Category Archives: Catalonië

Het Vrije en Democratische Westen anno 2017: islamterreur en staatsterreur, mag allemaal!

En hoe was uw weekeinde in het Vrije en Democratische Westen?

Catalonië:

Frankrijk:

DK5e9ZIWsAExUB0.jpg

Permanente beveiliging van ‘onze’ straten door militairen. Hier een foto uit Frankrijk.

DLIp4RqUIAE757W.jpg

De twee vermoorde meisjes in Marseille. IS eiste de aanslag op.

https://twitter.com/_Rebeyne_/status/914726419535683584

 

Twee islamitische aanslagen gisteren: 2 doden in Marseille en gewonden in Canada

Wat was dat weer een lekker gewelddadig weekeinde! Door het onredelijke en absurd harde optreden van de Spaanse stoottroepen van Mariano “er-was-geen-referendum” Rajoy tijdens het referendum zouden bijna we de verschillende aanslagen in Canada, Frankrijk en de VS van A vergeten. En buiten dan de eenmansoperatie waarbij een festival in Las Vegas als schietschijf werd gebruikt vanuit een appartementsblok voor senioren, waarbij minstens 50 dode Country-liefhebbende cowboys en cowgirls te betreuren vallen, is het weer al islamterreur wat de klok slaat. Je verwacht het niet natuurlijk. In Canada reed een haatbaard met zijn wagen agenten en voetgangers omver, en in het Franse Marseille stak een niets-met-de-silam-te-maken Noord-Afrikaan twee jonge studentes dood. Uiteraard zitten de nieuwsredacties weer met de handen in de haren op zoek naar een reden voor beide ‘kleine’ aanslagen, ondanks de IS-vlag in de wagen van de dolle moslimrijder en de opeising van de mesaanval door IS. We zien het verband ook niet meteen. Aanslagen door de volgers van pedo Allah zijn dan ook uniek. Racisme daarentegen verdient de hoogste prioriteit!

jmlpt.png

isiz.jpg

N-VA in Vlaanderen: “Geen communautaire eisen!” N-VA in Catalonië: “Vlaanderen onafhankelijk!”

Ons communautaire lot hebben we niet in eigen handen… Bam! Met deze dooddoener trekt Bart De Wever, spits, middenvelder, verdediger, laatste man, doelman, trainer, voorzitter, stadionbeheerder, materiaalman en hoofdsponsor tegelijkertijd van de “wij willen dé centrumpartij worden” N-VA de campagne op gang van de verkiezingen nà de gemeenteraadsverkiezingen. Nu ja, campagne. Hij zet de puntjes die we al lang kennen op de i. Of misschien wil hij écht wel dat ranzige nationalisten vooral niét voor zijn partij stemmen.

Maar wat nu? Net op dezelfde dag van deze uitspraak van de salonflamiganten-goeroe trekken 3 van zijn parlementsleden door de Catalaanse straten voor… Vlaamse onafhankelijkheid. Daar val je toch van achterover? En wie waren die durvers dan wel? Even overlopen: tandartsassistente, poppemieke, schepen en meestromer-op-de-golf-van-succes Sofie Joosen uit Duffel, federaal volksvertegenwoordiger Peter Luykx uit Lommel (een man met wat ons betreft de juiste drijfveer gezien het repressieverleden dat zijn familie te beurt viel), Jan Van Esbroek Vlaams volksvertegenwoordiger, deelsenator en eveneens sinds jaar en dag Vlaams Beweger (oud-VuJo’er en een man met een gezonde afkeer van politieke kameleon en übernar Bert Anciaux).

Samen met Mark Demesmaeker, zetelzitter in de Europese praatbarak, schreven de twee laatsten in juni nog een pleidooi-achtig artikel op de N-VA-webstek over en voor de onafhankelijkheid van Catalonië.

vhvl.png

In Vlaanderen schuift de N-VA het communautaire aan de kant, in Catalonië pleit de partij onomwonden voor de Vlaamse onafhankelijkheid… Wie kan er nog volgen?

Maar wat een spreidstand is dat toch steeds bij die partij? En het probleem wordt al sinds het begin van de debatten binnen de Vlaamse Beweging bij naam genoemd door de nieuwe tsjeven: draagvlak, draagvlak, draagvlak. Daar komen de wel-willen-maar-niet-durven-laat-staan-kunnen-nationalisten van de N-VA steeds weer mee weg. Dat zeggen de peilingen en dat zeggen de vele domme reacties van de argumentloze bangerikken die tijdens discussies beweren N-VA te stemmen.

Wij hebben geen spreekrecht binnen de grootste partij van Vlaanderen, daar zijn we te rechts, te anti-liberaal en te eerlijk voor en misschien ook wel te lelijk. Maar mochten we stiekem een zegje hebben, dan zouden we voorstellen om de tientallen miljoenen die de N-VA heeft opgepot (een jaar geleden zo’n 22,5 miljoen euro volgens beurs.com) in te zetten om het draagvlak voor een volledig onafhankelijk Vlaanderen te creëren. Nét zoals hun goede vrienden, Catalanen dat op die manier gedaan hebben. Of denken de genieën aan de top van de N-VA nu werkelijk dat dat draagvlak in Catalonië er vanzelf gekomen is? (soms denken we van wel als je ze bezig hoort)

Maar goed, Barbara Pas van het rassiestische en fassiestische Vlaams Belang, heeft haar vragen al klaar, zo zei ze gisteren op de VB-familiedag in Limburg, voor de N-VA-helden in het federaal parlement aangaande het referendum op 1 oktober aanstaande, waar de Catalanen mogen beslissen over hun Independència. De hypocrisie en tweedracht binnen de Vlaams-‘nationalistische’ partij zullen dan ongetwijfeld weer hoogtij vieren en het benieuwt ons naar hun argumenten over het bewuste referendum. Maar ja: draagvlak hé jongens! Draagvlak.

Catalonië, een natie op weg naar volledige onafhankelijkheid

Het is geen geheim dat Rechts Actueel en Voorpost dikke vriendjes zijn. Dat hoeft ook niet te verbazen, gezien onze Heel-Nederlandse maatschappijvisie. Voortaan zullen we op Rechts Actueel artikels posten die eerder in Revolte, het tijdschrift van Voorpost, verschenen. Verspreiden is de boodschap. Veel leesgenot!

catvp


Eerst een beetje geschiedenis…

We moeten voor het ontstaan van de Catalaanse natie terug tot de tijd dat de Romeinen zowat heel Europa overheersten. Zij gaven het Iberische Schiereiland de naam “Hispania”. In Catalonië verloopt die Romeinse kolonisatie zeer snel en gaat gepaard met een verregaande latinisering van de bevolking, waarbij alle eigen talen verloren gaan.

In de 5de eeuw nC vallen de Visigoten Hispania binnen en stichten er het Koninkrijk der Visigoten dat bijna heel het huidige Spanje beslaat. (uitgez. Galicië) Bij de aanvang van de VIIIe eeuw is het Visigotisch koninkrijk fel verzwakt door interne twisten. Daar maken in 711 de Arabieren gebruik van om Hispania binnen te vallen, gesteund door de Spaanse Joden die onder de Visigotische koningen zeer sterk onderdrukt werden.

Na de Islamitische invasie, trekken de Visigotische Koningen zich terug in enkele verzetshaarden zoals Asturia en Cantabria (waaruit later het koninkrijk Castilla zal ontstaan) en in een aantal punten in de Pyreneeën, die zullen leiden tot het ontstaan van resp. Aragon en Catalonië. Daarnaast vormt het Baskische verzet de kiem van het koninkrijk Navarra.

Het is in de Visigotische weerstandskern in de Oostelijke Pyreneeën dat de Catalaanse taal ontstaat en het Catalaanse volk zich ontwikkelt als een symbiose van de Visigotische aristocratie en kelto-romeins –iberische bevolkingslagen. Als dank voor zijn militaire hulp in hun verzet tegen de Arabieren erkennen de Visigotische edelen Karel de Grote als koning en deze geeft die nieuwe uitbreiding van zijn enorme rijk opnieuw de oude romeinse naam “Marca Hispania”.

De eerste soevereine graaf (Conde) van Catalonië is Wilfred. Hij mag de titel ‘Koning’ niet dragen ingevolge een pact met Karel de Grote, maar zijn gebied is ‘onafhankelijk’ dwz, niet onderworpen aan het Frankische keizerrijk. Door een huwelijk wordt Catalonië in de XIIe eeuw verenigd met het Spaanstalige Aragon onder wat ‘de kroon van Aragon’ wordt genoemd. Dit is echter geen eenheidsstaat maar een confederatie van twee afzonderlijke koninkrijken waarin Catalonië het voortouw neemt.

Het zijn de Catalaanse Condes die in deze tijd de ‘Reconquista’ ( de herovering van het Spaanse schiereiland op de Arabieren) op gang brengen en in de XIIIe eeuw herovert Jaume I na heel Catalonië ook de Balearen en Valencia. Ook deze gebieden gaan als autonome koninkrijken deel uitmaken van de kroon van Aragon. Beide gebieden worden hoofdzakelijk door Catalanen herbevolkt en het Catalaans wordt er de taal.

In 1469 trouwt Ferdinand, koning van Aragon, Catalonië, Valencia en de Balearen met Isabella van Castillië. Maar ook dit huwelijk leidt niet tot een unitaire Spaanse staat, enkel tot een gezamenlijke dynastie. De verschillende koninkrijken behouden hun eigen taal, eigen wetten en instellingen en de afstammelingen van dit koppel dragen de titel van koning van Castillië, Aragon, Valencia en Catalonië maar nooit ‘Koning van Spanje’ [1]. Zo voert Columbus de expeditie waarbij hij in 1492 Amerika zal ontdekken uit in naam en op kosten van Castillië. Catalonië, dat niet tot Castillië behoort, wordt dan ook uitgesloten van de handel met Amerika.

In die confederatie van onafhankelijke koninkrijken onder één kroon streeft Castillië (veruit het grootste en meest bevolkte van de lidstaten) stap voor stap naar een meer centralistische structuur onder haar leiding. Dit leidt in 1640 tot een Catalaanse opstand, de revolte van de ‘Segadors’ (de Oogsters) die de koning dwingt de Catalaanse rechten in ere te herstellen. Deze opstand is voor de Catalanen het equivalent van onze Guldensporenslag. Het Catalaanse volkslied heet ‘Els Segadors’ en gaat over deze strijd.

In de nasleep van de 30 jarige oorlog en de Vrede van Westfalen (waarbij o.m. Elzas en Zuid Lotharingen aan Frankrijk gingen en wij Artesië en Zuid Vlaanderen verloren) wordt Noord Catalanië (Rousillon) bij Frankrijk gevoegd. (Vrede van De Pyreneeën, 1659)

Na de dood van Carlos II, de laatste Habsburgse koning van Castillië en Aragon (1700) breekt een successieoorlog uit. Castillië steunt Filips van Anjou (Bourbon) en Catalonië Carlos van Habsburg. Anjou haalt het en het huis van Bourbon richt een sterk gecentraliseerde staat op. Het verslagen Catalonië wordt geannexeerd, het verliest al zijn eigen wetten en instellingen, en het Castillaans (=Spaans) wordt als officiële taal opgelegd. Tevens komt er een sterke campagne op gang om de Catalaanse eigenheid zoveel mogelijk te laten verdwijnen.

catvp3

De XIXde en XXste eeuw

In de 19e en 20e eeuw neemt de verspaansing van het openbare leven sterk toe. Maar tegelijkertijd groeit in deze periode ook een nieuw Catalaanse zelfbewustzijn. Parallel aan ontwikkelingen in heel Europa (denk aan de Vlaamse Beweging) ontstaat in de tweede helft van de 19e eeuw een nationalistische beweging die ‘la Renaixença’ wordt genoemd, naar de eerste Catalaanse krant.

De ‘Generalitat’ (de autonome regering van Catalonië) krijgt vanaf 1918 langzaam vorm. In 1932 krijgt Catalonië een beperkte autonomie en een eigen parlement.

In oktober 1934 kent Spanje een periode van politieke en sociale troebelen, stakingen en opstanden. De Generalitat maakt hiervan gebruik om de onafhankelijke republiek Catalonië uit te roepen. Het Spaanse leger maakte echter al snel een einde aan deze republiek en de Catalaanse leiders worden gearresteerd. Net als de Basken staan de Catalanen in de Spaanse burgeroorlog (1936-1939) aan de kant van de linkse republikeinen tegen de Spaanse nationalisten van Franco. (Franco streefde immers naar een centralistische staat, zonder Catalaanse en Baskische autonomie). Zelfs Josep Dencàs, een Catalaanse nationalistische leider die sterk bij het Italiaanse Fascisme aanleunt, roept zijn volgelingen op om te vechten aan de zijde van de republikeinen.

Eens volledig aan de macht zal Franco dit niet vergeten. Er komt onmiddellijk een einde aan iedere vorm van autonomie en het regime stelt zich tot doel, alles wat niet-Spaans is, zo grondig mogelijk uit te roeien. Het gebruik van het Catalaans anders dan in huiselijke kring, het zingen van het Catalaanse volkslied, het bezit van boeken in het Catalaans tot zelfs het dansen van de traditionele volksdans, de Sardana, worden allemaal verboden. (Catalaanse boeken mochten vanaf de jaren 40 wel weer gedrukt worden, maar niet voor publiekelijk gebruik). Het zijn geen loze verboden, overtredingen werden zwaar bestraft en velen worden opgesloten.

Ook wordt onder Franco, vooral in de 60-70er jaren, een doelbewuste remigratie politiek gevoerd waarbij honderdduizenden Spanjaarden worden aangemoedigd om vanuit armere Spaanse landbouwgebieden naar het meer geïndustrialiseerde Catalonië te verhuizen. Sommigen integreren vrij goed in de Catalaanse bevolking, anderen helemaal niet. Het zijn deze (en hun afstammelingen) die vandaag tegen een Catalaanse onafhankelijkheid zijn.

Na de dood van Franco (1975) komen links, rechts, Catalanen, Basken enz tot een overeenkomst die Transición (Overgang) wordt genoemd die er in 1979 toe leidt dat Catalonië en Baskenland (vooral door de druk van ETA) een beperkt autonoom statuut toegekend krijgen en hun respectievelijke talen erkend worden als “coöfficiële” taal.

Vandaag

Op 9 augustus 2006 slaagt de “Generalitat” van Catalonië erin het “Autonomiestatuut van Catalonië 2006” door de Spaanse regering te doen aanvaarden. Volgens dit “Estatut” wordt Catalonië niet enkel als een van de 17 autonome regio’s van Spanje beschouwd, maar ook als een eigen natie Maar de Spaanse regering voegt daar onmiddellijk aan toe dat deze omschrijving als “natie” zuiver taalkundig is en geen enkele politieke of juridische waarde heeft, de Spaanse grondwet erkent immers slechts één natie: het Koninkrijk Spanje.

De Partido Popular (PP, grootste Spaanse, conservatief-christelijke partij) dient daarop bij het Spaanse Hooggerechtshof een verzoek in tot herziening van de term ‘natie’ voor Catalonië. De omschrijving als een natie (Catalonië), binnen een andere natie (Spanje), is volgens het verzoek in strijd met de grondwet. Hoewel de uitspraak van het hof in 2010 het “Estatut” in grote mate erkent, aanvaart het wel het bezwaar tegen de omschrijving als “natie” en schrapt het dus de term uit de tekst.

Deze uitspraak en de grote weerstand van de centrale regering uit Madrid tegen meer autonomie voor de gewesten lokt veel protest uit in Catalonië en de roep om onafhankelijkheid gaat steeds luider klinken. Bij de “Associació de Municipis per la Independència” (vereniging van openbare besturen voor onafhankelijkheid), zijn in september 2012, amper een jaar na de oprichting, al meer dan de helft van de 947 Catalaanse gemeentebesturen aangesloten. Zelfs de voormalige president van de Generalitat, die in zijn functie zelf altijd koos voor de voorzichtige politiek van stap-voor-stap onderhandelingen met Madrid, spreekt zich begin september 2012 uit voor volledige onafhankelijkheid.

Op 11 september (= Catalaanse nationale feestdag) 2012 organiseert de Assemble Nacional Catalana (ANC, pluralistische koepelorganisatie van onafhankelijkheidsbewegingen) de grootste betoging ooit in Barcelona. Onder het parool “Catalonië, een nieuwe Europese staat” komen ongeveer anderhalf miljoen mensen op straat. En een jaar later, op 11 september 2013, volgt de “Via Catalana” ( De catalaanse weg) waarbij meer dan 1,6 miljoen mensen elkaar de hand reikten van de Franse grens tot aan grens met Valencia, in totaal 480 km lang.

Op 16 januari van dit jaar heeft het Catalaanse parlement met een grote meerderheid beslist dat er op 6 november een bindend referendum gehouden zal worden over onafhankelijkheid. De Spaanse regering heeft onmiddellijk aangekondigd dat ze zo’n een Catalaans referendum niet zal toelaten omdat dat de Spaanse grondwet van 1978 alleen in een Spaanse eenheidsstaat voorziet en bepaalt dat referendums over Spanje landelijk moeten worden gehouden en niet regionaal.

De Catalaanse regering zegt dat het referendum in elk geval zal doorgaan, gelegitimeerd door het Catalaans recht. Het is niet duidelijk hoe Madrid denkt het referendum te kunnen verhinderen. Toen in 2006 Baskische leiders een referendum wilden organiseren werden ze bedreigd met gevangenisstraffen. Maar of men het zal aandurven de legitieme Catalaanse regering en tweederden van de parlementsleden op te sluiten is nog maar de vraag. Opiniepeilingen geven aan dat net iets meer dan de helft van de kiezers voor onafhankelijkheid zouden stemmen, tegen 20 à 22 % tegen. De rest is onbeslist of onverschillig.

De strijd voor de Schotse onafhankelijkheid gaat hand in hand met die van de Catalanen. Ook Vlaanderen volgt in het kielzog van deze strijd.

De strijd voor de Schotse onafhankelijkheid gaat hand in hand met die van de Catalanen. Ook Vlaanderen volgt in het kielzog van deze strijd.

Aan de rechterkant…

Het Catalaanse nationalisme (“Catalanisme”) en vooral de roep naar volledige onafhankelijkheid wordt, net als in Baskenland, vooral gedragen door linkse tot extreem linkse partijen. Rechts was lange tijd afwezig. Maar het feit dat deze linkse partijen zich wel afzetten tegen massale Spaanse invloed en inwijking maar politiek-correct de mond houden over de recentere Zuid-Amerikaanse, Afrikaanse en islamitische immigratiegolven, geeft in het begin van deze eeuw ruimte voor het ontstaan van een nieuwe rechtse regionalistische partij : ‘Plataforma per Catalunya’ (kort PxC).

Met gelijklopende programmapunten over islamisering, migratie en veiligheid lag het voor de hand dat deze partij goede bindingen zou aanknopen met het Vlaams belang. De partij kent al spoedig vrij grote successen in lokale verkiezingen met een honderdtal gemeenteraadsleden en een twintigtal provincieraadsleden. En met als topper 22 % van de stemmen in Vic, een middengrote stad, thuisbasis van partijleider Josep Anglada. Maar door veel zwakkere scores in de hoofdstad Barcelona – een stad die meer dan de helft van de Catalaanse kiezers levert – wordt twee verkiezingen na mekaar, op een haar na,de kiesdrempel en daarmee de intrede in het parlement gemist.

In hoofdstad Barcelona trekt PxC eigenlijk alleen kiezers aan in de armere buitenwijken waar de overlast van vreemdelingen het grootst is. De autochtone bevolking van deze wijken bestaat echter hoofdzakelijk uit de (afstammelingen van) Spaanse immigranten van vorige eeuw en er is weinig animo voor de Catalaanse zaak. Vanuit deze Spaanstalige aanhang groeit binnen de structuren van PxC een stevige Spaansgezinde vleugel. Naar aanleiding van de standpuntbepaling over het komende referendum komt het eind 2013 tot een confrontatie. De Catalanisten verliezen het pleit waarna de partij volledig door Spaansgezinden wordt overgenomen.

Meer dan de helft van haar lokale mandatarissen keren de partij de rug toe en voorzitter Anglada wordt door de putschisten aan de deur gezet. Het Vlaams Belang verbreekt alle banden met PcX.

Begin maart werd op initiatief van de gewezen secretaris-generaal van PxC, de Valenciaanse Catalaan Enrique Ravello, een nieuwe, identitaire partij opgericht. Ze kreeg de naam SOM (Wij zijn), kort voor “SOM Catalans” (Wij zijn Catalanen) en was op 30 maart reeds met een delegatie aanwezig op de VVB manifestatie in Brussel. Het is nog te vroeg iets te zeggen over de kansen van deze partij maar wij hopen alvast dat ze het kan waar maken als betrouwbare identitaire kracht in Catalonië.

We kunnen niet anders dan vaststellen dat de drang naar een vrij Catalonië meer leeft bij de Catalanen dan onze Vlaamse onafhankelijkheidseis bij de Vlamingen. En dat ondanks een enorm sterke N-VA...

We kunnen niet anders dan vaststellen dat de drang naar een vrij Catalonië meer leeft bij de Catalanen dan onze Vlaamse onafhankelijkheidseis bij de Vlamingen. En dat ondanks een enorm sterke N-VA…

Catalonië is groter dan Catalanië alleen

Het onafhankelijkheidsproces zoals het zich vandaag afspeelt gaat over de onafhankelijkheid van de huidige, Spaanse autonome provincie Catalonië. Maar voor echte Catalaanse nationalisten is het uiteindelijke doel het bereiken van onafhankelijkheid voor alle zg. ‘Catalaanse landen’. Dit zijn alle gebieden die tijdens de Middeleeuwen en na de Reconquista door Catalanen werden herbevolkt en waar vandaag nog Catalaans wordt gesproken.

Dat zijn :

  • Het „Principat“ (= de term die wordt gebruikt om in het kader van heel Catalonië, de huidige Spaanse provincie Catalonië aan te duiden)
  • Het land Valencià (officieel Comunidad Valenciana)
  • De Balearen
  • Noord Catalonië (= de streek van Rousillon in het Departement Pyrénées-Orientales in Frankrijk) met de hoodstad Perpignan
  • De stad en de streek van Alghero in Sardinië

Vooral op de Balearen en in Valencia zijn er politieke partijen en belangrijke sociale en culturele stromingen actief die de idee van een Groot-Catalonië als het geheel van alle Catalaanse landen verdedigen.

De Vlag

Hebben wij Vlaams-nationalisten minstens 3 Nationale liederen, de Catalanen hebben meer dan één vlag. De officiële vlag heet ‘la Senyera’, wat in het Catalaans eigenlijk gewoon “vlag” betekent maar waarmee gewoonlijk enkel de nationale vlag of haar patroon wordt aangeduid. Het is een van de oudste vlaggen ter wereld en het patroon komt voor in alle vlaggen van gebieden die ooit Catalaans waren.

Op betogingen en Catalaans-nationalistische manifestaties wordt deze vlag in aantallen echter vaak overschaduwd door de ‘Estelada Blava’ (blauwe ster). Deze werd in 1908 ontworpen door Albert Ballester naar het voorbeeld van de vlaggen van Cuba en Puerto Rico die hun onafhankelijkheid van Spanje hadden veroverd. Vanaf 1922 is deze vlag de partijvlag van de links-revolutionaire partij ‘Estat Catalan’. Tijdens de Francodictatuur is ze natuurlijk verboden en daardoor wordt ze de vlag van het verzet. Regelmatig zie je ook de ‘Estelada Vermella’ (rode ster) die in de jaren 70 werd gelanceerd door het links-radicale SCAN (actiever in Valencia dan in Catalonië). Lange tijd stond ze vooral symbool voor extreem links gedachtengoed.

Omwille van de linkse connotatie maakten rechtse nationalisten aanvankelijk niet zo graag gebruik van de Estalada. Vandaag geldt ze echter als algemeen symbool van alle Catalaanse separatisten. Daarbij wordt de Estelada Blava meer in Catalonië gebruikt en de Estelada Vermella in Valencië en op de Balearen. De Estelada is een voorlopige strijdvlag, teken van het verzet in het opstandige Catalonië. Maar slechts, zoals ontwerper Ballester schreef, “tot het moment gekomen zal zijn dat de vlag met de vier strepen, de Catalaanse vlag, zonder sterren of blauwe driehoeken, met alle eer terug zal keren. Hoog in de mast, rechtop en helemaal alleen!

Hilde de Lobel

[1] Het is pas in 1870 dat Amadeo van Savoye, na alweer een successiedispuut, de kroon toegewezen krijgt als eerste ‘Koning van Spanje’

Balk-Revolte

Geslaagde steunactie voor het Catalaans (verboden) referendum

Op dinsdagavond 4 november, 5 dagen voor het door Spanje verboden referendum, hielden op initiatief van de Vlaamse Volksbeweging (VVB) en ICEC (International Commission of European Citizens) meer dan 100 manifestanten waaronder talrijke parlementsleden uit diverse partijen uit zowel Vlaanderen en Catalonië op het Vrijheidsplein in Brussel een steunactie voor het Catalaanse volk.

IMAG1757

De nationalisten welkom geheten door Brusselaar en VVB-ondervoorzitter Bernard Daelemans. Achter een met kaarsen versierde Catalaanse vlag werden toespraken gehouden door onder meer VVB-voorzitter Bart De Valck die het verband legde tussen het gebeuren in Catalonië en Vlaanderen. De jonge Catalaan Adrià Font sprak namens ICEC-Catalunya de menigte toe en dankte de Vlamingen voor hun onverdroten steun aan het Catalaanse vrijheidsstreven.

De manifestatie werd besloten met het Catalaanse en Vlaamse volkslied. Dit weekeinde zal een uitgebreide VVB-delegatie in Barcelona als internationaal waarnemer fungeren op het Catalaanse referendum over onafhankelijkheid. De redactie van Rechts Actueel wenst deze VVB’ers alle steun toe!

[OPINIE] Vlaamse Volksbeweging (VVB) wil 1 miljoen handtekeningen in Europa voor zelfbeschikking: goed idee?

VVBlogo07-RGBEén miljoen handtekeningen, dat wil de VVB samen met bevriende organisaties in de Europese Unie verzamelen in één jaar tijd. Eén miljoen handtekeningen die ‘onze gezamenlijke roep naar onafhankelijkheid’, zo heet het, moeten ondersteunen. ‘Eén miljoen handtekeningen die de wil van miljoenen in Vlaanderen, in Catalonië, in Schotland, in Baskenland maar ook in Zuid-Tirol, Corsica, Wales of Sardinië…. en waarom ook niet Wallonië moeten uitdrukken dat ze het recht hebben om hun toekomst zelf te kiezen’, zo zegt de VVB.

De stellingname waarvan aan mensen gevraagd wordt ze te onderschrijven is: ‘ Ik ondersteun het initiatief dat het zelfbeschikkingsrecht van de Europese volkeren binnen de Europese Unie erkend wil zien als een fundamenteel mensenrecht en wens dat de Europese instellingen alle Europese burgers en hun naties ondersteunt als ze dit recht wensen toe te passen.’

De VVB licht dit toe als volgt:  ‘ Zelfbeschikkingsrecht is een universeel mensenrecht. Dat staat zo in de statuten van de Verenigde Naties. Op het ogenblik dat echter een land uit de EU besluit om onafhankelijk te worden, dan beschikt de EU over geen mogelijkheid om daarop te reageren. Ze hebben dit niet in hun wetgeving voorzien. Een typisch voorbeeld van ‘iets is er, maar we weten het niet want we willen het ook niet zien’. We willen deze lacune in de Europese wetgeving aankaarten. We willen de Europese leiders met hun neus op de feiten drukken. Als straks Schotland of Catalonië voor onafhankelijkheid kiezen, dan moet Europa klaar zijn en niet de andere kant opkijken. De Europese Unie moet het recht op zelfbeschikkingsrecht aanvaarden, in haar wetgeving opnemen en burgers en landen die het recht willen uitoefenen, ondersteunen. Mensenrechten zijn immers universeel en kan je niet negeren (omdat het een lokaal land zoals bijvoorbeeld Spanje nu eenmaal beter uitkomt).’

Bedoeling is dat uit heel Europa alle handtekeningen worden verzameld en dat die op zondag 30 maart 2014 in een grootse Europese manifestatie naar de Europese leiders in Brussel gebracht worden.  Een Europese mars op Brussel dus.

De VVB wil op die manier een dynamiek op gang brengen en dat is zeker positief, ik zal er dus op 30 maart 2014 zeker bij zijn.  Maar bij het hele opzet vallen toch wel inhoudelijke vraagtekens te plaatsen.

Waarom hebben Vlamingen, die de meerderheid in België vormen, toch altijd de neiging hun eigen toekomst vast te haken aan het  lot van volkeren die in hun staat een minderheid vormen, en die dus in een fundamenteel andere context opereren?  Zou Vlaanderen zich niet beter associëren met winnaars als Denemarken, Ierland en Kroatië, en dus een samenwerking zoeken met zelfstandige volkeren van middelbare omvang die al lang bewijzen een leefbare natie te zijn?

Waarom dat lachwekkende ‘waarom ook niet Wallonië’ terwijl elke Vlaamsnationalist weet dat het de Walen enkel en alleen om ons geld te doen is?  Is dat omdat het spreken van de waarheid niet ‘leuk’ en ‘positief’ genoeg bevonden wordt?  Moeten we nu blij zijn als er op 30 maart ergens een verdwaalde Waal met een Waalse haan opduikt?

vlaamse leeuw vlagJuridisch rammelt de uitleg aan alle kanten.  Waarom moet je de invoering van een nieuw mensenrecht vragen aan de EU, als dat mensenrecht al lang en breed bestaat in internationale verdragen, die dus ook voor Europa gelden?  Maar nog fundamenteler:  hoe zou het zelfbeschikkingsrecht van een volk afhankelijk kunnen zijn van de vraag of de EU dat al dan niet in zijn wetgeving voorzien heeft?  Zelfbeschikking betekent nu net, zoals het woord al zelf aangeeft, dat een volk ZELF BESCHIKT.  Niemand anders.  Er is dus van niemand de toestemming of goedkeuring nodig, ook niet van de EU.  Door te gaan betogen aan de EU-zetel en een soort petitie-verzoek te gaan afgeven wekt men de totaal verkeerde indruk dat Vlaanderen om onafhankelijk te worden de toestemming zou nodig hebben van een supranationale, ondemocratische overheid als de EU.  Men riskeert ook dat de betoging als enig effect heeft, dat de EU nog eens duidelijk laat weten dat men daar tegen is en dat het dus zogezegd niet kan.  Wat schieten we daarmee op?

Zou het dus niet beter zijn te betogen met de Vlaamse beweging op een heel andere plek, ver weg van de EU, bv. aan het Vlaams parlement, samen met vrienden uit Ierland, Kroatië en Denemarken, om te bevestigen dat een democratisch verkozen parlement het recht heeft zijn natie onafhankelijk te verklaren, met of zonder erkenning door de EU?

Trouwens, mocht het nuttig zijn om zich in deze materie tot de EU te wenden, wat dus niet zo is, waarom gebruikt men dan niet de mogelijkheid van het Europese Burgerinitiatief, waarbij via het inzamelen van massa’s handtekeningen een referendum wordt gevraagd aan de EU?  Nu gaan die 1 miljoen handtekeningen recht naar het containerpark, via een Europees Burgerinitiatief wordt dat al meteen héél wat moeilijker.

Zeker, ik vind Catalanen en Schotten sympathiek en als hun parlement de onafhankelijkheid uitroept zal ik mijn Spaanse en Engelse vrienden zeggen dat het wijs is dat te respecteren.  Maar is het wel zo wijs als Vlaming om Spanje en Groot-Brittannië nu al te verontrusten, als Vlaanderen bondgenoten zal nodig hebben om zijn onafhankelijkheid te erkennen?  Is het dan niet verstandiger te zeggen dat de situatie van Catalonië en Schotland, als minderheid in Spanje en het Verenigd Koninkrijk, toch wel héél anders is dan die van Vlaanderen, dat in België de meerderheid vormt?  En dat Spanje en Groot-Brittannië dus gerust Vlaanderen als nieuwe lidstaat mogen erkennen, zonder dat dit meteen gevolgen hoeft te hebben voor de interne organisatie in hun eigen land?  Zowel Duitsland als Groot-Brittannië zijn traditionele vrienden van Vlaanderen, en zullen op het cruciale ogenblik noodzakelijk zijn om een Frans veto te counteren.  De Britten zeggen dat ze dan meteen ook hun land mogen opdoeken is wellicht niet de beste manier om hen daartoe te brengen.

Schots onhankelijkheidsreferendum op 18 september 2014

Schotland VrijDe Schotse premier Alex Salmond heeft 18 september 2014 aangeduid als de datum waarop de Schotse bevolking zich in een referendum mag uitspreken over onafhankelijkheid van de rest van Groot-Brittannië. Dat deelde hij in het Schotse parlement gisteren mee.

De nationalistische partij van Salmond streeft onafhankelijkheid na en wil de unie met Engeland en Wales, waaruit ruim driehonderd jaar geleden Groot-Brittannië ontstond, verbreken. “Een onafhankelijk Schotland kan een ‘nieuwe, modernere’ band met andere landen in het Verenigd Koninkrijk aangaan”, zei de premier.

Het zal er op of eronder zijn voor de Schotten. De Eurofielen zaaien alvast twijfel bij de Schotten door te melden dat bij een eventuele keuze voor onafhankelijkheid Schotland wellicht achteraan de rij zal moeten aansluiten als ze bij de EU willen. Achteraan?  Achter Turkije bijvoorbeeld? Waarom bemoeien Eurofielen zich eigenlijk met deze interne kwestie?

De vraag stellen is de vraag beantwoorden: een keuze voor onafhankelijkheid kan voor een domino-effect zorgen binnen Europa. Vandaag Schotland, overmorgen Catalonië en de dag erna Vlaanderen?

Image

« Oudere berichten