Category Archives: Boeken

[BOEK] Liever revolutie dan oorlog! door Ruud Bruijns

Het recent uitgekomen boek over de Internationale Socialistische Anti-Oorlogsliga (1931-1939) geeft nieuwe inzichten over de rol van de Liga in de periode tussen de twee grote Europese oorlogen van de 20ste eeuw. Schrijver is historicus Ruud Bruijns die bekendheid geniet vanwege zijn onderzoek over de persoon Joris van Severen en het Verdinaso. Bruijns heeft met zijn boek over de Liga een aantal interessante vondsten boven tafel weten te halen en laat met meerdere schetsen zien hoe een politieke partij, vakbond en buitenparlementaire activisme ook toen al moeizaam door een deur konden; pragmatisme tegenover idealisme, gematigd tegenover radicaal, zelfs al komen de opvattingen overeen. Daarbij gaat de historicus in zijn boek dieper in op de keuze voor het gebruik van geweld, de rol van het antimilitarisme en antifascisme in de sociaal-democratie, het falen van het internationalistisch denken en de aanwezigheid van de Liga bij de nationalistische IJzerbedevaart.

De Liga wenste voor het antimilitarisme en antifascisme de massa te mobiliseren. Alle voornemens van ‘de massa’ ten spijt, sloeg de Liga in Nederland en België nooit werkelijk aan buiten socialistische kringen. Ze was ideologisch aangesloten bij de internationale links-socialistische stroming en trachtte uit het sociaal-democratische publiek activisten te winnen die de buitenparlementaire actie genegen waren. Hoewel de Liga zich voorstond op het internationalisme bleek zelfs de taalbarrière een organisatorisch probleem en was de Liga overwegend Vlaams, de Nederlandse afdeling veel kleiner en in Wallonië minuscuul. Het internationalisme van de Liga werd zelfs binnen de sociaal-democratie gezien als een risicofactor, aangezien het leidde tot illegale hulp aan Duitse vluchtelingen in de jaren dertig en zelfs clandestiene activiteiten in Duitsland. De partijen in Nederland (SDAP) en Vlaanderen (BWP) deden er alles aan om deze grensoverschrijdende activiteiten in de kiem te smoren. Het belangrijkste onderwerp van de Liga was het anti-militarisme, de Liga profileerde zich met steun aan stakers en dienstweigeraars met een duidelijk socialistisch en anarchistisch profiel.

De Liga wilde een ‘derde macht’ worden, naast de politieke partij en de vakbond, het was een idee dat via Nederland overwaaide en in Vlaanderen omarmd werd. Binnen de sociaaldemocratie waren er traditioneel twee pijlers: de partij en de vakbond. De keuze binnen de partij om te conformeren en hiermee posten in regeringen te verkrijgen liep uit op botsingen, toen in 1935 Paul-Henri Spaak een regeringspost aanvaardde, werd hij door het Brusselse Liga-bestuur voorgedragen voor uitsluiting, aangezien het Liga-lidmaatschap onverenigbaar was met een ministerspost in de Belgische kapitalistische regering. De Liga-militant hoorde afstand te nemen van de burgerlijke partijpolitiek en voor een strijdbaar militantenleven te kiezen. Met het ‘Plan van de Arbeid’ van Hendrik de Man (1934/1935), bewoog de sociaaldemocratie weg van het antifascisme en antimilitarisme, de stokpaardjes van de Liga. Dat betekende op termijn ook een breuk met de massamobilisatie binnen de sociaaldemocratie zoals de Liga die voorstond, aangezien het doel van De Man een regeringsdeelname was. Omdat de verhoudingen ijzig geworden waren zou de Liga in het najaar van 1935 uiteindelijk uit de volkshuizen van de partij worden gezet.

Opvallend is dat men in het onderwijs van vandaag het idee meegeeft van een uniek gewelddadig fascisme in het interbellum, echter in het Belgische en Nederlandse politieke landschap waren de drie grote politieke partijen er ook niet vies van om politiek geweld te gebruiken tegen tegenstanders gedurende de verkiezingstijd. Uit Bruijns zijn onderzoek is gebleken dat de Liga een significant overwicht had ten opzichte van bijvoorbeeld het Verdinaso. De Liga slaagde er vaak in om Dinaso-propagandatochten en –vergaderingen te verstoren, terwijl Bruijns geen enkel geval heeft kunnen vinden waarbij een Liga-vergadering door rechtse tegenstanders met geweld werd verstoord. De Liga in Nederland ging actief de strijd aan met fascistische groeperingen, ondanks het feit dat de Nederlandse Liga-tak beduidend kleiner was dan de Vlaamse. Toch werd al midden 1934 het geweld – onder druk van de politieke partij – ingeruild voor het debat, als manier om het fascisme te bestrijden. En wat betreft het militaire voorkomen en optreden van de Liga? Het argument van militarisering werd tegengeworpen met het concept van ‘soldaten voor de vrede’.

In een poging om bruggen te slaan naar de jongere generatie, maar ook over de politieke scheidslijnen heen, kwam de Liga in de Nooit-meer-oorlog Federatie terecht, deze federatie nam deel aan de jaarlijkse bijeenkomst IJzerbedevaart, waar onderwerpen als pacifisme, maar ook nationalisme de boventoon voerden. De Liga had echter een langere relatie met de IJzerbedevaart dan tot op heden is aangenomen al verliep deze niet zonder problemen, in 1933 werd de Liga-werving bij IJzerbedevaart onderbroken, de colportage liep uit op een gewelddadige confrontatie met het Vlaams Verweer en deze botsing had niet van doen met het antimilitarisme. De Internationale Socialistische Anti-Oorlogsliga kende een geruisloos einde, want op het belangrijkste moment bleek ze tot niets in staat te zijn. Toen op 26 augustus 1939 de eerste fase van mobilisatie voor het leger werd afgekondigd was er niets wat de Liga hiertegen kon uitrichten en opvallend genoeg was het tevens de dag waarop de laatste editie van haar blad Het Liga Sinjaal uitkwam. Voormalige Liga-leden in Nederland en Vlaanderen speelden in de naoorlogse vredesbeweging nagenoeg geen enkele rol.

Liever revolutie dan oorlog!
Ruud Bruijns
Uitgeverij: Vrijdag
Prijs: 24,95 euro
335 blz.

Oorlogsdagboek Daniël Maes gebundeld in een prachtige uitgave: eerste deel nu te koop!

Syrië, Assad, Rusland, de Amerikanen, ISIS, jihadisten, duizend bommen en granaten… U heeft er ongetwijfeld de afgelopen jaren al over gehoord, tenzij u op de maan leefde – en dan bedoelen we niet de maansikkel van Turkije dat eveneens een vuile rol speel(t)(de) tijdens de oorlog in Syrië. Neen, fragmenten van het dagboek van pater Daniël Maes verschenen nu en dan ook op deze nieuwswebstek. Uitgeverij de Blauwe Tijger uit Groningen nam het initiatief om al die fragmenten te bundelen in een prachtig boek dat aanstaande zondag, 1 oktober verschijnt. Hieronder de beschrijving van het boek zoals het verscheen op hun webstek, maar wie in Vlaanderen het boek wil bestellen kan dat eenvoudig door naar de webwinkel van onze goede vrienden van Rechtse Rakkers te surfen. KLIK HIER OM TE BESTELLEN.

Daniël Maes – Poetin en Assad hebben onze levens gered
260 pagina’s
Uitgeverij de Blauwe Tijger
ISBN 9789492161420
Bestellen via: RechtseRakkers.com

Oorlogsdagboek Syrië, deel I

Het feit dat pater Daniël Maes sinds 2010 in een klooster in Syrië woont kwam hem al op brede belangstelling van  de media te staan. Al voordat de oorlog in Syrië begon, houdt Maes een dagboek bij dat hij iedere week rondstuurt aan zijn contacten in Europa. Het wordt direct in een aantal talen vertaald door betrokken vrijwilligers. Uit die journaals duikt regelmatig informatie op in de Europese pers. Daniël Maes is intussen een bekende Vlaming geworden en wordt vaak geïnterviewd. Ook door Nederlandse media waaronder het Algemeen Dagblad.

Maes’ journaals hebben inmiddels zo’n enorme omvang gekregen en bevatten dermate veel informatie dat redigeren noodzakelijk bleek voor de boekuitgave. Het verhaal speelt zich af tussen het leven in het klooster en de oorlog in Syrië. Zijn leven is de laatste jaren zeker niet zonder gevaar geweest. Maandenlang is het dorp Qara, waar Maes’ klooster staat, bezet geweest door 60.000 jihadi’s. We weten hoe een vergelijkbare situatie is afgelopen voor de Nederlandse pater Frans van der Lugt. Tot nu toe is Maes er wonderwel vanaf gekomen. Dat maakt hem tot vrijwel de enige getuige van de oorlog in Syrië die een constante blik biedt en ons kan vertellen wat er precies gebeurt.

bdmk

Hervestiging naar Hongarije: Deel II: Waarom Hongarije?

(Deel II) Waarom Hongarije?

hungaryWaar de eerste Vlaamse emigratiekandidaten met rechts-nationalistische achtergrond nog vooral interesse leken te hebben in de Scandinavische landen als mogelijke emigratiebestemming, is die interesse om duidelijke reden toch wat bekoeld. Met name Zweden zinkt zienderogen weg in een multicultureel moeras van geweld en politieke debilisering. Het leven is er bovendien erg duur, naast de lage vastgoedkosten op het platte land geen verwaarloosbare factor.

In landen als Polen en Hongarije echter, zijn niet alleen de vastgoedprijzen aantrekkelijk, de leefkosten en het politieke klimaat zijn er, althans voor ons, veel aantrekkelijker. Buiten de steden is de bevolkingsdichtheid er, zeker in vergelijking met de veelkleurige mierenhoop die de Nederlanden geworden zijn, zeer laag. Levensmiddelen zijn er in vergelijking spotgoedkoop, zelfs op restaurant – alvast als men binnenlandse producten aanschaft, maar op dat gebied is de keuze zeer uitgebreid. Bovendien zijn de winters niet alleen nog échte winters – koud met veel kans op sneeuw – , maar volgt er ook een lange, droge en warme zomer op. Het leven is er nog dorpser, simpeler en kort gezegd te vergelijken met wat wij ooit hadden, maar nu moeten ontberen. De mensen zijn er behoudsgezinder, behoedzamer en patriottischer en aanzien tradities als heilig.

En dan is er nog de Hongaarse premier, uiteraard, die ons Westerse ‘deplorabelen’ in feite uitnodigt. Weggezet door “Brussel” als gevaarlijke, xenofobe populist houdt de Hongaarse premier in verband met de huidige catastrofe in West-Europa en het grote ongenoegen van de autochtone West-Europeanen de eurofiele kaste graag een spiegel voor. Maar er is meer aan de hand dan leedvermaak. Want net als in Scandinavië lopen sommige delen van het Hongaarse platteland aan ijltempo leeg door de groei van de steden en vooral Boedapest, door vergrijzing en door arbeidsmigratie naar West-Europa.

De jeugd wil niet op het platteland blijven, waar weinig goede jobs zijn en überhaupt weinig om handen is wat bijvoorbeeld vrijetijdsmogelijkheden betreft. Het gevolg zijn op sommige plaatsen haast spookdorpen waar het steeds moeilijker wordt bepaalde goederen of diensten te verkrijgen: bakker weg, loodgieter weg, garagist weg. Bovendien is het gemiddelde netto maandloon in Hongarije 657 euro. Toerisme maar ook inwijking van kapitaalkrachtigen is een redelijk snelle manier om dat gemiddelde omhoog te krijgen en consumptie aan te zwengelen.

Van een Westers pensioen kan men in Midden-Europa nog behoorlijk leven. Bovendien zou het een geode zaak zijn voor de Hongaren als jonge gezinnen met vakmannen hun weg zouden vinden naar de dorpen waar men ze nu node moet missen. De enige reden dat de Hongaarse bevolking namelijk niet in ijltempo vergrijst, is het torenhoge geboortecijfer binnen de Roma-gemeenschap – en laat dat nu volgens alle statistieken eens net de minst actieve deelnemer aan economische activiteiten zijn.

 Hongarije wil het jonge gezinnen al lang zo comfortabel mogelijk maken: na elke geboorte mag de moeder twee jaar thuisblijven met de zuigeling, haast zonder loonverlies. Jonge koppels die een landbouwbedrijf willen beginnen krijgen renteloze leningen van de staat. En in tegenstelling tot hier is er nog veel goede landbouwgrond te krijgen. Aan plaats, geen gebrek!

hungarywinetourscover

Morgen:

Deel III:  Is hier blijven de enige, laat staan beste optie voor een gezin met kinderen?

Bomaanslag tegen nationalistische boekhandel ‘Libreria il Barghello’ in Firenze

Op nieuwjaarsdag, zeer vroeg in de morgen, werd een bomaanslag gepleegd op boekhandel ‘il Bargello’ in het Italiaanse Firenze.  Daarbij raakte een ontmijner van de plaatselijke politie ernstig gewond.  De boekhandel, die zich in de buurt van oud historische stad bevindt, werd voor de derde maal op één jaar het mikpunt van bomaanslagen.

bgb1.jpg

Boekhandel il Bargello’ (genoemd naar het Museum Bargello in de buurt) is een uitgesproken nationalistische boekhandel in Firenze en nauw verbonden met de sociale beweging CasaPound. Volgens Gianluca Iannone, de charismatische leider van CasaPound, is hier dan ook duidelijk sprake van een aanslag met politiek-ideologische motieven.

bgb2.jpg

Zowel CasaPound als de politiediensten menen dat de daders in anarchistische- en extreemlinkse hoek dienen gezocht te worden. De Italiaanse extreem-linkerzijde staat immers bekend voor haar gewelddadige acties.  Volgens Iannone werd de bom, met tijdklok, zodanig geplaatst dat ze wel veel schade moest aanrichten, zowel materieel als lichamelijk. Het mag een wonder heten dat er niet meer slachtoffers vielen in dit druk bezochte deel van de Toscaanse hoofdstad.

bgb5.png

CasaPound eist nu van de overheid dat ze de nodige stappen zullen ondernemen om daar een einde aan te stellen. “Wij willen verder onze democratische boodschap uitdragen, zonder steeds op onze hoede te moeten zijn voor bomaanslagen,” zo voegde Iannone er aan toe. Extreemlinks en geweld lijken wel een Siamese tweeling. De Italiaanse nieuwswebstek ‘Il Primato Nazionale’, wijdde een artikel aan de aanslag met de titel:  ‘Extreem-links en bommen: een lange liefde’.

bgb6.png

Simone di Stefano, ondervoorzitter van CasaPound en oud-kandidaat voor het burgemeesterschap van Rome, verklaarde het volgende: “Het ogenblik is aangebroken dat alle partijen zich solidair tonen met CasaPound en deze aanslag sterk afkeuren. Dat geldt zeker voor de Partito Democratico van Matteo Renzi,” aldus di Stefano. Le Bargello is inmiddels terug opengegaan. De uitbaters en de verantwoordelijken van CasaPound weigeren immers te buigen voor de intimidaties en het geweld van extreemlinks.

bgb4.png

bgb3.jpg

Wie de boekhandel een hart onder de riem wil steken, kan terecht op hun Facebookpagina: klik hier.

Strijd tegen Marine Le Pen op kruissnelheid: FNAC prijst anti-Front Nationalboeken aan

Er zijn van die takken in de samenleving die denken de wijsheid in pacht te hebben. De boekhandel is er zo eentje, de politiek-correcte stroming althans. Zij gaan eens bepalen wat de mensen mogen lezen en wat niet. Hetgeen zij niet goed vinden komt niet in de rekken.

De Franse boekengigant FNAC pakt dezer dagen uit met het promoten (coup de coeur) van enkele anti-FN boeken. De goede peilingen van Marine Le Pen maken hen blijkbaar zeer zenuwachtig. FNAC maakt deel uit van de groep Pinault-Printemps-Redoute, waartoe ook de luxueuze Gucci-groep behoort. Sinds 2013 staat de, van oorsprong Trotskistische, boekhandel ook beursgenoteerd in Parijs.

C0ObEB-XAAEEHhn.jpg

Anti-Front Nationalboeken worden aangeprezen in de Franse FNAC.

Er was een tijd dat boeken van rechtse auteurs gewoonweg geweigerd werden, maar het succes en de verkoopcijfers van de boeken van Eric Zemmour, Michel Houellebecq en Philippe de Villiers, deden de libertaire kaviaargauchisten van mening veranderen. Geld heeft immers geen kleur! ‘Le Suicide français’ (de Franse zelfmoord) van Zemmour haalde zo meer even een oplage van rond de 500.000 exemplaren, men zou voor minder wat water in de ‘rode wijn’ doen. Als tegengewicht moesten de pijlen natuurlijk op Marine Le Pen worden gericht, dit om de linkse Parijse achterban niet voor het hoofd te stoten.

Het is eigenlijk verbazend hoe weinig Vlamingen FNAC goed kennen en ideologisch weten te plaatsen. Van ons hoeft dat clubje in elk geval geen eurocent te verwachten. Dat was vroeger zo, dat is vandaag zo en dat zal morgen zo zijn. Niet dat de Vlaamse boekindustrie een haar beter is, de Standaardboekhandel moet politiek-correct niet onderdoen voor zijn Franse evenknie. We weten maar al te goed hoe de organisatoren van de ‘Vlaamse boekenbeurs’ jaarlijks weten om te springen met auteurs die volgens hen niet in het kraampje passen.

De keten FNAC, ‘Fédération Nationale d’Achats des Cadres’, werd in 1954 door twee extreemlinkse militanten opgericht. Het waren de heren Max Théret (1913-2009) en André Essel (1918-2005) die daarvoor tekenden. Max Théret, een uitgesproken militant van de Trotskistische revolutionairen, was ook nog actief in de Spaanse burgeroorlog en nam deel aan de gewapende weerstand, waarvoor hij het clandestiene blad Notre révolution’ verspreidde.

Op 20-jarige leeftijd was Théret bodygard van Trotsky; op zijn veertigste stichtte hij FNAC, op zijn tachtigste was hij betrokken in de zaak ‘Pechiney‘, een van de grootste politiek-financiële schandalen uit de Mitterand-periode. Enfin, het gedroomde parcours van een gauchist die geld heeft geroken. Met zijn opgebouwd fortuin zal hij later ook de verkiezingscampagnes van François Mitterand (PS, zonder lidkaart) financieren. 

André Essel heeft zowat dezelfde politieke levenswandel als zijn vriend Théret. In 1935 wordt hij lid van de Jeunesses Socialiste (Trotskistische strekking) waardoor hij bij de traditionele socialisten wordt buitengezet. In 1943 ontsnapt hij ternauwernood aan een arrestatie door de bezetter. Hij verschuilt zich dan ergens in Parijs en krijgt een leidende functie bij de PCI, Parti communiste internationaliste.

Beide stichters waren bovendien joods en erg actief in de francmaçonnerie, de vrijmetselarij. Nu weten we ook wel dat de FNAC van vandaag niet meer de FNAC van de stichters is, maar ideologisch-literair is het nog altijd een politiek-correct clubje. De keten waartoe ze behoren kan dan wel uitermate kapitalistisch geïnspireerd zijn, de geest van FNAC blijft links.

[BOEK] De terugkeer van echt rechts – Daniel Friberg

df2Het is een positieve titel, maar misschien is dat ook wel hetgeen we nu juist nodig hebben. Daniel Friberg, CEO van zowel mijnbouwbedrijf Wiking Minerals als van uitgeverij Arktos Publishing, trekt met een positieve boodschap naar de rechtse militant die net als de volledige politieke beweging misschien net iets teveel geleid werd door een gedeprimeerde visie op de geschiedenis, onze cultuur en de resultaten van onze politieke strijd.Boekbespreking door Frederik Vandelannoote.

Rechts is over heel Europa aan een terugkeer bezig, het is nog niet te laat, de Europese volkeren kunnen nog gered worden! In zijn boek haalt de schrijver enkele voorbeelden aan waaruit dit blijkt. Links, en dan vooral zijn cultuur-marxistische dominatie, lijkt af te nemen. Door een falend systeem kunnen de overheden niet meer de oplossingen bieden waardoor er ruimte vrijkomt voor de oppositie. Niet populistisch, conservatief-liberaal rechts, maar écht rechts zal hierdoor (terug) opstaan.

De schrijver van deze boekbespreking, iets teveel beïnvloed door doemdenkers als Spengler en Evola, denkt er het zijne van maar dat zal Daniel Friberg worst wezen. Dit boek is niet geschreven voor de lezer van politieke filosofie maar voor de strijdende militant. Geen grote diepgaande verhandelingen over de “Frankfurter Schule” maar een boekje dat leest als een vurige toespraak. Ik gebruik expres boek’je’ omdat de verhandeling zelf maar 50 pagina’s telt, waarin weliswaar kernachtig het probleem van de huidige linkse dominantie in zijn verschillende facetten wordt belicht, om vervolgens tot de kern van het betoog te komen: metapolitiek.

Al te vaak wordt gedacht dat men de samenleving kan veranderen door het parlement te veranderen. De waarheid is dat het parlement altijd naijlt op de veranderende machtsbalans in de samenleving. Eerst moet je dus de geest van de mensen veroveren, daarna komt het parlement automatisch in beeld. Om je met deze taak te helpen geeft de Daniel Friberg je in het tweede deel van zijn boekje een metapolitiek woordenboek mee dat je in korte tijd alle noodzakelijke basisbegrippen bijbrengt. Tot slot wijdt de auteur nog enkele hoofdstukjes aan praktische tips over hoe omgaan met (multi-)media, genderrollen en antifa.

Ben je nieuw bij Voorpost, een schacht bij NSV! of KVHV, … of wil je een eerste kennismaking met nieuw-rechts? Dan is dit boek zeker iets voor jou. Het is in het Nederlands te verkrijgen bij www.arktos.com en is jouw ideale metapolitieke starterskit.

[BOEK] De vrijheid van de grens – Paul Scheffer

De vrijheid van de grensHet voorbije jaar werd de kijker en lezer op manipulatieve wijze een ‘geweten gestampt’ door de politiek-correcte media. De sociologische impact van de vreemdelingeninvasie werd overgoten met een emotioneel sausje van ‘open grenzen’ en ‘wereldsolidariteit’. Wie waarschuwde voor de nefaste culturele, economische en andere problemen werd meewarig bekeken of zelfs met een banvloek de politieke woestijn ingestuurd.

Het vergt moed om op te staan en de collectieve hysterie te nuanceren, zeker als de publicist uit socialistische stal komt. De Nederlander Paul Scheffer heeft bewezen moed en een scherpe pen te combineren. Na zijn bestseller “Het land van aankomst” fileert hij opnieuw de multiculturele nachtmerrie die zich in Europa aftekent.

Sinds de val van het IJzeren Gordijn leken alle ideologische conflicten en militair-politieke brandhaarden in rook opgegaan. Het postmodernisme had Europa en de Verenigde Staten al de voorbije decennia hierop voorbereid. Massa-immigratie en globalisering duwen de Europeaan zowel maatschappelijk als economisch in de verdrukking. Duits filosoof Peter Sloterdijk spreekt over het ‘globaliseringsdrama’. Burgers voelen zich dakloos, gezien de nieuwe samenleving geatomiseerd is. Ze biedt geen nieuwe verbanden aan, maar breekt wel oude structuren zoals gezin, natie, Kerk af.

Scheffer is terecht overtuigd dat massa-immigratie verantwoordelijk is voor de import van internationale conflicten in de multiculturele steden. Kijk wat er gebeurt in de vele asielzoekerscentra of in de Duitse steden (Koerden versus Turken).

Tegelijk is de Nederlander of Vlaming niet zo mobiel en wereldburger als de politiek-correcte elite wenst te geloven en te beweren. Verre reizen brengen ons slechts sporadisch en oppervlakkig in contact met andere culturen. En veel mensen blijken vrij honkvast bij de keuze van hun woonplaats en werkomgeving.

Vooral interessant als de auteur met gefundeerde argumenten de ‘open grenzen’-lobby te lijf gaat. Hij weerlegt achtereenvolgens de bewering als zouden er morele, economische, praktische en juridische redenen zijn om de grenzen wagenwijd open te zetten.

Even absurd zijn de politici die mordicus het Schengen-verdrag (vrij verkeer binnen een belangrijk deel van de Europese Unie) verdedigen, zonder de buitengrenzen deftig te bewaken. Het is al jarenlang een aandachtspunt van menig rechts-nationale partij om het budget en de bevoegdheden van Frontex uit te breiden. Uit naïviteit de werkelijkheid negeren of nalatig het hoofd wegdraaien van de vreemde invasie, is geen optie. Men kan beide Scheffer in ieder geval niet verwijten. Wie stuurt blinde Merkel een exemplaar (eventueel met Duitse vertaling)?

De vrijheid van de grens
Paul Scheffer
Uitgeverij Lemniscaat
126 bladzijden
Prijs: 4,95 euro

« Oudere berichten