leugen de waarheid overstemt, moet er gereageerd worden. En dat doen we even na de bewuste leugens van de jongste deelnemer aan het programma.

wclh.jpg

Wim Claeys, VNJ Gent en lid van de muziekkapel.

Wim Claeys zat bij VNJ Gent. Daarna stroomde hij even door – zoals vele VNJ’ers – naar een aantal (studenten)verenigingen in de Vlaamse beweging. Uiteindelijk bewandelde hij alsnog andere paden, wat voor alle duidelijkheid zijn goed recht is. Maar Wim heeft blijkbaar een onverwerkt trauma opgelopen, want nu hij graag carrière wil maken als ‘cabaretier’, moet zijn verleden gezuiverd worden, zo denkt hij blijkbaar. Dat doet de knaap op een typerende manier: een cabaretshow … over zijn ‘zwarte’ vader. Het stuk heet dan ook ‘Zwartzak’. De conclusies laten we aan de kijkers van de show over, wij steken ons geld liever in de acties tegen armoede van de nationalisten van Voorpost.

Maar Wim geeft dus nu aan de lopende band vraaggesprekken aan de gazetten. En gazetten willen sensatie en dat kan Wimmeke hen geven. “Ja ik ben een kind van een Oostfronter, maar neen, mijn vader was geen nazi!” Tot zover kunnen we Wim nog volgen. De Vlaamse Oostfronters vochten inderdaad niet uit nationaal-socialistische ideologie, al zullen er zeker heel wat geweest zijn, maar de drijfveren waren: een onafhankelijke – door Duitsland beloofde! – Vlaamse natie en het tegenhouden van het aanstormende bolsjewisme. Twee nobele doelen met andere woorden. Met de jodenvervolging bijvoorbeeld waren de Oostfronters niet bezig, laat staan met de uitroeiingskampen.

Edoch steekt Wim zijn trauma op zijn jeugdig verleden, hem ingegeven door zijn vader zaliger (de betreurde man overleed in 1999). Zoals zoveel kinderen uit de Vlaamse beweging werd Wimpie naar het VNJ gestuurd. Het Vlaams Nationaal Jeugdverbond werd opgericht in 1961 en wie kan rekenen weet dat dat welgeteld 16 jaar na de Tweede Wereldoorlog is. Het VNJ is dus geen ‘product’ van de ‘collaboratie’ zoals meneer de cabaretier wil laten uitschijnen, maar het spreekt voor zich dat de meeste leden ouders of grootouders hadden die de Vlaamse zaak ook tijdens de Duitse bezetting goedgezind waren en dat stond tijdens de ‘repressie’ gelijk aan collaboratie met den Duits. Zoals een voormalig Frans president zou zeggen: et alors?

Leugens en laster

Maar Wim liegt er graag op los, wars van alle realiteit of zinvolle argumentatie. Hier gaan we: “We vierden bij het VNJ geen Kerstmis, maar wel een Germaans feest waarbij er hakenkruisen in de boom werden gehangen...” De lezer werd niet geïnformeerd over welk feest het dan wel gaat – of de gazet moest het bewust verzwegen hebben. Onze oud-VNJ’er heeft het immers over het Joelfeest. En het joelfeest wordt vandaag de dag nog in heel wat landen gevierd, in veel gevallen zelfs gesubsidieerd en materieel ondersteund door de lokale overheden. Het is een onschuldig zonnewendefeest, waarbij de kortste dag van het jaar uitbundig gevierd wordt, een bijzonder moment, want de dagen worden terug langer, wat een enorme invloed heeft op het ganse maatschappelijke leven. Maar hoe zit dat dan met die hakenkruisen? Sja, een zonnerad, het symbool voor de zon dus, wordt ook weleens een hakenkruis genoemd. Niets meer, niets minder. Maar ‘hakenkruisen’ klinkt natuurlijk spectaculairder in de gazet. Maar de nazi’s vierden ook Joelfeesten! Jazeker, de nazi’s reden ook met de wagen en ze dronken ook eens graag een tas koffie, straf hé?

Wim heeft het ook over nazi-liedjes die gezongen worden in het VNJ. Over die nazi-liedjes kunnen we echter kort zijn: in de zangbundel van de jeugdbeweging staan heel wat Duitse studentenliederen. Wie een nazi-lied kan terugvinden in dat boek, krijgt van ons een bak Duvel! Wat Wim dan zélf zong, moet je aan hem vragen, maar het VNJ kan je hiervan niet beschuldigen en wie over de schreef ging werd daarvoor gepast gestraft. Waar Claeys het dan over heeft wanneer hij beweert dat de Romeinse groet gebracht werd, is ons helemaal een raadsel. De tegenstanders van het VNJ deden dat weleens om ons te provoceren, maar zelf? 18 jaar ben ikzelf bij het VNJ geweest en nooit heb ik één iemand die groet zien brengen. Of Wim dat dan zélf deed, moet je ook maar aan hem vragen. Ik zat niet bij VNJ Gent.

En dan de vraag van 1 miljoen: werd de holocaust ontkend door leiders van het VNJ (nog zo’n gratuite bewering in de gazet)? Uiteraard niet! Wim zal ongetwijfeld de gesprekken over de oorlog bedoelen waarbij op een minder verkrampte manier verteld werd over de historische context van de keuze van veel Vlamingen om de kant van de bezetter te kiezen, om eerder vermelde redenen. Maar zoals geweten is het de winnaar die de geschiedenisboeken schrijft en als daar anders over gepraat wordt, ben je al snel een ‘ontkenner’ of in vaktermen een ‘revisionist’. Wim beweert ook dat hij nog “te jong was om te beseffen waar hij toen mee bezig was”, maar hij verzwijgt dan toch mooi zijn leeftijd tijdens het VNJ, zijn periode na het VNJ en wat hij toen allemaal uitstak. Alvast weetjes waar wij ons niet aan gaan vuil maken, dat moeten de gazetten maar aan Wim zélf vragen. Wij gaan hem niet door het slijk halen, maar weerleggen enkel zijn leugens.

Ons VNJ: houzee!

Wim Claeys maakte keuzes in zijn leven nà de Vlaamse beweging en nogmaals, dat is zijn goed recht. Dat geeft hem echter niet een vrijgeleide om middels leugens en laster zijn oude jeugdbeweging zwart te maken. Dat hij kriebels krijgt bij de term ‘Vlaams-nationalisme’ is eveneens zijn zaak, daar hoeft hij heus geen gazetten mee te vullen want daar heeft werkelijk niemand een boodschap aan. Het VNJ is een correcte Vlaams-nationalistische jeugdbeweging die zonder schroom te moeten hebben doet wat het moet doen: jongeren zich laten amuseren onder de Vlaamse en Dietse vlaggen. Houzee!

Anne Frankstraat duikt op in wijk met Vlaamse schrijvers: Lanaken fusilleert Cyriel Verschaeve

Cyriel Verschaeve moet plaats ruimen voor Anne Frank. Dat is de beslissing die de gemeenteraad van Lanaken heeft genomen na de opgeklopte, totaal niet aan de orde zijnde ‘problemen’ rond de Cyriel Verschavestraat in de Limburgse gemeente van blauwe lafbek Marino Keulen (Open Vld). De bewoners ‘stemden’ voor de nieuwe naam, de Anne Frankstraat dus. Laat ons niet lachen! Dat onze Cyriel de juiste keuze maakte en de toekomst van een welvarend en onafhankelijk Vlaanderen boven de huidige dramatische consensus-natie België verkoos, maar daarnaast in de eerste plaats een gevierd Vlaams schrijver en dichter was en bovendien boodschapper van zijn geloof vanuit zijn ambt als priester, dat wordt teniet gedaan door enkele idioten die de geschiedenis willen herschrijven uit een soort van krampachtige en hysterische politieke übercorrectheid. In vaktermen heet dat revisionisme, maar goed, enkel rechtse rakkers mogen blijkbaar revisionist genoemd worden. Maar Anne Frank? Serieus? Bekijk de straten in de wijk: Felix Timmermans, Alfons Jeurissen, Stijn Streuvels, Albrecht Rodenbach, August Cuppens, Hendrik Conscience, Ernest Claes en Hugo Verriest. Allen Vlaamse schrijvers. Allen uitdrukkelijke verdedigers van de Nederlandse taal. Maar dan plots Anne Frank? Komaan zeg! Dat Amsterdamse kind heeft niets, maar dan ook NIETS te maken met de Vlaamse geschiedenis of met de Vlaamse cultuur. Buiten haar symbolische waarde inzake de Nederlandse jodenvervolging heeft ze zelfs niets essentieel verwezenlijkt. Nada, niente, NICHTS! Maar goed, de voorspelbaarheid in deze is té groot. Het is alsof een Patrick Janssensstraat plots zou veranderen in een Filip Dewinterstraat. Gewoon, omdat het kan, om wat te pesten. Zielig.

afs.png

jfp.png

« Oudere berichten