Talloze protesten van de #GeleHesjes in Nederland

Gisteren waren er in Frankrijk protesten van de gele hesjes, zoals dit al voor de zesde week op rij het geval is en in Nederland waren er ook protestmanifestaties. Bij lange na niet met de aantallen die er in Frankrijk zijn, toch waren in een behoorlijk aantal Nederlandse steden demonstranten op de been. Ze dragen de bekende gele hesjes, het uit Frankrijk overgewaaide protestfenomeen, dat staat voor sociale rechtvaardigheid en meer democratie, tegen de wortelloze elite.

In de vroeg en late middag verzamelden zich dus in diverse steden demonstranten tegen het huidige beleid van de Nederlandse regering; in Alkmaar, Eindhoven, Oss, Amsterdam, Emmen, Rotterdam, Arnhem, Groningen, Utrecht, Bergen op Zoom, Leeuwarden, Zaltbommel, Den Haag, Lelystad, Deventer en Nijmegen. Het verschilde enorm per stad hoeveel mensen er waren, van enkelen tot aan rond de honderd mensen.

De vraag is natuurlijk of deze beweging van volkswoede verder kan groeien en wellicht zelfs kan uitgroeien tot een krachtige groep die de regering in Nederland in beweging kan zetten om wijzigingen in het beleid door te voeren. Voorlopig zijn de aantallen op straat hier nog niet naar, hoewel de ideeën van de Gele Hesjes een behoorlijke ondersteuning hebben onder de bevolking.

Emmen

Den Haag

Leeuwarden

[BOEK] Liever revolutie dan oorlog! door Ruud Bruijns

Het recent uitgekomen boek over de Internationale Socialistische Anti-Oorlogsliga (1931-1939) geeft nieuwe inzichten over de rol van de Liga in de periode tussen de twee grote Europese oorlogen van de 20ste eeuw. Schrijver is historicus Ruud Bruijns die bekendheid geniet vanwege zijn onderzoek over de persoon Joris van Severen en het Verdinaso. Bruijns heeft met zijn boek over de Liga een aantal interessante vondsten boven tafel weten te halen en laat met meerdere schetsen zien hoe een politieke partij, vakbond en buitenparlementaire activisme ook toen al moeizaam door een deur konden; pragmatisme tegenover idealisme, gematigd tegenover radicaal, zelfs al komen de opvattingen overeen. Daarbij gaat de historicus in zijn boek dieper in op de keuze voor het gebruik van geweld, de rol van het antimilitarisme en antifascisme in de sociaal-democratie, het falen van het internationalistisch denken en de aanwezigheid van de Liga bij de nationalistische IJzerbedevaart.

De Liga wenste voor het antimilitarisme en antifascisme de massa te mobiliseren. Alle voornemens van ‘de massa’ ten spijt, sloeg de Liga in Nederland en België nooit werkelijk aan buiten socialistische kringen. Ze was ideologisch aangesloten bij de internationale links-socialistische stroming en trachtte uit het sociaal-democratische publiek activisten te winnen die de buitenparlementaire actie genegen waren. Hoewel de Liga zich voorstond op het internationalisme bleek zelfs de taalbarrière een organisatorisch probleem en was de Liga overwegend Vlaams, de Nederlandse afdeling veel kleiner en in Wallonië minuscuul. Het internationalisme van de Liga werd zelfs binnen de sociaal-democratie gezien als een risicofactor, aangezien het leidde tot illegale hulp aan Duitse vluchtelingen in de jaren dertig en zelfs clandestiene activiteiten in Duitsland. De partijen in Nederland (SDAP) en Vlaanderen (BWP) deden er alles aan om deze grensoverschrijdende activiteiten in de kiem te smoren. Het belangrijkste onderwerp van de Liga was het anti-militarisme, de Liga profileerde zich met steun aan stakers en dienstweigeraars met een duidelijk socialistisch en anarchistisch profiel.

De Liga wilde een ‘derde macht’ worden, naast de politieke partij en de vakbond, het was een idee dat via Nederland overwaaide en in Vlaanderen omarmd werd. Binnen de sociaaldemocratie waren er traditioneel twee pijlers: de partij en de vakbond. De keuze binnen de partij om te conformeren en hiermee posten in regeringen te verkrijgen liep uit op botsingen, toen in 1935 Paul-Henri Spaak een regeringspost aanvaardde, werd hij door het Brusselse Liga-bestuur voorgedragen voor uitsluiting, aangezien het Liga-lidmaatschap onverenigbaar was met een ministerspost in de Belgische kapitalistische regering. De Liga-militant hoorde afstand te nemen van de burgerlijke partijpolitiek en voor een strijdbaar militantenleven te kiezen. Met het ‘Plan van de Arbeid’ van Hendrik de Man (1934/1935), bewoog de sociaaldemocratie weg van het antifascisme en antimilitarisme, de stokpaardjes van de Liga. Dat betekende op termijn ook een breuk met de massamobilisatie binnen de sociaaldemocratie zoals de Liga die voorstond, aangezien het doel van De Man een regeringsdeelname was. Omdat de verhoudingen ijzig geworden waren zou de Liga in het najaar van 1935 uiteindelijk uit de volkshuizen van de partij worden gezet.

Opvallend is dat men in het onderwijs van vandaag het idee meegeeft van een uniek gewelddadig fascisme in het interbellum, echter in het Belgische en Nederlandse politieke landschap waren de drie grote politieke partijen er ook niet vies van om politiek geweld te gebruiken tegen tegenstanders gedurende de verkiezingstijd. Uit Bruijns zijn onderzoek is gebleken dat de Liga een significant overwicht had ten opzichte van bijvoorbeeld het Verdinaso. De Liga slaagde er vaak in om Dinaso-propagandatochten en –vergaderingen te verstoren, terwijl Bruijns geen enkel geval heeft kunnen vinden waarbij een Liga-vergadering door rechtse tegenstanders met geweld werd verstoord. De Liga in Nederland ging actief de strijd aan met fascistische groeperingen, ondanks het feit dat de Nederlandse Liga-tak beduidend kleiner was dan de Vlaamse. Toch werd al midden 1934 het geweld – onder druk van de politieke partij – ingeruild voor het debat, als manier om het fascisme te bestrijden. En wat betreft het militaire voorkomen en optreden van de Liga? Het argument van militarisering werd tegengeworpen met het concept van ‘soldaten voor de vrede’.

In een poging om bruggen te slaan naar de jongere generatie, maar ook over de politieke scheidslijnen heen, kwam de Liga in de Nooit-meer-oorlog Federatie terecht, deze federatie nam deel aan de jaarlijkse bijeenkomst IJzerbedevaart, waar onderwerpen als pacifisme, maar ook nationalisme de boventoon voerden. De Liga had echter een langere relatie met de IJzerbedevaart dan tot op heden is aangenomen al verliep deze niet zonder problemen, in 1933 werd de Liga-werving bij IJzerbedevaart onderbroken, de colportage liep uit op een gewelddadige confrontatie met het Vlaams Verweer en deze botsing had niet van doen met het antimilitarisme. De Internationale Socialistische Anti-Oorlogsliga kende een geruisloos einde, want op het belangrijkste moment bleek ze tot niets in staat te zijn. Toen op 26 augustus 1939 de eerste fase van mobilisatie voor het leger werd afgekondigd was er niets wat de Liga hiertegen kon uitrichten en opvallend genoeg was het tevens de dag waarop de laatste editie van haar blad Het Liga Sinjaal uitkwam. Voormalige Liga-leden in Nederland en Vlaanderen speelden in de naoorlogse vredesbeweging nagenoeg geen enkele rol.

Liever revolutie dan oorlog!
Ruud Bruijns
Uitgeverij: Vrijdag
Prijs: 24,95 euro
335 blz.

‘Een eerlijke kijk op geopolitiek’; verslag tweede congres GIVN

Het geopolitiek instituut Vlaanderen – Nederland (GIVN), een onafhankelijke denktank en lobbygroep, hield afgelopen zaterdag 17 november haar tweede congres in het universiteitsgebouw van Leuven met als titel ‘Een eerlijke kijk op geopolitiek’. De sprekers waren van hoog kaliber, te weten de geopoliticus Robert Steuckers, publicist Jonathan van Tongeren en onderzoeksjournalist Willy Van Damme. Zo rond de vijftig mensen waren aanwezig om de diverse toespraken aan te horen.

Jonathan Van Tongeren van de website Novini sprak over oude en nieuwe zijderoutes. Zo wist hij over de Spaanse rol hierin zoals de ontdekkingen van Columbus die nieuwe handelsroutes zocht en op zoek naar Los Indes (India) per ongeluk Amerika ontdekte. Ook de verovering van Constantinopel en de Reconquista van het Iberisch schiereiland zorgden voor hertekening van de landkaarten en nieuwe handelsroutes.

In het heden, zo liet van Tongeren weten, boort vooral China nieuwe routes aan en hanteert daarbij een meersporenbeleid met zowel routes over land als zee. Spreker maakte het publiek bekend met de nieuwe noord-oostelijke waterroute, een doorvaart voor China bovenlangs Rusland naar de Europese Unie. Middels de Trans-Siberische spoorlijn tracht men in EU de geraken, op het moment al met steun van Oostenrijk en Slovenië. Bij alle routes wordt door de V.S.A. getracht deze te verstoren, zoals bijvoorbeeld in Pakistan en Afghanistan de etnologische verschillen tegen elkaar uitgespeeld worden.

Onderzoeksjournalist Willy Van Damme stak een verhaal af over de laatste fase van de oorlog in Syrië. Van Damme omschreef Syrië in een overzicht o.a. als bakermat van de islam en Arabische beschaving, dat Damascus en Aleppo 10.000 oud zijn, de Syrische Republiek seculier en Arabisch nationalistisch is. Het land is economisch belangrijk als doorvoerland, via de Middellandse Zee over het land gaan de transporten zoal naar Irak en Saoedi-Arabië. In het verleden deden ook al imperialisten Syrië aan, volgens spreker is Israël de echte kracht achter de huidige oorlogen in Midden-Oosten, waarbij ook de Amerikaanse wapenindustrie goed profiteert. Men hanteert in het Midden-Oosten een strategie van verdeel en heers.

Na het beoordelen van documenten waaronder die uit de Amerikaanse inlichtingendienst kwam Van Damme te weten dat de Syrische opstand in werkelijkheid een goed voorbereidde oorlog is. Al-Qaeda was er dan ook vanaf het begin bij en de Europese Unie steunt deze oorlog. Zo werden er bijvoorbeeld wapens in Bulgarije gekocht die uiteindelijk in handen van de Islamitische Staat zijn terechtgekomen. Interessant was ook zeker de informatie over de Koerden, die blijken onderling enorm te verschillen; 4 talen, verschillende stammen, politieke en religieuze stromingen, over vier landen verdeeld en sommige onder hen vechten zelfs met de Islamitische Staat mee.

Spreker sloot zijn betoog af met het een overzichtskaart waarop viel te zien dat China op dit moment het grootste aandeel van de wereldeconomie in handen heeft, dit op basis van de koopkrachtpariteit, de koopkracht van verschillende landen. De Verenigde Staten van Amerika is tweede, Nederland en België elk nog geen procent. Oftewel de VSA zal niet meer de wereld alleen kunnen domineren.

De bekende Brusselse geopoliticoloog Robert Steuckers sprak als laatste over de geopolitiek in de Europese ruimte en de rol van de Lage Landen hierin. Een historische analyse volgde, met de stelling van Halford John Mackinder uit 1904 over het ‘heartland’ het centrum van het Euraziatische continent dat de Britse zeemacht zouden moeten bezetten om de wereld te controleren. Een quasi permanente strijd tussen land- en zeemachten valt er doorheen de geschiedenis waar te nemen. Daarin worden netwerken op het Europese continent, telecommunicatie en spoorlijnen als gevaar gezien door een zeemacht.

Het Romeinse Rijk gebruikte rivieren als ijkpunten in de geopolitieke strategie. Hendrik de Zeevaarder gaf aanzet tot het Portugees Rijk, en wordt volgens spreker als stichter van de Europese zeepolitiek gezien. De Lage landen moeten als het aan Engelsen ligt verdeeld blijven en zich zeker niet aansluiten bij een grote Europese macht. Evenwel moeten we ons in de Lage Landen belangrijke vragen stellen zo weet Steuckers, of we willen meedoen met de iliberale democratieën, of we onder de VSA hegemonie willen blijven en of we aansluiten op de nieuwe handels- en verbindingswegen van China.

‘Op de schouders van Giganten’; verslag bijeenkomst Erkenbrand 2018

Gisteren vond de jaarlijkse Erkenbrand bijeenkomst plaats, inmiddels is het voor de derde maal dat de alternatief rechtse studiegroep een aantal voorname sprekers en talloze bezoekers bij elkaar wist te verzamelen onder de aankondiging ‘Op de schouders van giganten’. Meer dan honderd mensen waren hierop afgekomen, in een gezellige ruimte waar het uitstekend vertoeven was en volop de mogelijkheid om met gelijkgezinden van gedachten te wisselen, evenals het aanschaffen van boeken. Een viertal Engelstalige sprekers spraken de zaal toe en konden op de nodige instemming rekenen onder de toehoorders, ook werd er uitgebreid gebruikt van de mogelijkheid om vragen te stellen.

Anders dan de titel deed vermoeden, werd er voornamelijk gesproken over de recente ontwikkelingen op het internet en specifiek de sociale media, waarbij er massaal rechtse organisaties en denkers worden gecensureerd. Een voor mij onverwacht positief gegeven was dat er stevig anti-kapitalistische geluiden te horen vielen, die de vorm aannam van scherpe kritiek op het internationale grootbedrijf en hun links-liberale, politieke keuzes.

De eerste spreker kwam uit Zweden, de voor mij onbekende Frodi Midjord van het Scandza Forum, een rechtse debat- en studiegroep. Hij besprak kort de treurige situatie in Zweden; de massale immigratie, de links-liberale oververtegenwoordiging en rapporten over buitenlandse beinvloeding van de maatschappij. Kern van zijn boodschap was een antwoord en uitweg uit het systeem waarbij Europeanen van de middenklasse zouden opdraaien voor het beleid, door ervoor te werken en het middels belasting te financieren.

Dit antwoord was volgens hem een algehele ‘blanke staking’ oftewel het niet langer ondersteunen van dit systeem door ervoor te betalen en te werken. Het zou een beeld kunnen worden dat wij in de hoofden van de mensen kunnen stoppen. Er zou een mentale verschuiving moeten komen, die mensen de ernst van de situatie voorlegt en wijst op de keuze voor de staking.

De Schotse youtuber Milenial Woes is een vaste spreker bij Erkenbrand bijeenkomsten. Hij ging in op zijn eigen problemen door de censuur op het web, hij werd recentelijk op twitter geblokkeerd. Volgens hem heeft links geen belang bij vrijheid van meningsuiting, maar rechtse denkers wel. Het is volgens Milenial Woes het belangrijkste vraagstuk, wat zonder dit zou het ook onmogelijk zijn om andere zaken te bespreken. Recente ontwikkelingen op de sociale media, twitter accounts worden afgesloten en alternatieve websites worden neergehaald. Er zou een digitale politiestaat ontstaan, volgens de spreker.

Persoonlijk had hij zijn blokkade op twitter met veel ongeloof ervaren en ziet het verwijderen van publieke figuren en hun sociale media-accounts als een vorm van psychologisch misbruik. Volgens hem is het niet acceptabel dat grote bedrijven je zomaar van hun platform kunnen gooien. Er zou digitale rechtsbescherming van vrije meningsuiting voor mensen moeten zijn om hen te beschermen, bijvoorbeeld een ‘Digital First Amendment’, die kwestie zou moeten worden neergelegd bij de EU-politici.

In een kortere tweede verhandeling sprak Milenial Woes over macht en hoe het werkt en hoe het te zoeken. Hij bekritiseerde de bekende psycholoog Jordan Petersson die volgens hem angst voor macht zou hebben en dus geen juiste strategie tegen de cultuurmarxisten. Links weet dit, heeft de macht overgenomen, zoals te zien bij telecom bedrijven. Daartegenover wil rechts eerlijk zijn en de regels en fatsoensnormen in acht nemen.

Als derde sprak George Hutcheson de voorzitter van de Students For Western Civilisation uit Canada. Hij kon het nodige vertellen over de situatie op de universiteiten aldaar. Er blijken allemaal concepten te bestaan zoals wit racisme en wit privilege, waar niet over wordt gedebatteerd of inhoudelijk beoordeeld, maar als feiten leven. Ze hebben als gevolg de promotie van massa-immigratie en roepen extreme vijandigheid op t.o.v. Europeanen. Spreker vond dat iedere student zijn onwetendheid moet wegnemen door discussie en kennis, zeker ook van andere opvattingen.

De hoofdspreker van de middag was de Amerikaanse publicist Greg Johnson. Hij benadrukte het belang van vrije meningsuiting als idee om in de hedendaagse politieke constellatie door te drukken, maar ook om vast te leggen in een toekomstige staat. In de komende etnostaat, zou er ook de bescherming van vrije meningsuitwisseling moeten zijn, ook voor tegenstanders en daarmee het zelfbehoud van de maatschappij garanderen. Het beschermt volgens Johnson de bevolking tegen narcistische politieke ideeën en middels goed onderwijs kan men de bevolking tegen volksvijandige opvattingen inenten.

Men moet de ‘slecht nieuws boodschappers’ in ere houden en inzien dat ze nut hebben voor een samenleving. Spreker viel op dat de maatschappij in de V.S.A. onder links-liberale controle, collectief narcistisch is geworden. Dit systeem drijft mensen tot het etno-nationalisme, maar geeft wel rechtse organisaties en denkers ervan de schuld. Die zouden het volk verleiden om dergelijke opvattingen in te nemen, het systeem wil echter ons om zeep helpen, want zonder die geluiden ‘zou het multiculturalisme natuurlijk wel werken’.

[Boek] Generatie Identiteit door Markus Willinger

“Er wordt ons een bijna onwerkelijke taak toegewezen. We groeien op op een continent dat zichzelf is vergeten. We werden opgevoed door ouders die er op gebrand waren om ons continent te vernietigen en we worden omringd door sterk, levensluchtige volkeren die de rijkdommen van een verzwakt Europa willen bemachtigen. “

Dit citaat komt uit het boek Generatie Identiteit van de Oostenrijkse activist Markus Willinger. De originele tekst is in meerdere talen uitgegeven en in 2017 in het Nederlands door uitgeverij Arktos uitgebracht, een bedrijf dat specialiseert in boeken uit de nieuw-rechts stroming vooral in de Engelse taal. Hoewel het opgedeeld is in maar liefst 41 hoofdstukken behandelt Willinger maatschappelijke vraagstukken als vrijheid, economie en seksualiteit, het is met honderd bladzijden zo uit te lezen.

Willinger geeft aan dat wij dit boek niet als een manifest moeten beschouwen maar als een oorlogsverklaring tegen de generatie van mei’68, die hij in de boek volledig verantwoordelijk houdt voor de situatie waarin we ons momenteel bevinden. Hij zet hiertegenover zijn eigen generatie, de kinderen van de mei’68ers die nu met de gevolgen van hun denkbeelden moeten leven, maar dit vervolgens Willinger zien en de handschoen opnemen om dit te veranderen en ons weerom op het juist pad te brengen. Soms worden in het boek de gevolgen voor zijn generatie wel wat overdreven, ‘…wij zijn werkloos, onderbetaald en werken 60 uur per week.’, al is het een hard gegeven dat deze generatie met economische problemen en dalende koopkracht van doen heeft. Scherp opgemerkt over de economie is dat men deze inderdaad niet onder controle heeft en ‘…voor jullie is een crisis een uitzondering, voor ons is het de verwachting’.

De notitie over Generatie Identiteit als verdediger van de multiculturele wereld blijft een mooi beeld, tegenover de ‘kleurloze smurrie’ van de huidige maatschappij, waarbij men het mengen van talloze culturen op een stukje land als iets positiefs ziet. Ook zullen velen instemmen met zijn fulmineren op de moderne kunst, die zeker rond mei’68 weer overal zichtbaar werd, ‘verknipte en ontredderende kunst’ volgens de schrijver die er tegenover zet een kunst van eenheid met natuur, die trots en glorie uitstraalt. Het proces van ontmannelijking is Willinger ook niet ontgaan, hij ziet dat mannen ver zijn afgedreven van de door de biologie meegegeven waarden en krachteloos en futloos door het leven gaan en dus een laf bestaan kiezen boven het handelen en de actie. Over de rol van de vrouw schemert een authentiek maatschappijbeeld door van de vrouw als ontvanger en opvoeder van kinderen. De mei’68ers wordt kwalijk genomen egoïsme te promoten boven het gezin.

Doorheen het boek doet Markus Willinger een aantal hele rake uitspraken en legt de vinger daarmee bovenop de zere plek waar het de maatschappelijke problematiek betreft. Met deze ‘oorlogsverklaring’ kiest de auteur ervoor om direct en bondig over allerhande onderwerpen te schrijven en laat daarmee noodzakelijk de nodige leegte achter. Zo mist men diepgaande beschouwingen, maar goed de schrijver kiest bewust en overtuigend voor deze opzet en het is aan de lezer zelf om zich verder te verdiepen of op straat of in de bibliotheek. Dit boek is alvast een prima aanzet voor de (jonge) activist.

Generatie Identiteit
Markus Willinger
Uitgeverij: Arktos
Prijs: 12,50 euro
101 blz.

Uiteindelijk hebben die bombardementen zelf de humanitaire ramp enorm vergroot

De Secretaris-generaal van de NAVO Jens Stoltenberg liet deze week tijdens een bezoek aan Servië een aantal opmerkelijke uitspraken optekenen, hij beweerde onder anderen tegenover Servische studenten op de Universiteit van Belgrado dat de NAVO-bombardementen in 1999 tijdens de Joegoslavische burgeroorlog bedoeld waren om de Serven te beschermen tegen de eigen regering. De Nederlandse politicoloog Alfred Vierling deed bij het Joegoslaviëtribunaal in Den Haag aangifte tegen drie leden van de toenmalige Nederlandse regering voor hun rol hierin. Hij is kritisch over deze bewering van de Secretaris-generaal van de NAVO en ReAct heeft hem hierover enkele vragen voorgelegd.

Wat is volgens u precies de reden dat de NAVO ingreep in de Joegoslavische Burgeroorlog?

Oh, nou ja. Een aantal. Geopolitiek, het was de eerste keer na de implosie van de Sovjet-Unie dat de NAVO zich moest bewijzen als nuttige organisatie. Het was in de eerste plaats om de Duitse Alleingang tegen te gaan – in Amerikaanse ogen – Duitsland had al Slovenië losgepeuterd en heeft zo een beetje de hele Balkan tot haar uniek achterland kunnen maken. Nou, de Amerikanen wilden heel graag daar in de zachte onderbuik van Europa voor het eerst zich vestigen. Ja en dan ook wel praktisch om te waarborgen dat hun pijpleidingen van Konstanz via Kosovo en zo naar de Adriatische Zee zouden kunnen komen. Overigens dus helemaal strijdig met het belang van de Rotterdamse haven. En de Balkan een beetje lospeuteren uit de handen van Duitsland en de Russische invloedssfeer en daarmee dus Europa een beetje in de tang kunnen nemen, ik denk dat het dat vooral was. De NAVO is dan het nieuwe instrument, Duitsland heeft dat opgelegd gekregen, om daarmee dus Oost-Europa eigenlijk ook onder de Amerikaanse invloed te brengen, zoals West-Europa al geinfeodeerd was d.m.v. de Europese Unie.

Zijn er feiten die erop wijzen dat deze bombardementen hebben geleid tot bescherming van de Servische bevolking zoals de Secretaris-generaal van de NAVO beweert?

Nee, bombardementen beschermen over het algemeen niet en zeker niet als je 87 clusterbommen laat gooien, chemische fabrieken laat ontploffen en het hele land vol verarmd uranium bestrooit. Dat is natuurlijk gewoon chemische oorlogsvoering daar zijn dan ook zeker 2000, waarschijnlijk meer mensen omgekomen en er zijn later 2500 aan kanker doodgegaan en nog steeds heeft Joegoslavië de meeste kankergevallen in Europa. We hebben zwartboeken gezien van de – heel keurig bijgehouden door Joegoslavië – van wat er is aangericht, zowel materiële schade dat in de 200 miljard loopt, als foto’s van de mensen die ermee zijn omgekomen. De casus belli was geënsceneerd door William Walker, de architect van de USA oorlog in Nicaragua, met zogenaamde massagraven te Račak, waar later een Fins team van patholoog-anatomen vaststelden dat er geen Bosniaks maar Serven in lagen. Vergeet ook niet dat die bombardementen je natuurlijk altijd moet verkopen als precisiebombardementen, maar als je bruggen en hele dorpen gaat vernielen….

Kijk, eerst was het weer slecht en konden ze het niet goed zien en toen was er politieke aandrang om toch maar meer te bombarderen, want ze wilden geen grondoorlog en ja als je dan meer wil bombarderen dan moet je ook meer doelen hebben. Eigenlijk hadden ze te weinig doelen en de doelen werden in de NAVO, politiek vaag in de raad vastgesteld, maar in de praktijk eigenlijk door de Amerikaanse legertop. Maar zeker voor de tweede vlucht – bommenwerpers kunnen niet gaan landen met bommen die ze al bij zich dragen – die moeten dan toch als ze hun doel missen op een ander doel worden gegooid, nou die doelen worden gewoon door Saceur, dat is via de Amerikaanse commandostructuur voorgeschreven. Dan is men natuurlijk de bruggen en zo gaan bombarderen, dan komen daar burgers bij om, dus dan wordt het een vuile oorlog. Als het erom gaat van; hebben we het leed voorkomen? Dan is er nog wel een verschil tussen mogelijk een goed voornemen en een eindresultaat, want men heeft dan wel gezegd, ja ja er waren zoveel vluchtelingen, mensen op de vlucht voor de Serven, ja want Milošević was het mohammedaanse UCK gaan aanvallen nadat de Amerikaanse ambassadeur dat een terroristische organisatie noemde, maar uiteindelijk hebben die bombardementen zelf de humanitaire ramp enorm vergroot. Er zijn daardoor 250.000 mensen op de vlucht gegaan, op een gegeven moment kwamen in de omringende landen van Servië meer vluchtelingen aan dan dat er ooit uit Joegoslavië zijn gevlucht. Dus het is een volkomen debacle als je het resultaat wil afmeten aan de bedoelingen van de NAVO.

Wat zou de Secretaris-generaal van de NAVO dan met het beschermen van Serven tegen de eigen regering bedoelen?

Als dat zo is dan is het toch wel vreemd dat er geen enkele dissident is aangespoeld in omringende landen. Men is Joegoslavië gaan bombarderen en de bevolking heeft als één man zich achter de regering opgesteld. Natuurlijk ook in Bosnië al, waarbij die bombardementen op iedereen vielen, niet alleen de Serven, maar ook de Moslims die niet achter Alija Izetbegović – de Amerikaanse zetbaas – stonden en de Kroaten. Dus laat ik zeggen die bombardementen, kun je van te voren wel weten, die zorgen er juist voor dat een bevolking achter de aangevallen regering gaat staan, dan speelt een nationalisme dat misschien de Amerikaan en de West-Europeaan onderschat. Maar in de Balkan daar hebben zeker de Serven eeuwen overleefd door een nationale samenhang en die zijn natuurlijk achter hun regering gaan staan. Bovendien, wie was dan die regering? Ze hebben wel Milošević, die overigens die oorlog heel goed militair aankon, die hebben ze wel tot de Dayton-akkoorden en tot EU-lidmaatschap willen bombarderen, dus de joint ventures werden niet geraakt, daardoor moesten die bombardementen ook steeds meer worden opgevoerd. Maar uiteindelijk is het eindresultaat dat de meeste Balkanlanden deze enorme klap van die bombardementen niet te boven zijn gekomen. Europa moest dat dan weer – met kosten van zo’n 250 miljard – erin steken om het op te bouwen. Dat niet is gebeurd. Er is eigenlijk op allerlei terreinen vanuit het perspectief van de officiële NAVO doelstellingen vooral geen verlies geleden. Wel heeft madame Albright persoonlijk de goudmijnen van Joegoslavië ingepikt.

Heeft u verder nog iets toe te voegen over deze kwestie?

Als mensen nog verder willen studeren op deze kwestie kan ik nog wel wat boeken opnoemen; een interessant boek heet Pyrrus in Kosovo van Rob de Wijk, er zijn de boeken die ik eerder noemde uit Joegoslavië NATO Crimes in Yugoslavia: Documentary Evidence, de een van materiële schade en de ander van slachtoffers die gebombardeerd zijn. En dan hebben we ook voor degenen die Frans lezen Maîtres du monde ? ou Les dessous de la guerre des Balkans, mensen die destijds die NAVO (illegale) bombardementen bekritiseerden in Parijs bijeengekomen onder de naam Dialogue, waar ikzelf aan meewerkte, daar hebben ze deze uitgaves van gemaakt, de uitgever is Le Temps des Cerises. En La Justice et La Guerre/Justice and War, vol 8. Daarin wordt eigenlijk de hele problematiek wel beschreven en ook gekwantificeerd, meer dan ik nu in een seconde kan weergeven. Het is wel zo en dan wil er ook niet even bij zeggen, dat Nederland er heel diep in de modder staat, omdat bij de planning, de operationele planning, daar zijn er vier van, daar waren er toch twee van in handen van Nederlandse militairen. Dus we hebben heel intensief niet alleen meegebombardeerd, maar ook gepland waar nou die bommen moesten vallen en ik heb zelf weleens iemand verdedigd wiens dochter daar op de brug van Varvarin is doodgebombardeerd. De piloten ‘onze jongens’ van de Nederlandse F-16 ’s die dat deden kregen in Nederland een lintje. Dus laat ik zeggen; Nederland is daar heel schijnheilig in als land door te blijven zeggen dat het de internationale rechtsorde wil beschermen. Een van de effecten van het bombardement op Joegoslavië is dat het zo’n beetje de hele Verenigde Naties en hun verdragen heeft weggebombardeerd.

Showproces tegen Friese pro-Zwarte Piet demonstranten onderweg

Vandaag gaat in de rechtbank van Leeuwarden dag twee van het strafproces van start tegen de groep Friezen die het vorige jaar de snelweg blokkeerden. Reden hiervoor was het tegenhouden van een groep extreemlinkse activisten die vanuit Amsterdam met bussen onderweg waren om de intocht van Sinterklaas in Friesland te verstoren. Waar het Openbaar Ministerie (OM) nimmer overgaat tot vervolging wanneer extreemlinks protesten van andersdenkenden verstoort, bleek nu vrijheid van demonstratie wel een grond te zijn voor vervolging.

De rechtszaak tegen 34 Friese A7-blokkeerders is gisteren begonnen. Hieronder bevindt zich ook de landelijk bekende Friese verdediger van Zwarte Piet Jenny Douwes. Volgens het OM gaat het in deze strafzaak niet over de vraag of Zwarte Piet een uiting van racisme is, maar hebben de Friezen de anti-Zwarte Piet-activisten belet om te demonstreren en worden ze daarom vervolgd. De blokkeerders beweren daarentegen dat ze hun kinderen en andere feestvierders wel moesten beschermen tegen de relschoppers.

Terwijl de extreemlinkse activisten bijval ontvangen vanuit het Nederlandse partijkartel en de hogere burgerij, is onder gewone mensen een overweldigende bijval voor de Friezen die opstonden tegen deze multiculturele invasie. Op diverse snelwegen verschenen dan ook spandoeken en via de sociale media spraken velen hun steun uit voor hen die opkwamen voor hun kinderen en het traditionele Sinterklaasfeest.

Hoewel het enkel een juridische kwestie lijkt, met mogelijk zware celstraffen tot wel 9 jaar, is het ook een botsing tussen een kosmopolitische klasse en haar overheid tegen gewone mensen die hun cultuur en buren willen beschermen.