Interne mail: deelname aan debatten NSV is VERBOTEN voor parlementsleden Groen!

Een nieuw academiejaar komt eraan en voor de politieke studentenclubs betekent dat openingsdebatten. Debatten verrijken de geest en geven nieuwe inzichten, zo hebben wij geleerd. NSV! Gent is zo een politiek clubje en wil op 12 oktober aanstaande van de politieke partijen hun meningen horen over de toekomst van de Europese Unie. Niet onbelangrijk en bij extreem-links tot extreem-rechts vallen er wel interessante meningen te rapen. Alleen wil één van de extreem-linkse partijen niet naar het feestje komen. En daar hebben de knapen van NSV! Gent per toeval een fout mailtje over gekregen. Een intern mailtje dat niet voor hun ogen bestemd was – maar nu dus wereldkundig gemaakt wordt door de media, te beginnen bij ReAct, want zo zijn we dan wel natuurlijk. Enfin, u leest het zelf hieronder. Democratie op zijn Groenst zeg maar. Trek zelf uw conclusies. O ja, Sander Loones (N-VA), Gerolf Annemans (VB) en Ward Kennes (CD&V) hebben al toegezegd en zoals gewoonlijk zullen ook Open Vld en sp.a iemand afvaardigen. We weten wel niet of LDD en PVDA ook uitgenodigd werden.

pvgknm.JPG
Hans Vanscharen is medewerker van groen EU-poenpakkerparlementslid Bart Staes. En bij de Grote Boshut van Groen! evenals bij de ecologische paalwoning van brulboei Calvo gaven ze niet thuis toen NSV! Gent kwam aankloppen voor hun deelname aan het openingsdebat aan de UGent. Democratie op z’n Chinees zeg maar.

ansvd.jpg

[OPINIE] Sociale dumping, de kern van het probleem ligt bij de huidige EU

Eén van de machtigste sectoren van het land, de bouwsector, lijdt al jaren, decennia, onder het fenomeen van sociale dumping. Het is echter lang niet de enigste sector meer, ook de transportsector, de IT-sector, de bankensector en tal van andere dienstensectoren hebben zware oneerlijke concurrentie te verduren.

Een opiniebijdrage van Jan De Backer, een jonge zelfstandige loodgieter.

ljdb

Minstens één maal per jaar, als een wilde feniks die herrijst uit zijn as, klagen de hoge bonzen uit de sector, meestal samen met de vakbonden, over het probleem en minstens evenveel keren blazen de politici vanuit hun ivoren torens dat ze het probleem dit keer gaan aanpakken en oplossen. Alle goede bedoelingen ten spijt is er echter nooit een oplossing gevonden, meer nog, het probleem van sociale dumping wordt groter en groter. Het probleem meten is zeer moeilijk maar het gaat over honderdduizenden jobs in België, in de bouwsector alleen is er al sprake van 100.000 jobs.

De oplossing blijft uit

Het is alsof de these, de belanghebbenden die klagen, en de antithese, de politici die sussen, zich tot het oneindige herhalen en de synthese er nooit komt. Waarom komt de synthese er niet, vraag ik mij dan af? Als jonge ondernemer in de bouwsector ben ik een primaire getuige en zie ik de problemen van de sociale dumping bijna elke dag. Minder jobs voor collega’s, minder communicatie, minder veiligheid, slechtere werkomstandigheden, minder zekerheid voor de bouwheer, enzovoort.

Als bouwbedrijf met Vlaamse werknemers werken maakt je offertes 30-40 % duurder dan een bouwbedrijf die via detachering werkt. Niet meedoen betekent dus minder of zelfs geen werk. Bedrijven die vooruit willen hebben bijna geen andere keuze dan detacheringsbureaus in te schakelen om concurrentieel te blijven. Dit geldt zeker voor de industriebouw waar buitenlandse werknemers de standaard geworden is.

Kosten zijn enorm

De kosten van sociale dumping moeten gigantisch zijn. Er zijn de directe kosten zoals het mislopen van personenbelastingen en vennootschapsbelastingen omdat elk jaar tienduizenden jobs en Vlaamse bedrijven verdwijnen. Er zijn echter ook de indirecte kosten die moeilijker meetbaar zijn, zoals minder consumptie en een negatieve handelsbalans.

Laten we het voorbeeld nemen van een openbare aanbesteding in de wegenbouw waar zowel een Nederlands bedrijf met Hongaarse detacheringsbureaus voor meedingt als een Vlaams bedrijf met Vlaamse werknemers. Het Nederlandse bedrijf zal goedkoper kunnen gaan in de offerte en de aanbesteding binnenhalen. Het geld vloeit naar het Nederlandse bedrijf, de sociale bijdragen en lonen naar Hongarije. Vlaanderen blijft verweesd achter met bedrijven die geen aanbestedingen meer binnen halen en werknemers die technisch werkloos worden.

Geld vloeit naar het buitenland, minder binnenlandse consumptie, minder groei, enzovoort. De kost op lange termijn zal veel groter zijn door te kiezen voor het iets goedkopere Nederlandse bedrijf met buitenlandse werknemers dan wanneer er zou gekozen worden voor het Vlaamse bedrijf met Vlaamse werknemers. Meer werkgelegenheid, meer inkomsten uit belastingen, meer consumptie, geen geld dat wegvloeit. Zeer korte termijn denken en de politici zouden dit toch ook moeten zien?

Het probleem ligt bij de EU

De politici zien dit en proberen krampachtig oplossingen te formuleren maar slagen er niet in om het probleem ten gronde op te lossen. De kern van het probleem is dat de nationale politiek machteloos is. De oplossing ligt bij Europa waar 70 % van de regelgeving gemaakt wordt, die er voor zorgt dat het systeem van detachering legaal is en dat buitenlandse bedrijven mogen meedingen met openbare aanbestedingen. De Vlaamse of Belgische regelgeving zou dan in strijd zijn met de Europese, wat niet mag.

De synthese zou in dit geval het opheffen van de Europese regelgeving zijn die het mogelijk moet maken om staten hun eigen wetgeving op te laten maken inzake detachering, werkvergunningen en aanbestedingen. Controle van de grenzen en een nationaal wetgevend kader dus. Het klinkt gemakkelijk maar in dit kluwen van een bureaucratisch monster als Europa waar er geen directe democratische macht wordt uitgeoefend is dat geen evidentie. De nationale belangen zijn in Brussel ondergeschikt aan de droom van een ééngemaakt Europa. De droom is belangrijker dan de realiteit.

De EU zoals we het nu kennen kan niet verder. Het trekt alle wetgeving naar zich toe maar er is geen politieke slagkracht waardoor we een zwak Europa hebben, maar ook zwakke Europese staten. Het slechte van beide dus. Ofwel wordt er meer vrijheid gegeven aan de lidstaten ofwel moet de evolutie sneller verder gezet worden naar een unitair Europa. Een soort nieuwe superstaat waar de minimumlonen en sociale zekerheid gelijkgesteld worden. Een race naar the bottom. Dit betekent dat de Westerse landen zwaar moeten inboeten aan welvaart om op gelijk niveau te komen met andere landen uit de Unie. Daarbij leert de geschiedenis ons dat pogingen tot een eenmaking van Europa altijd eindigen in bloedvergieten. Voor dit laatste scenario pas ik alleszins.

[VIDEO] Debat tussen N-VA en Vlaams Belang

Gisterenavond vond in Edegem het eerste debat van 2016 plaats van De Debatclub. Door de N-VA en het Vlaams Belang recht tegenover elkaar te zetten, wist de organisatie dat de zaal eivol ging zitten en dat het debat voor het nodige vuurwerk zou zorgen. Barbara Pas, fractievoorzitter voor het Vlaams Belang in de Kamer en Peter De Roover, fractievoorzitter voor de N-VA in de Kamer kruisten ruim een uur lang de degens met elkaar.

debat12016.png

Dat laatste zou eigenlijk niet mogen en dat was ook waar Barbara Pas het debat mee eindigde: “Enkele tientallen jaren geleden keek ik op naar mensen zoals u, Peter De Roover, die op VVB-meetings de onafhankelijkheid uitriepen. Vandaag de dag zit ik in een debat tegenover u, over diezelfde onafhankelijkheid…” Een pijnlijke conclusie die de rode draad vormde van het gehele debat.

Het debat behandelde in feite twee grote thema’s: het communautaire enerzijds en immigratie en asiel anderzijds. Over het communautaire, waar het debat mee begon op aansturen van moderator Lawrence Urbain, werd pas echt gediscussieerd tegen het einde van het debat. De eerste helft van het debat was eerder een over-en-weer gegoochel met realisaties op communautair vlak. De Roover benadrukte bij regelmaat dat er moet gekeken worden naar “wat kan gebeuren” en niet naar “wat zou moeten gebeuren”, iets waar men best kan inkomen.

Volgens het VB werd er tot op heden echter niets gerealiseerd, aangezien de N-VA het communautaire in de diepvriezer heeft gestoken, terwijl De Roover bleef benadrukken dat hun grootste realisatie het opzijschuiven van de PS is geweest. Volgens hem is het zelfs dankzij het VB geweest dat Di Rupo en de zijnen 25 jaar lang hebben kunnen regeren. Vanuit de zaal weerklonk dan ook geregeld de term “cordon sanitaire”, waarmee een deel van het publiek wilde aantonen dat “iemand opzijschuiven en dan zeggen dat ze niet willen meewerken niet correct is,” zoals Barbara Pas het samenvatte.

Het immigratiedebat zorgde voor een heropleving van het debat dat nu gevoerd werd op het scherpst van de snee. De twee fractievoorzitters waren aan elkaar gewaagd en dat zorgde voor veel reacties uit de zaal. De N-VA verweet het VB sloganeske taal en utopische beloftes en omgekeerd kreeg de grootste partij van Vlaanderen het verwijt niet daadkrachtig op te treden, eveneens veel te beloven, maar vooral weinig te realiseren.

Bij de slotvragen moest Pas haar mening geven over de nog steeds harde stijl van Filip Dewinter. Ze draaide niet rond de pot en zei dat het niet de stijl van de partij is, maar ze begreep wel de strategie van Dewinter om op die manier wél de media te halen en de boodschap te brengen, terwijl andere partijgenoten amper tot nooit aan bod komen omdat deze een meer fijnbesnaarde stijl hanteren, die duidelijk niet door de media gesmaakt wordt.

De slotvraag voor De Roover was duidelijk: “Wanneer de trend zich voortzet en bij de volgende Vlaamse verkiezingen behalen de N-VA en het Vlaams Belang samen de meerderheid, gaat die dan ook gevormd worden om de Vlaamse onafhankelijkheid te realiseren?” Het antwoord “Ja!” bleef uit, meer zelfs, De Roover draaide rond de pot om toch maar niet te moeten antwoorden. Het resultaat was opnieuw het gekende rondje “het is allemaal één grote geheime N-VA-strategie, die we u lekker niet gaan verklappen.”

Een echte winnaar van het debat kunnen we moeilijk aanduiden, maar de grote verliezer kennen we wel: de Vlaamse beweging stond erbij en keek ernaar. Het was bij momenten zelfs intriest om het communautaire debat te aanschouwen. Barbara Pas stelde op een gegeven ogenblik dat ze naast elkaar zouden moeten staan als kompanen en niet tegenover elkaar als kemphanen. Bekijk het debat hieronder en trek zelf uw conclusies.

GroenLinks Wormerland oogst wat het zaaide [OPINIE]

GroenLinks-autoNederland is op dit moment in rep en roer door het uitbranden van twee auto’s van een gemeenteraadslid van GroenLinks in de plaats Wormerland in de provincie Noord-Holland.  Daarom deze prikkelende titel van een opiniestuk. Natuurlijk staan wij niet achter het in brand steken van auto’s. Geweld hoort geen plek te hebben in het politiek debat. De uitspraak ‘men oogst wat men zaait’ is niet van ons, maar afkomstig van een gemeenteraadslid van GroenLinks begin dit jaar, toen er een geweldcampagne tegen aspirant PVV-raadsleden door extreemlinks was opgestart.

GroenLinks, een klein samenraapsel van extreemlinks, maakt sinds de ineenstorting van de Nederlandse PvdA een comeback in de peilingen. De politici van deze partij, maar ook de collegae, buitelen over elkaar heen in de media met een kladblok waarop oneliners staan genoteerd: “Dit was een aanslag vanwege het vluchtelingenstandpunt“,  “Dit raakt ons allemaal” en natuurlijk “Een aanslag op de democratie“.

Hoe anders was dit begin dit jaar. PVV-mensen die op kandidatenlijsten stonden werden thuis opgezocht. Bekladdingen, stenen door de ramen. Auto’s beschadigd. Bedrijven van PVV’ers belaagd. Stonden de politici toen ook rijen dik voor de draaiende camera’s om hun afschuw uit te spreken? Nee. Het bleef oorverdovend stil. Compleet stil? Nee dat niet. Verschillende mensen juichten de aanvallen toe. Een daarvan was gemeenteraadslid Ronald Camstra van… GroenLinks.

camstra

Gemeenteraadslid Ronald Camstra van de GroenLinks-fractie in Zeist had er geen problemen mee dat huizen van politici werden beklad. Sterker: hij hielp criminelen graag aan het adres waar PVV-aanhangers wonen door middel van het tonen van de huizen op Twitter. Eerder al deelde het raadslid een foto van de woning van PVV-lijsttrekker René Dercksen van de PVV in de Provinciale Staten van Utrecht. Ronald Camstra is als lid van GroenLinks geen fan van de Partij Voor de Vrijheid. Toen het huis van iemand die op de vijfde plaats voor de Provinciale Staten in Friesland staat werd beklad door activisten was hij zelfs tevreden met deze bedreiging aan de voordeur van een collega-politicus.“Eerst zaaien jullie zelf de haat in de samenleving, en als je een koekje van eigen deeg oogst, dan ga je lopen klagen”, liet deze manager bij een woningbouwcoöperatie weten via Twitter. Deze politicus werd niet teruggefloten door zijn partij.

Wij lopen, in tegenstelling tot de mainstream media, niet op het politie-onderzoek vooruit. Laten wij eerst maar eens afwachten of dit eigenlijk wel een politieke aanslag is geweest in het dorpje Wormerland. De mogelijkheden zijn legio. Bijvoorbeeld: begin deze maand werd er een paar dorpen verderop een gemeenteraadslid van zijn bed gelicht vanwege bedreigingen. Aan zichzelf.

Staken of niet staken: stop de polarisatie, oplossingen graag!

Het ziet er naar uit dat de zogenaamde Hete Herfst, waarvan vandaag aflevering zoveel doorging, voor een verregaande polarisatie tussen stakers en niet-stakers zorgt. Veralgemeningen zijn niet uit de lucht en de emoties laaien hoog op, tot aan het hysterische toe. Voor de enen zijn stakers luiwammesen en moeten de vakbonden maar eens afgeschaft worden, voor de anderen zijn de patroons dieven en egoïstische smeerlappen die via hun belangenorganisaties de regering naar hun hand zetten. Buiten enkele uitzonderingen viert het zwartwit-denken hoogtij. Nochtans is dit debat er één met verschillende gelaagdheden. Tijd dus voor wat bedenkingen.

Laten we beginnen met het patronaat. Iedereen kent het verhaal van Marc Coucke, die zijn firma – Omega Pharma – verkocht aan het Amerikaanse geneesmiddelenbedrijf Perrigo en daar persoonlijk 620 miljoen euro cash aan overhield, plus hetzelfde bedrag in Perrigo-aandelen. Naar eigen zeggen was hij ooit begonnen met 1000 euro geleend geld, en nu is hij multi-miljonair. Je moet het maar doen; het is niet iedereen gegeven. Nu wordt hem verweten dat hij geen belastingen betaald op dit bedrag, maar wat willen zijn criticasters dan? Dat hij een deel van zijn fortuin zomaar weggeeft? Hoeveel van zijn criticasters zouden dat doen? Het is ook niet de schuld van Marc Coucke dat hij op dat bedrag geen belastingen moet betalen. Coucke bepaalt de wet immers niet. Coucke is wel iemand die een deel van zijn geld herinvesteert, wat mogelijk nieuwe banen oplevert. Jaloezie op het succes van Coucke is misplaatst: hij heeft risico’s genomen en hard – zéér hard – aan dat succes gewerkt. Het is goed om te beseffen dat mensen zoals Coucke nodig zijn voor onze economie. Mensen zoals hem, die risico’s nemen en voor werkgelegenheid zorgen, zouden meer moeten aangemoedigd worden. We kunnen er allemaal wel bij varen.

Over de ondernemers die minder geluk hebben, lezen we dan weer minder in de kranten. Zo is er het verhaal van een jonge ondernemer in het Antwerpse. Deze man werkte dag en nacht, met hart en ziel, om van zijn bedrijf een succes te maken. Ook hij nam risico’s, maar in tegenstelling tot Marc Coucke haalde hij het niet. Hij werd genekt door de crisis en door oneerlijke concurrentie: een rechtstreekse concurrent werd gesubsidieerd omdat het Pakistanen waren die het blijkbaar waard waren om gesteund te worden. Met misbruik van ons belastingsgeld werd de droom van een jonge Vlaamse ondernemer vakkundig de grond ingeboord. Daar horen we de vakbonden niet over; nochtans stelde deze ondernemer twee mensen te werk.

De stakers die bedrijven plat leggen moeten goed beseffen dat ondernemers dag en nacht werken of toch in ieder geval veel meer uren kloppen dan de gemiddelde werker om hun bedrijf draaiende te houden. Velen ervan zijn geen miljonairs, nemen heel wat persoonlijk risico, zien zwarte sneeuw, zorgen voor werk, lijden ook onder de crisis en falen soms. Waarom dan zo fanatiek reageren tegen deze mensen? ‘We maken de economie kapot!’, stond ergens te lezen in de sociale media. Hoe dwaas kan iemand toch zijn!

Gelukkig denken niet alle stakers daar zo over. Het gaat dan ook niet op om te beweren dat alle stakers luiwammesen zijn. Natuurlijk zijn er stakers die liever lui dan moe zijn, maar er zijn ook harde werkers bij en stielmannen die goed werk leveren. Er zijn er ook bij die in lastige omstandigheden moeten werken; in weer en wind zwaar werk moeten verrichten. Deze mensen zijn het beu om als melkkoe te dienen. Ze zijn de hoge prijzen voor woningen beu en de stijgende rekeningen voor gas- en elektriciteit: het water staat hen nu soms al aan de lippen. Het einde van de maand zien zij (niet allemaal) met een bang hart tegemoet. En dan moeten zij van de regering besparen om een crisis te bezweren die zij niet veroorzaakt hebben. Terwijl de patroons in verhouding inderdaad veel meer verdienen dan vroeger ten opzichte van de gewone werknemers en sommige bedrijven hun kapitaal parkeren in belastingparadijzen. De emmer loopt over en dus staken zij, wat in hun ogen de enige mogelijkheid is om te protesteren.

En natuurlijk is staken schadelijk voor de economie. Maar er mag ook gerelativeerd worden, zoals bijvoorbeeld Erik Geenen dat doet, de man met het groene petje, die rechtszaken voert tegen de Nationale Bank van België en tegen Electrabel. Erik Geenen wijst er in de sociale media op dat ook de banken de economie enorme schade hebben toegebracht. Er is ook de econoom Yvan Van de Cloot, die in zijn recente boek wijst op het nog steeds aanwezige risicogedrag van banken en politici. De  kans is trouwens groot dat de banken weer in moeilijkheden komen, met alle gevolgen voor de economie van dien. Vreemd dat daar niets aan gedaan wordt: het grootkapitaal komt er in het algemeen overigens goed vanaf. En met grootkapitaal worden niet de ondernemers zoals de ongelukkige zaakvoerder uit het Antwerpse bedoeld: dat zijn eveneens kleine, hardwerkende garnalen. Neen, het gaat hier over de steenrijke industriëlen, zoals de families die tot de rijkste 1% van de bevolking horen. Deze 1% zou over een gezamenlijk vermogen van zo’n 377,8 miljard euro beschikken. Laat deze families 1% van dat gezamenlijke vermogen afdragen: wedden dat ze met de overige 99% nog altijd goed kunnen rondkomen? Met het opgehaalde geld zou al heel wat nood kunnen gelenigd worden, op voorwaarde natuurlijk dat de overheidsuitgaven goed besteed worden en er geen sinterklaaspolitiek meer gevoerd wordt. Ze zullen er geen boterham minder om eten, in tegenstelling tot veel Vlamingen die minder fortuinlijk zijn.

Staken met een Inbev-biertje in de hand: de rijkste familie van België wordt er weer beter van.
Staken met een Inbev-biertje in de hand: de rijkste familie van België wordt er weer beter van.

Veel stakers bedoelen het dan ook goed: ze voelen zich een ‘working class hero’ die het opneemt voor de kleine man, en ze zijn ervan overtuigd dat ze staken tegen de maatregelen van de huidige regering. Maar in werkelijkheid maken de vakbonden, en vooral de Waalse socialisten, misbruik van de nobele gevoelens van de gesyndiceerde werknemers. De vakbonden en de socialisten zijn immers ontevreden met de regering, omdat deze te rechts en te Vlaams is met de N-VA in haar rangen. Het beeld van de staker met het anti-N-VA-symbool of de mislukte bestorming van het N-VA-hoofdkwartier zeggen genoeg: tegen wie of wat wordt er eigenlijk gestaakt? Tegen de besparingsmaatregelen van de regering of tegen de N-VA? Nochtans is ook de N-VA niet de schuld van de crisis, noch van het wanbeleid dat door vorige regeringen gevoerd werd. Maar vooral de Waalse socialisten zijn woest omdat ze niet in de regering zitten en de N-VA wel. Dus grijpen ze terug naar een aloude communistische oproertechniek: de algemene staking door middel van blokkades om de economie te blokkeren en om regeren onmogelijk te maken. De PS misbruikt hier dus de eerlijk bedoelde doelstellingen van veel syndicalisten om geen andere reden dan kortzichtige partijpolitiek en om de belangen van Wallonië te verdedigen. Want laten we niet vergeten dat het Waalse regionalisme het meest vertegenwoordigd is in de rode syndicalistische rangen. Wie weet er trouwens nog dat de stoottroepen van Happart in Voeren afkomstig waren uit de socialistische Luikse vakbondsmiddens?

De taboes blijven trouwens onaangeroerd: de financiële transfers van Vlaanderen naar Wallonië en immigratie. Wat die financiële transfers betreft, kunnen we kort zijn: deze afschaffen is tegen de Waalse belangen. Ze houden België bijeen. Over het andere thema – immigratie – wordt al helemaal gezwegen door de vakbonden, althans door de top ervan. Want als je sommige syndicalisten – ook rode – hun mening hoort verkondigen over vreemdelingen, dan mogen ze blij zijn dat ze niet gekend staan als Vlaams Belanger, anders hadden ze al lang een proces aan hun been gehad. En daar zijn ook syndicalisten bij die stakingspiketten bemannen.

Maar het probleem is dat de vakbonden migratie geen probleem vinden. Ze huilen mee in het koor van de multikul, ook al houdt een flink deel van hun achterban er een andere mening op na. En dat schept een kunstmatige verdeeldheid tussen links en rechts. Wie het algemene onbehagen over de overheid, de economie, migratie en andere thema’s kan bundelen, zou wel eens een machtige beweging tot stand kunnen brengen, een beweging die gevaarlijk is voor de gevestigde machten. En dat willen onder andere de vakbonden ten allen prijze voorkomen. Ook van de parlementaire oppositie moeten we voorlopig zo’n beweging niet verwachten. De linkse oppositie misbruikt de werknemers om ze verder op te jutten tegen de N-VA. De rechtse oppositie meet zich een sociaal kleedje aan, maar gaat niet tot de kern van de zaak. Er is wel kritiek op de EU, maar niet ten gronde: de banken blijven buiten schot. Het blijft ‘kurieren am Symptom’. Zich keren tegen het vrij verkeer van personen is niet genoeg; de rechtse oppositie zou zich ook moeten keren tegen het vrij verkeer van kapitaal. Niet alleen moeten de taboes (transfers en migratie) worden aangepakt, ook moet een hervorming van de bankensector – en als het even kan: van heel het financiële systeem – worden geëist. Anders blijft elke vorm van oppositie een slag in het water. En blijven we ter plaatse trappelen terwijl de meningen verder polariseren.

‘Kaukasische ras verdwijnt uit Europa’, zegt prof

lampedusa vluchtelingenOveral ter wereld worden diersoorten bedreigd. Dierenliefhebbers springen dan in de bres om de witte neushoorn, de Aziatische olifant of de Siberische tijger te beschermen. Door de acties van Brigitte Bardot leerden we destijds van de zeehondjes houden. En waarom niet? Elk van die diersoorten is uniek, en het verdwijnen ervan zou de wereld weer een stukje armer maken. Ik maak er geen geheim van dat ik elke petitie, die oproept om een bedreigde diersoort te redden, onderteken. Hetzelfde verhaal met ongerepte stukjes natuur en met volkeren over de hele wereld. Ook toen er een petitie de ronde deed om de president van Tanzania ervan te weerhouden de Masai een stuk van hun grondgebied te ontfutselen, tekende ik. Door die petitie mocht deze fiere Afrikaanse volksstam haar gebied houden.

Maar eerder deze week moest ik toch eens slikken. Wat stond er namelijk te lezen op de webstek van http://www.express.be? ‘Kans bestaat dat het blanke ras binnen 20 jaar uit Europa verdwijnt.’ Wat!? Even verder lezen: het gaat over een artikel van professor Albert A. Stahel, docent aan de universiteit van Zürich en medewerker van het ‘Military Conflict Institute’ in Washington DC, in de ‘Global Gold’s Outlook’, waarin deze ingaat op de geopolitieke toestand van Europa. Volgens deze professor kunnen de Europese staten door het uiteenvallen van verschillende Noord-Afrikaanse en Midden-Oosterse staten de migratiestromen niet meer controleren. Daardoor dreigt de sociale, economische en demografische structuur van  Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en andere Europese landen sterk te worden beïnvloed door de toevloed van migrerende Afrikanen en Aziaten. Professor Stahel vindt het niet denkbeeldig dat binnen 20 jaar de aanhangers van de islam in verschillende Europese landen de meerderheid zullen vormen. Zijn besluit is griezelig: ‘Volgens mij bestaat zelfs de kans dat het Kaukasische ras, dat de wereld sinds de 17de eeuw heeft gedomineerd, in Europa zal verdwijnen. Binnen 20 jaar zou er dan een nieuw Europa zijn, dat sterke banden onderhoudt met Afrika en Azië. Het traditionele Europa, opgericht door Karel de Grote, zal dan opgehouden zijn te bestaan.’

Nu moet ik zeggen dat dit geen totale verrassing is: al meer dan honderd jaar wordt er voorspeld dat dit zou gebeuren. Maar om het zo zwart op wit bevestigd te zien door een professor met naam en faam, dat is heel andere koek! Vraag is nu: wat moet er gebeuren? Niemand die er blijkbaar van wakker ligt. Dit artikel heeft geen enkele deining veroorzaakt. De VRT en de VTM zwijgen als vermoord. Nochtans wordt hier het einde van Europa en haar oorspronkelijke bevolking aangekondigd. Het einde van Europa dat Mozart en Bach voortbracht, Rubens en Michelangelo, kathedralen en belforten, de automobiel en het vliegtuig! En niemand die een krimp geeft! We liggen liever wakker van de besparingen die de regering ons oplegt, en ik ben de eerste om toe te geven dat dit op dit ogenblik een probleem is voor veel Vlamingen. Maar wat hebben we daar allemaal aan als we met uitsterven bedreigd zijn? Waarom moeten wij voor alles en iedereen opkomen, maar weigeren wij op te komen voor onszelf? Waarom moeten wij worden gestraft door het Centrum van Gelijke Kansen enzovoort als we willen opkomen voor onszelf? Het is een echte schande dat zelfs onze militairen in eigen land niet meer in uniform mogen buitenkomen, uit schrik voor de islam. Dat is een afgang buiten categorie, een niet te verteren vernedering, weer een stap verder richting afgrond! De multicultuur wordt onze dood en wij, of althans: ‘onze elite’ ziet het niet eens of wil het niet zien!

O ja, na het lezen van het bewuste artikel stuurde ik een Twitter-bericht naar de belangrijkste politieke partijen in Vlaanderen, met de vraag of er iemand mij eens kon vertellen wat we aan dit probleem gaan doen? Ik wacht nog altijd op een antwoord. Het onderwerp interesseert onze politieke leiders blijkbaar niet. Waarom zouden ze antwoorden op de niet politiek-correcte vraag van een onnozele belastingbetaler? Zo kortzichtig zijn ze dat ze enkel maar met hun eigen postje bezig zijn! Hoe deze figuren elke keer weer verkozen geraken, is mij toch een raadsel. Het is maar dat u het weet wanneer u volgende keer nog eens in het kieshokje staat.

Hier is de link naar het artikel, zodat u het zelf eens kan nalezen

http://www.express.be/business/nl/economy/kans-bestaat-dat-het-blanke-ras-binnen-20-jaar-uit-europa-verdwijnt/208058.htm

 

 

“Omtrent plat racisme en/of platte partijpolitiek” – Open brief Francis VdE aan Peter Verlinden

DSC_0022Geachte heer Verlinden,

Om elk mogelijk misverstand te vermijden wil ik eerst en vooral beklemtonen dat ik het alles behalve fatsoenlijk vind, dat iemand met krijt op de voorgevel van uw woning het woord ‘negers’ is komen schrijven. Het is ongepast en zelfs schofterig iemand zijn afkomst te verwijten. Des te meer wanneer dit zoals in uw geval in het openbaar en in een beledigende bewoording gebeurt.

Maar dit gezegd zijnde wordt het toch hoog tijd dat iemand er u en uw collega’s van de openbare omroep en van de ‘kwaliteitspers’  op attent maakt  dat er in die media  hysterisch, overdreven en met een grote dosis selectieve verontwaardiging gereageerd werd op iets dat ten slotte niet veel meer is dan een triestige en betreurenswaardige fait divers.

  • Hysterisch omdat sommigen het nodig gevonden hebben van een één beledigend opschrift dat met krijt op de gevel van een journalist werd aangebracht een van de belangrijkste politieke items van de voorbije week te maken en hiervoor zelfs het volledige arsenaal waarover media kunnen beschikken, hebben ingezet. Commentaarstukken, interviews , hoofd- en opinieartikels (tot zelfs op de blog van ‘deredactie.be’) en last but not least zelfs in Ter Zake, het dagelijks duidingprogramma van Canvas, waarin u in uw hoedanigheid van collega journalist uiteraard ruim aan het woord mocht komen Kortom, het kon niet meer op.
  • Hysterisch ook  omwille van de bewoording waarin dit allemaal gebeurde. Zo had het middagnieuws van één het dinsdag  nog over het ‘bekladden’ van uw gevel  waarbij zeer toevallig ‘vergeten ‘ werd te vertellen dat de zes letters waaruit de bekladding bestond met krijt waren geschreven. Dit laatste stond trouwens merkwaardig genoeg ook niet te lezen in een aantal artikels die over deze zaak verschenen.
  • Overdreven reactie omdat dit krijtopschrift op de voorgevel van uw huis net niet zo veel aandacht kreeg als de recente dodelijke aanslag in het Joods museum van Brussel waarbij drie doden vielen.
  • Selectieve verontwaardiging omdat het in dit land dagelijks gebeurt dat mensen, wanneer ze ‘s morgens uit hun huis stappen met pijnlijke verbazing moeten vaststellen dat hun voorgevel  ‘s nachts met graffiti werd ondergespoten. De verwijdering hiervan is niet alleen kostelijk maar neemt ook heel wat meer tijd in beslag dan het wegvegen van een met krijt  geschreven woord… Deze vorm van vandalisme die nu al jaren aansleept, heeft nochtans voor zover ik weet nooit op veel aandacht en verontwaardiging van u en uw collega’s kunnen rekenen. U zult mij misschien tegenwerpen dat die gevallen niet met politiek of racisme te maken hadden en dat dit wel degelijk een verschil uitmaakt.   Maar dan wil ik u echter, een lijst bezorgen van mensen wiens woningen beschadigd werden of wiens ruiten werden ingegooid omdat ze als ‘rechts’ gecatalogeerd werden.

Een persoonlijke getuigenis: tijdens de periode dat ik in het parlement zat, werd mijn huis  meer dan eens met grote hakenkruisen en andere lieftalligheden zoals ‘Nazi’s rot op’ beschilderd. Niet met krijt maar met verf uit spuitbussen. Tot twee maal toe is mijn oudste dochter, die toen nog in de lagere school zat, ’s nachts onder glasscherven wakker geworden omdat het raam van haar kamer stuk werd  gegooid. Ikzelf werd in 1999 op een avond bij het naar huis keren op een duchtig pak slaag getrakteerd, ik hield er o.m. een gebroken neus aan over, maar van verontwaardigde reacties in de pers is er nooit sprake geweest.

pvfde

Wat  voor mij ook zeer merkwaardig overkomt is dat u in uw eerste reactie na de ontdekking van dat vunzig opschrift al onmiddellijk Bart De Wever hierover hebt aangesproken. Hij zou immers, als ik u goed begrepen heb, omtrent een en ander een soort morele verantwoordelijkheid dragen omdat zijn partij bij de jongste verkiezingen heel wat stemmen van voormalige Vlaams Belang-kiezers heeft binnengehaald. Behalve het feit dat ik de logica van die redenering niet zie zitten (zal wel aan mij gelegen zijn…), valt mij ook op dat hier weer zeer selectief wordt te werk gegaan.

Het volstaat om oppervlakkig naar de verkiezingsuitslagen van Vlaams-Brabant te kijken om vast te stellen dat  Maggie De Block in die kiesomschrijving  met een behoorlijk aantal ex-VB stemmen aan de haal is. Waarom werd die dame in tegenstelling met Bart De Wever buiten schot gelaten? Stel u anderzijds eens voor dat de voormalige VB-kiezers naar pakweg de sp.a zouden zijn overgestapt, zou u dan van de socialisten geëist hebben dat ze afstand zouden doen van de parlementszetels die ze dankzij die vermaledijde ex-VB-kiezers zouden hebben binnen gehaald? De vraag stellen is ze, meen ik, beantwoorden.

Ik hoop dat u zal begrijpen dat ik in de gegeven omstandigheden sterk de indruk krijg dat er bij de VRT een paar journalisten rondlopen bij wie de verkiezingsoverwinning van BDW  nog steeds op de maag ligt (ik verwijs hieromtrent ook nog naar het vurig anti-De Wever stuk van William Van Laeken dat een paar dagen eerder dan dat van u op de blog van deredactie.be mocht  verschijnen). Die journalisten hebben uiteraard het recht om niet te dwepen met de burgemeester van Antwerpen.  Maar ik mag er toch aan herinneren dat de openbare omroep er statutair aan gehouden is op politiek vlak volledig neutraal te zijn en dat er op zijn minst van mag verwacht van worden dat de informatie die hij brengt correct en volledig is. Dit laatste geldt trouwens ook voor onze ‘kwaliteitskranten’.

Ik zie omtrent dit alles uw spoedig antwoord tegemoet en dank u hiervoor bij voorbaat

Francis Van den Eynde