Category Archives: Cultuur en Media

Wilfred – Zwarte Piet

Inmiddels zijn velen in Nederland en Vlaanderen het traditionele Sinterklaasfeest aan het vieren, ongetwijfeld met ondersteuning van leuke Sinterklaasmuziek. De Nederlandse volksmuzikant Wilfred heeft een nieuw nummer uit, om nog wat extra muziek toe te voegen aan de feestdagen. Hij steekt met zijn tekst ‘Zwarte Piet’ de veelgeplaagde figuur een hart onder de riem. Dit op de melodie van ‘Bleecker Street’, een liedje van Simon & Garfunkel. Het is hieronder te beluisteren.

[BOEK] Liever revolutie dan oorlog! door Ruud Bruijns

Het recent uitgekomen boek over de Internationale Socialistische Anti-Oorlogsliga (1931-1939) geeft nieuwe inzichten over de rol van de Liga in de periode tussen de twee grote Europese oorlogen van de 20ste eeuw. Schrijver is historicus Ruud Bruijns die bekendheid geniet vanwege zijn onderzoek over de persoon Joris van Severen en het Verdinaso. Bruijns heeft met zijn boek over de Liga een aantal interessante vondsten boven tafel weten te halen en laat met meerdere schetsen zien hoe een politieke partij, vakbond en buitenparlementaire activisme ook toen al moeizaam door een deur konden; pragmatisme tegenover idealisme, gematigd tegenover radicaal, zelfs al komen de opvattingen overeen. Daarbij gaat de historicus in zijn boek dieper in op de keuze voor het gebruik van geweld, de rol van het antimilitarisme en antifascisme in de sociaal-democratie, het falen van het internationalistisch denken en de aanwezigheid van de Liga bij de nationalistische IJzerbedevaart.

De Liga wenste voor het antimilitarisme en antifascisme de massa te mobiliseren. Alle voornemens van ‘de massa’ ten spijt, sloeg de Liga in Nederland en België nooit werkelijk aan buiten socialistische kringen. Ze was ideologisch aangesloten bij de internationale links-socialistische stroming en trachtte uit het sociaal-democratische publiek activisten te winnen die de buitenparlementaire actie genegen waren. Hoewel de Liga zich voorstond op het internationalisme bleek zelfs de taalbarrière een organisatorisch probleem en was de Liga overwegend Vlaams, de Nederlandse afdeling veel kleiner en in Wallonië minuscuul. Het internationalisme van de Liga werd zelfs binnen de sociaal-democratie gezien als een risicofactor, aangezien het leidde tot illegale hulp aan Duitse vluchtelingen in de jaren dertig en zelfs clandestiene activiteiten in Duitsland. De partijen in Nederland (SDAP) en Vlaanderen (BWP) deden er alles aan om deze grensoverschrijdende activiteiten in de kiem te smoren. Het belangrijkste onderwerp van de Liga was het anti-militarisme, de Liga profileerde zich met steun aan stakers en dienstweigeraars met een duidelijk socialistisch en anarchistisch profiel.

De Liga wilde een ‘derde macht’ worden, naast de politieke partij en de vakbond, het was een idee dat via Nederland overwaaide en in Vlaanderen omarmd werd. Binnen de sociaaldemocratie waren er traditioneel twee pijlers: de partij en de vakbond. De keuze binnen de partij om te conformeren en hiermee posten in regeringen te verkrijgen liep uit op botsingen, toen in 1935 Paul-Henri Spaak een regeringspost aanvaardde, werd hij door het Brusselse Liga-bestuur voorgedragen voor uitsluiting, aangezien het Liga-lidmaatschap onverenigbaar was met een ministerspost in de Belgische kapitalistische regering. De Liga-militant hoorde afstand te nemen van de burgerlijke partijpolitiek en voor een strijdbaar militantenleven te kiezen. Met het ‘Plan van de Arbeid’ van Hendrik de Man (1934/1935), bewoog de sociaaldemocratie weg van het antifascisme en antimilitarisme, de stokpaardjes van de Liga. Dat betekende op termijn ook een breuk met de massamobilisatie binnen de sociaaldemocratie zoals de Liga die voorstond, aangezien het doel van De Man een regeringsdeelname was. Omdat de verhoudingen ijzig geworden waren zou de Liga in het najaar van 1935 uiteindelijk uit de volkshuizen van de partij worden gezet.

Opvallend is dat men in het onderwijs van vandaag het idee meegeeft van een uniek gewelddadig fascisme in het interbellum, echter in het Belgische en Nederlandse politieke landschap waren de drie grote politieke partijen er ook niet vies van om politiek geweld te gebruiken tegen tegenstanders gedurende de verkiezingstijd. Uit Bruijns zijn onderzoek is gebleken dat de Liga een significant overwicht had ten opzichte van bijvoorbeeld het Verdinaso. De Liga slaagde er vaak in om Dinaso-propagandatochten en –vergaderingen te verstoren, terwijl Bruijns geen enkel geval heeft kunnen vinden waarbij een Liga-vergadering door rechtse tegenstanders met geweld werd verstoord. De Liga in Nederland ging actief de strijd aan met fascistische groeperingen, ondanks het feit dat de Nederlandse Liga-tak beduidend kleiner was dan de Vlaamse. Toch werd al midden 1934 het geweld – onder druk van de politieke partij – ingeruild voor het debat, als manier om het fascisme te bestrijden. En wat betreft het militaire voorkomen en optreden van de Liga? Het argument van militarisering werd tegengeworpen met het concept van ‘soldaten voor de vrede’.

In een poging om bruggen te slaan naar de jongere generatie, maar ook over de politieke scheidslijnen heen, kwam de Liga in de Nooit-meer-oorlog Federatie terecht, deze federatie nam deel aan de jaarlijkse bijeenkomst IJzerbedevaart, waar onderwerpen als pacifisme, maar ook nationalisme de boventoon voerden. De Liga had echter een langere relatie met de IJzerbedevaart dan tot op heden is aangenomen al verliep deze niet zonder problemen, in 1933 werd de Liga-werving bij IJzerbedevaart onderbroken, de colportage liep uit op een gewelddadige confrontatie met het Vlaams Verweer en deze botsing had niet van doen met het antimilitarisme. De Internationale Socialistische Anti-Oorlogsliga kende een geruisloos einde, want op het belangrijkste moment bleek ze tot niets in staat te zijn. Toen op 26 augustus 1939 de eerste fase van mobilisatie voor het leger werd afgekondigd was er niets wat de Liga hiertegen kon uitrichten en opvallend genoeg was het tevens de dag waarop de laatste editie van haar blad Het Liga Sinjaal uitkwam. Voormalige Liga-leden in Nederland en Vlaanderen speelden in de naoorlogse vredesbeweging nagenoeg geen enkele rol.

Liever revolutie dan oorlog!
Ruud Bruijns
Uitgeverij: Vrijdag
Prijs: 24,95 euro
335 blz.

Stilte bij media over eerste Zuid-Koreaanse verkozene in de VSA… want ze is Republikeinse

Verkiezingen en linksen, in feite is het altijd een beetje lachen. Niet waarvoor je staat is van belang of wat je capaciteiten zijn, doch wel wat je achtergrond is, wat je seksuele geaardheid is en welke huidskleur je hebt. Dat bijvoorbeeld Barack Hussain Obama verschillende nieuwe oorlogen is begonnen speelt nog steeds geen rol voor links, want hij was de eerste donkere president van de Verenigde Staten en dat is het absolute breekpunt! En daar komt nu een vervolg op.

Onderstaande afbeelding postte onder andere fotomodel Cara Delevigne op haar Instagram. Het zegt alles. Lesbische kandidaten, native-American-kandidaten, zwarte kandidaten, hoofddoek-kandidaten, … allemaal hebben ze een streepje voor op de rest van de vele kandidaten want ze behoren tot de zogenaamde ‘minderheden’. Lees: plots spelen raciale afkomsten wél een rol, nochtans is dat de zuivere definitie van racisme. Begrijpelijk voor rechtse rakkers, maar enkel links mag dat dus! ‘Rechts’ is immers ‘geprivilegieerd’ en moet bijgevolg zwijgen.

fmic.png

Maar hey! Niet enkel de Democraten hebben hun ‘firsts’ zoals ze nu genoemd worden. Ook de Republikeinen hebben een vanuit het buitenland afkomstige verkozene in het Huis van Afgevaardigden, namelijk Young Kim. Ze is Zuid-Koreaanse en verhuisde op haar dertiende vanuit Seoul naar de Verenigde Staten. Gisteren geraakte ze als eerste Californische met buitenlandse wortels verkozen in het Congres. Maar algemene stilte dus, want Kim is een Republikeinse kandidate en doet er dus voor de mainstreammedia niet toe.

Of zoals iemand reageert op het internet: links zal wel bepalen of je als vrouw wel vrouw genoeg bent, of je als zwarte wel zwart genoeg bent, als homo homo genoeg bent enzovoorts. Want eens je in het bezit bent van een Republikeinse lidkaart, verlies je je vrouw zijn, je zwart zijn, je homo zijn enzovoorts… en dat is de realiteit. Link zit met een serieus psychologisch probleem in de bovenkamer. Tijd dat deze patiënt geëuthanaseerd wordt. Die ene uitzondering willen we wel door de vingers zien.

kyic2.png

 

Karrewiet (kindernieuws VRT) liegt kinderen voor over situatie VSA: Democraten zijn goed want tegen armoede, Republikeinen slecht, want homofoob

Fake News is een veelgebruikte term van de mainstreammedia om kleinere media en berichten op sociale media af te doen als nonsens. Dat brengt de gevestigde media in een bevoorrechte positie waardoor deze denken zich alles te kunnen permitteren. Wanneer deze media het bovendien nodig vinden de morele meerdere te spelen, loopt het al helemaal fout en al zeker als zenders, specifiek gericht op kinderen, zich bezondigen aan dit belerende vingertje… en zelf Fake News verspreiden.

We lazen – eerder toevallig – op de webstek van het Vlaamse kindernieuws Karrewiet, van kinderzender Ketnet, het verschil tussen de Republikeinen en de Democraten in Amerika. Karrewiet, dat 12 voltijdse werknemers telt en dagelijks een 100.000-tal kijkertjes (cijfers 2016-2017) tussen de 8 en 12 jaar bedient, is één van de tentakels van de VRT. De VRT, met een budget van 286,6 miljoen euro belastinggeld, waarvan 28,6 miljoen naar Ketnet gaat, beseft goed genoeg welke impact een kindernieuws als Karrewiet kan hebben bij de beïnvloeding van kinderen. En dat het weinig neutraal verloopt zal je dan ook niet verbazen.

Op de webstek van Karrewiet wordt het verschil uitgelegd tussen de twee grote politieke spelers in de Verenigde Staten. En dat gaat als volgt:

De Democratische Partij komt op voor mensen die het moeilijk hebben: armen, zieken, arbeiders. Ze willen dat er voor iedereen een ziekteverzekering komt en ze vinden ook het milieu belangrijk. De Democraten vinden dat mensen veel vrijheid moeten hebben. Homo’s moeten bijvoorbeeld het recht hebben om te trouwen. Maar ze vinden ook dat de overheid verantwoordelijk is voor zijn burgers.

kzl2.png

De Republikeinse Partij van Mitt Romney komt op voor mensen die veel geld verdienen. Wat je verdient, mag je houden en dus willen ze zo weinig mogelijk belastingen vragen. De overheid mag zich niet te veel bemoeien met het leven van de burger, elke burger is verantwoordelijk voor zichzelf. Misdadigers moeten volgens hen streng gestraft worden. De republikeinen houden niet van verandering en vinden christelijke waarden heel belangrijk. Ze zijn bijvoorbeeld tegen het homohuwelijk.

kzl.png

Veel hoeven we hier niet aan toe te voegen, buiten misschien het feit dat het vreemd is dat de Republikeinse partij wordt omschreven als “De Republikeinse Partij van Mitt Romney”. Immers, de partijleider is president Donald Trump, de tweede in lijn is Mike Pence en de voorzitter is Ronna Romney McDaniel, een andere Romney dus… Karrewiet heeft zijn eigen pagina niet meer bezocht sinds de kandidatuur van Mitt Romney voor het presidentschap van de VSA vermoeden we. Maar dat geheel terzijde.

De VRT neutraal? Vergeet het maar! Jammer en eigenlijk schandalig dat ook de kinderen daarin worden meegesleurd. Wij vertrouwen echter op het gezond verstand van onze bengels. Eerder vroeg dan laat beseffen ze hoe de vork écht aan de steel zit.

vrtcvrtc2

Wim Maes-herdenking in Brasschaat: sereen en strijdvaardig!

Gisteren vond in Brasschaat de herdenking van Wim Maes plaats. Honderd aanwezigen eerden de Antwerpse oud-VMO-leider. Onze conclusie: het actieve Vlaams-nationalisme is nog steeds springlevend en dit mede door mensen zoals Wim Maes.

ReAct organiseerde samen met Voorpost deze herdenking. We zijn – stiekem – apetrots dat we op amper enkele weken tijd een honderdtal nationalistische (oud-)militanten in Brasschaat op het appèl kregen. Zelfs de weergoden waren ons goed gezind, al waren de jassen en sjaals geen overbodige luxe.

wm2

De namiddag begon met een plechtig eerbetoon aan de laatste rustplaats van Wim Maes. Elke Heylen loodste ons poëtisch doorheen het gebeuren, ook nadien in de zaal. Luc Vermeulen leidde de herdenking in met een begroeting van de aanwezigen. Onder hen oud-strijders van de VMO van Bob en Wim Maes, maar ook van de latere VMO van Bert Eriksson, veel Voorposters uit alle uithoeken van Vlaanderen en verschillende Vlaams Belang- en N-VA-mandatarissen.

Na de voormalige actieleider van Voorpost was het aan gastspreker en oud-VMO’er Wim Verreycken: “Alle respect voor de N-VA-mandatarissen die aanwezig waren op het verjaardagsfeest van Bob Maes, temeer omdat ze geen schuldgevoelens toonden wanneer ze daarover de linkse media over zich heen kregen.” Wim Verreycken wilde bewust niet ingaan op de voorbije gemeenteraadsverkiezingen. “Wim Maes leefde in een tijd waarin er geen twee nationalistische partijen elkaar beconcurreerden.” Hij betreurde dat dat nu wél het geval is, maar daar hield hij het bij. Hij bracht een overzicht van de genodigden die de vorige Wim Maes-herdenkingen toespraken, waaronder Bob Maes, Dr. Hector Goemans en Karel Dillen. Een lijstje om stil van te worden. Een aantal anekdotes brachten nostalgische gevoelens teweeg bij de oudgedienden van Wim Maes, iets wat je kon aflezen op de stralende gezichten van deze heren én dames.

wm8.jpg

Na een korte optocht, achter de vlaggen van Voorpost, werd de namiddag verdergezet in een zaaltje. Deze was iets te klein, waardoor verschillende aanwezigen rechtstaand het verloop volgden. Rob Verreycken mocht de spits afbijten met een relaas over de levensloop van Wim Maes, de man die met zijn ‘Mannekes’ de bestaansmogelijkheid van de Volksunie verzekerde. “Net zoals Wim Verreycken het al zegde op de begraafplaats, sommige interventies van de VMO durfden al eens uit de hand lopen…” aldus Rob. Maar daar was dan ook een reden voor: de extreemlinkse Amada had immers knokploegen die zonder de bewaking van de VMO iedere Volksunie-bijeenkomst onmogelijk maakten. Oud of jong, iedereen in de zaal van zo’n bijeenkomst zou klop krijgen, iets wat bij de eerste Volksunie-bijeenkomsten ook effectief het geval was, zo leert Rob ons.

wm17.jpg

Luc Vermeulen op zijn beurt zorgde voor de vergelijking van actie voeren ‘toen’ en nu. Luc: “Er zijn nostalgici die me verwijten dat de acties van Voorpost vandaag de dag te zwak zijn, te weinig actie inhouden, wel ik zeg u, de acties zijn dezelfde, de militanten zijn dezelfde, datgene wat veranderd is zijn de ordediensten en de media.” Met enkele rake voorbeelden werd deze bewering kracht bij gezet. En gelijk heeft hij. Andere tijden, andere zeden, maar de inzetbereidheid van de militanten is geen haar veranderd, tot spijt van wie het tegendeel durft beweren.

wm19.jpg

Nick Van Mieghem mocht de dag afsluiten met zijn lofbetuiging aan de grote man die Wim Maes was. “Ik ben opnieuw enorm fier hier te mogen staan en het woord te mogen voeren op een herdenking van Wim Maes!” zo begon hij zijn betoog. Wim Maes is een inspiratiebron voor velen. Hij was enorm geliefd door de militanten en door de VMO-leiding. Hij zorgde ervoor dat de Antwerpse VMO de gehele VMO meetrok tijdens de vele heroïsche en onvoorstelbare acties. En Bob Maes (helaas verontschuldigd gisteren gezien zijn gezegende leeftijd van 94 lentes) zag dat het goed was en liet Wim Maes de vrije loop.

Toemaatje uit ’t Pallieterke van tijdens de jaren van Wim Maes en zijn Mannekes: “Eenvoudig, beminnelijk, ongedwongen, bescheiden, hartelijk, met een toch niet lawaaierige uitbundigheid in zijn gevoelens, kende hij geen hoogmoed. Hij liet zich op niets voorstaan. Ook niet op zijn nochtans niet te schatten verdiensten. Lag in die schoon-menselijke eigenschappen van hem misschien de verklaring van het gezag dat hij – zonder erkende en van hogeruit gewaarborgde hiërarchie, zonder sancties – op zijn V.M.O.-ers uitoefende? Dat zal wel zo geweest zijn, maar toch maar ten dele. Want daarbuiten had hij nog “iets” in zich, waardoor men zijn gezag aanvaardde en erkende. Wie zal dat “iets” helemaal juist omschrijven? Het was er in ieder geval en misschien koppelen we het nog het best aan zijn gloeiend geloof in de zaak van zijn volk, zijn hartstochtelijk Vlaams en Diets nationalisme.” (bron)

Uit naam van ReAct willen we nog eens iedereen bedanken die gisteren de tijd genomen heeft om de Wim Maes-herdenking bij te wonen. Houzee!

 

wm1wm2wm5wm9wm10wm11wm3wm4wm6wm7wm8wm12wm13wm14wm15wm16wm17wm18wm19wm20

Wilfred – Een echte Vlaamse leeuw

De Nederlandse volksmuzikant Wilfred heeft een nieuw muzieknummer uitgebracht en publiceert deze voor het publiek, zoals bij eerdere muzieknummers ook het geval was, op zijn Youtube-kanaal. Het nummer draagt de naam ‘Een echte Vlaamse leeuw’ en gaat over Willem van Rubroek, de uit Rubroek afkomstige Vlaamse missionaris van de orde van Franciscanen. Willem leefde begin 13e eeuw. Wederom een mooie tekst met veel passie gezongen. Beluister het nummer hieronder.

 

Journalist Le Monde: “Vader Bataclan-slachtoffer doordrongen van extreemrechtse sympathieën. Alle hulp is hopeloos!”

Het links journaille – wat een pleonasme – in Frankrijk kan de annulatie van het concert van jihad-rapper Médine in de Bataclan blijkbaar niet verteren. Eerder berichtten we al dat vulgaire moslim-rapper zijn concert naar de Zenith verplaatste, voornamelijk onder druk van familie en vrienden van de slachtoffers en identitaire groepen.

‘Le Monde’, ooit verplichte lectuur in universitaire middens, is nog maar een schim van weleer. Het links, ooit elitaire blad, is niet anders dan een gauchistisch rioolblad, waar ethiek en moraal ver zoek zijn. Zo wordt Patrick Jardin, die zijn dochter verloor bij slachtpartij in de Bataclan, een smeerlap (salaud) genoemd. De doodbrave man werd als dusdanig afgeschilderd omdat hij zich met hand en tand tegen dat waanzinnig concert verzette.

l1.jpg

Vader en dochter. Zij werd vermoord door islamterroristen in de Bataclan, hij wordt nu in de media afgemaakt omdat hij niet wilde dat de jihad-rapper Médine in de Bataclan optreedt.

Claude Askolovitch, de vuilspuiter van dienst, verwoordde het Le Monde als volgt: “de man die zijn dochter verloor in de Bataclan is doordrongen van haat en extreemrechtse sympathieën. Hij kan niet meer geholpen worden…” Het is meer dan duidelijk wie hier de ‘smeerlap’ is. En volgens ons kan hij zeker niet meer geholpen worden. Of misschien toch: in de gesloten afdeling van de psychiatrie…

l2.jpg

Claude Askolovitch, journalist van Le Monde, vindt de vader van een slachtoffer van islamterreur een extreemrechts individu dat psychiatrische hulp nodig heeft.

« Oudere berichten