Author Archives: Sjors Remmerswaal

Over deze dode niet zoveel goeds; Ruud Lubbers (1939-2018)

Op woensdag 14 februari overleed oud minister-president van Nederland Ruud Lubbers op 79-jarige leeftijd. Hij heeft een zeer lange loopbaan binnen de parlementaire democratie gehad, vanaf 1973 bekleedde hij diverse functies; lid Tweede Kamer, fractievoorzitter TK, minister, minister-president, politiek leider en tot aan zijn overlijden de eretitel minister van staat. Van 1982 tot en met 1994 was hij in 3 regeringen minister-president van Nederland.

Lubbers stond bekend om zijn grote dossierkennis en als politiek tacticus van formaat.
Na zijn aftreden als minister-president werd Lubbers van 1995 tot eind 2000 voor twee dagen per week hoogleraar Globalisering aan de Universiteit van Tilburg en bezoekend Hoogleraar bij een aantal universiteiten in de V.S.A. Internationaal was hij onder meer vicevoorzitter van de Independent World Commission on the Oceans en voorzitter van het World Wildlife Fund.

Een katholieke werkgever
De uit Rotterdam afkomstige Ruud Lubbers groeide op in een katholiek ondernemersgezin. Hij doorliep de typische weg in een toen nog verzuild Nederland van de jaren 50 en 60 in de vorige eeuw, een katholiek basisschool en daarna het gymnasium internaat bij de paters Jezuïeten. Hij behaalde vervolgens een academische titel in de economie op Nederlandse Economische Hogeschool te Rotterdam. Na zijn studies ging hij met zijn broer werken in het familiebedrijf van vader.

Ze gaven samen leiding aan het constructiebedrijf Hollandia in Krimpen aan den IJssel. Dat werd een succes, het bedrijf groeide tot een onderneming met, toen Ruud Lubbers in 1973 minister werd, duizend werknemers en een omzet van zestig miljoen gulden. Ook had hij gedurende zijn zakenleven nevenfuncties bij christelijke werkgeversverenigingen. Hij werkte tien jaar in de onderneming en vertrok op zijn vierendertig jaar richting de politiek. Vanwege zijn zakensucces was Lubbers de eerste minister-president sinds de oorlog die miljonair was.

Multiculti
Op aandringen van de werkgevers kwam in de jaren zestig en zeventig een stroom van gastarbeiders richting West-Europa. Lubbers voorganger Joop den Uijl besloot dat deze niet langer moesten worden gezien als gasten, maar plots Nederlanders waren en ook hun gezin mochten laten overkomen. Minder bekend is dat onder de eerste regering van Ruud Lubbers de multiculturele samenleving werd uitgevonden en opgelegd. Dat betekende van de ene dag op de andere dag dat er twee groepen waren; autochtonen en de zogenaamde minderheden.

Dat had concrete gevolgen; dat Nederlanders tweederangsburgers werden en deze minderheden extra ondersteuning verkregen vanuit de overheid. Zonder twijfel een vorm van discriminatie, die met name voor de sociaal zwakkere autochtonen grote gevolgen had. In die geest ging Lubbers zijn carriere verder en werd begin 2001 als Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de Verenigde Naties. Op 1 juli 2006 werd Ruud Lubbers voorzitter van het bestuur van de Stichting voor Vluchteling Studenten UAF. Binnen het CDA werd hij de ambassadeur voor het in 2008 opgerichte CDA Kleurrijk.

Geen kritiek mogelijk
Vanaf het kabinet Lubbers I werd het bijkans onmogelijk om enige kritiek op de massale immigratie en het multiculturele beleid uit te oefenen. De Centrumpartij en de latere Centrumdemocraten kregen geen enkele ruimte om hun kritieken naar voren te brengen. Terwijl ook in zijn eigen stad Rotterdam de problemen zich opstapelden, gaf Lubbers nooit enige aandacht aan de gegronde bezwaren op dit deel van zijn beleid.

Lubbers zag niets in de opvattingen van Pim Fortuyn en heeft in Rotterdam zich altijd hardgemaakt om Leefbaar Rotterdam buiten het bestuur te houden. Ook Geert Wilders kon niet op enige sympathie rekenen en de oud-mp was onderdeel van een groepje binnen het CDA om de gedoogsteun van de PVV bij de regeringsonderhandelingen tegen te gaan. De roep om meer ‘vluchtelingen’ op te nemen en nog meer culturen van buitenaf te verwelkomen bleef een constante.

Zelf was ik onderdeel van een kritische actie in Den Haag bij de Stichting voor Vluchteling Studenten UAF waar Ruud Lubbers toen voorzitter van was. We wilden een ander geluid laten horen, anders dan de golf van misinformatie die Lubbers doorheen de pers verkondigde. Na enkele bedreigingen van immigranten en hogeschool-bestuurders, stuurde men een politie-eenheid op ons af. Symbolisch voor de reactie van Lubbers op iedere kritiek.

Individualisme, kapitalisme
Onder Ruud Lubbers zijn regeringen kreeg het kapitalisme steeds meer ruimte, ongetwijfeld had dat van doen met zijn achtergrond als werkgever. Het had als gevolg dat alle maatschappelijk idealisme steeds sneller begon te verdwijnen. Lubbers als ‘de manager van BV Nederland’. Het was helemaal in lijn met de Anglo-Amerikaanse keuzes, uitgevoerd onder Reagan en Thatcher, dat er niet zoiets bestond als een maatschappij, enkel slechts individuen.

Een aandenken van Lubbers voor de Nederlandse werknemers is het graaien in de pensioenkas. In jaren 80 en 90 werd besloten geld vanuit de pensioenfondsen terug te storten naar de werkgevers. Over een periode van 25 jaar bleek dit uiteindelijk om een miljard euro te gaan en het was geheel tegen de wettelijke regels. Dit terugstorten van het geld van pensioenfondsen naar werkgevers was een fout, zo zou Lubbers jaren later toegeven.

Stroef Atlantisme
In de koude oorlog was er de constante druk uit de Anglo-Amerikaanse kringen om een zwaardere houding aan te nemen tegenover de Sovjet-Unie. Zo ook de discussie over kernbewapening, waarbij de Amerikanen druk zetten om kruisraketten in Nederland te plaatsen, omdat de Sovjets meer SS-20 raketten zouden neerzetten. Lubbers bezocht in dit kader in januari 1983 de Verenigde Staten om bij de Amerikaanse president Reagan de mogelijkheid van een tussenoplossing te bespreken, waarbij onderhandelingsopties met de Sovjets open bleven.

Het land liep te hoop tegen die voorgenomen beslissing. Er werd massaal geprotesteerd en in een manifestatie werden 3.7 miljoen handtekeningen aangeboden aan Lubbers. Hij vertraagde en er kwam een dubbelbesluit. Op 1 juni 1984 werd het besluit genomen om kruisraketten in Nederland te plaatsen, indien het aantal SS20-raketten ten opzichte van 1 juni 1982 zou blijven toenemen. Uiteindelijk kon in 1989 van daadwerkelijke plaatsing worden afgezien, omdat het dubbelbesluit (plaatsing en onderhandelingen over wederzijdse nulopties) succes had opgeleverd.

Slotsom

Ruud Lubbers is altijd onderdeel gebleven van de na-oorlogse Nederlandse bourgeoisie, met de daarbij behorende opvattingen over open grenzen, het liberalisme en individualisme en een voorkeur voor volkeren en culturen van buiten Europa. Aan het einde van zijn leven haalde hij vooral de pers met aandacht voor de vluchtelingen van elders in de wereld, die het uiteraard moeilijk hebben, maar geen enkel woord van begrip voor de Nederlandse vluchtelingen, die de grote steden in tienduizenden moesten ontvluchten vanwege geweld en vervreemding, het gevolg van zijn multiculturele beleid.

Het is een niet te vergeven keuze geweest om de Nederlandse cultuur en beschaving, die hier vanaf Habsburgse Nederlanden geworteld is, weg te vegen en te vervangen door een multicultureel systeem, waarin autochtonen plotsklaps tweederangsburgers werden. De gevolgen daarvan heb ik ook zelf heb mogen zien en ervaren, van hele wijken die Nederlands waren en plotsklaps talloze culturen en religies telden, het heeft extreem negatieve gevolgen gehad voor juist de sociaal allerzwakste Nederlanders. Zoals veel christenen in Nederland had Lubbers de liefde voor de naaste vervangen door de liefde voor de verre.

De heel zware internationale functies zoals bij de Wereldbank of de Europese Unie werden hem onthouden, dat had ongetwijfeld van doen met zijn vertragingen en uiteindelijk weigering van het plaatsen van Amerikaanse kruisraketten op Nederlandse bodem tijdens de Koude Oorlog. Hij werd afgelopen maandag begraven in de katholieke Laurentius- en Elisabethkathedraal te Rotterdam. Ik heb er geen traan om gelaten.

Alfred Vierling over het Joegoslaviëtribunaal: “Er hangt dus een enorme vieze lucht rond deze instelling.”

Vanuit Joegoslaviëtribunaal kwam deze week het bericht dat men aan het einde van het jaar de deuren gaat sluiten en de lopende zaken worden overgedragen aan het VN Internationaal Restmechanisme voor Straftribunalen. Dit bewuste tribunaal werd in 1993 door Verenigde Naties opgericht, ten tijde van de oorlog in Joegoslavië, die plaatsvond van begin 1991 tot en met 2001. Het tribunaal heeft als voornaamste doel het vervolgen en bestraffen van oorlogsmisdadigers. Op de werking hiervan kwam echter de nodige kritiek, ook vanuit Nederland, zo deed politicoloog Alfred Vierling bij dit tribunaal aangifte tegen drie leden van de toenmalige Nederlandse regering. Hij reageert op enkele vragen van ReAct.

Op uw website valt te lezen dat u aangifte heeft gedaan tegen drie leden van de toenmalige Nederlandse regering, wat was hier exact de reden voor?

Ja, dat heb ik gedaan op 12 oktober 1999. Ik deed dit met medewerking van Christopher Black – die ik kende uit een internationaal juristengezelschap om Slobodan Milošević bij te staan – die dat tegen zijn regering of leden van zijn regering in Canada en wat Griekse rechters tegen de regering in Griekenland. Dit wegens de illegale bombardementen van de NAVO op Joegoslavië, de gevolgen daarvan waren tijdelijk, althans al in schriftelijk bewijsmateriaal uitgebracht door de Ambassade in Belgrado. Twee witboeken, één over de slachtoffers en één over de materiële schade ten gevolge van die bombardementen, althans die waren toen nog gaande, maar een groot deel daarvan is toen gedocumenteerd en die kon ik dus aanvoegen bij mijn aanklacht. Die betreft oorlogsmisdaden, omdat de NAVO-bombardementen helemaal niet de toestemming hadden van de VN-veiligheidsraad en natuurlijk ook niet van de regering van Joegoslavië en er werden een aantal internationale verdragen gewoon geschonden. Nu wat is eigenlijk de achtergrond, dat is natuurlijk mijn schaamte inwoner te zijn van Den Haag, waar dit totaal CIA-schijntribunaal en andere internationale organisaties staan.

U moet bedenken dat in de ontstaansgeschiedenis van dit tribunaal men ziet dat de financiering ervan grotendeels door George Soros geschied en als je in de procedures kijkt dan lees je ook allerlei mankementen van dat tribunaal waardoor het eigenlijk met een normale strafrechtbank niets te maken heeft. Je moet dan denken aan voorzieningen, financiële, voor de getuigen van de vervolger, maar niet voor de getuigen à décharge van de verdediging. Allerlei procedurele mankementen die opvallen als je het vergelijkt met de gewone rechtbank, de nationale rechtbank. We zitten daar al met Angelsaksisch strafrecht, strafprocesrecht, wat heel erg afwijkt van het Europese procesrecht. Dus het is een duidelijk Angelsaksisch overwinnings-tribunaal. Ik wist natuurlijk wel toen ik een klacht inleverde dat je dat dan deed bij de duivel, maar ik had nooit verwacht dat mijn stuk ook nog, ingeleverd bij tribunaal-medewerker Gavin E. Ruxton, verduisterd zou worden, omdat ik er eigenlijk nooit een officieel antwoord ook maar van heb gekregen, ook van de ontvangst niet, terwijl ik het ter hand heb gesteld. Maar er zijn wel meer zaken verdwenen.

Wat zijn dan uw bevindingen over de afhandeling van uw aanklacht. Ik begrijp dat deze niet eens is aangenomen of behandeld? Begrijp ik dat goed?

Dat is juist. Artikel 18.1 van de constitutie en 18.4 van het statuut die geven dus aan dat je een klacht kon indienen en dat is niet behandeld, maar het is ten eerste formeel niet in behandeling genomen. Ik ben op twee open dagen van het tribunaal geweest om te vragen waar het nou gebleven is en dan wordt vriendelijk verwezen naar hun archief en daar is het dan weer niet te vinden. U moet wel bedenken dat toen al, van Carla Del Ponte dan de hoofdaanklager, die heeft duidelijk gezegd dat er voor het tribunaal geen aanleiding was te onderzoeken of de NAVO-oorlogsmisdaden had begaan. Dus er was natuurlijk geen vervolgingsplicht, we hebben dat ook in het Nederlands recht daar kennen we het opportuniteitsbeginsel, dus ze hebben gewoon niet willen kijken naar de eventuele oorlogsmisdaden door de NAVO-lidstaten. Overigens niet met dit tribunaal te verwarren, is er natuurlijk ook nog een internationaal gerechtshof in het Vredespaleis in Den Haag en dat heeft destijds ook de klachten van de staat Joegoslavië niet ontvankelijk verklaard.

Het tribunaal geeft aan als doel te hebben het vervolgen en bestraffen van oorlogsmisdadigers. Heeft het tribunaal volgens u hieraan voldaan?

Hun doel is natuurlijk breder gesteld. Ze begonnen al wel met het mankement dat de grote landen, de Verenigde Staten de Chinese Volksrepubliek, dit tribunaal weliswaar hielpen oprichten, maar veroordeling van hun eigen onderdanen uitsloten. Dus laat ik zeggen, bijvoorbeeld Amerikaanse oorlogsmisdadigers Madeleine Albright, Bill Clinton en zo, die blijven dan buiten beeld, daarom heb ik gesproken over overwinningsrecht. Er is in de Verenigde Staten zelfs een wet aangenomen dat de Amerikanen eenzijdig hebben verklaard op het Scheveningse strand te komen landen, mochten er krijgsgevangenen worden gemaakt door het tribunaal van hun onderdanen, dat ze die zouden kunnen komen bevrijden. Laat ik zeggen, het is natuurlijk al vleugellam van start gegaan, je kunt je ook afvragen of internationale strafrechttribunalen die onder zulke beperkende omstandigheden partijdig van start gaan het internationaal recht of internationaal stafrecht wel dienen. Ik ben niet de enige criticus, er is een boek geschreven dat heet Blufpoker door Geert-Jan Knoops, dat die tribunalen, waaraan hij zelf ook wel heeft meegewerkt in Afrika, eigenlijk zo partijdig zijn dat het de vraag is of je daarmee een goede start voor internationale strafrechtprocedures wel dient.

Er waren wel meer stukken die waren verdwenen, Milošević die in ieder geval tijdens zijn vastzetten onder verantwoordelijkheid van het tribunaal is gestorven, medische verzorging werd onthouden of zelfs het verkeerde gegeven. Die verdedigde zichzelf en zijn verdedigingsrede verdween en kwam helemaal niet op de website van het tribunaal, ik heb hem wel via zijn advocaat. Nu ze dan als het ware zijn gesloten, althans geen nieuwe zaken meer aannemen, heeft men een overzicht gegeven van wat er nu is gebeurd met die 161 mensen die zij hebben aangeklaagd. Nou daarvan wachten er nog 12 op een eindvonnis, 6 wachten nog om te worden overgedragen, 4 zouden nog moeten worden berecht, 10 staan er voor het hoger beroep, 80 zijn er al veroordeeld en daarvan zijn er 4, dat is interessant, overleden terwijl ze in afwachting waren van hun vonnis. Daar staat iets niet bij, want het vonnis over meneer Milošević is dat hij eigenlijk is vrijgesproken van alle oorlogsmisdaden, alleen dat hebben ze dan weer niet openlijk, met open vizier toegegeven, dat staat in de ongelooflijke grote stapel stukken tussendoor vermeld die behoren bij de zaak tegen Radovan Karadžić en Ratko Mladić. Daarin kun je dus zien dat zij tegenover Milošević helemaal geen zaak hebben. Er hangt dus een enorme vieze lucht rond deze instelling.

U wilde nog iets over de Nederlandse deelname aan de NAVO-bombardementen zeggen?

Nederland deed ook mee aan de bombardementen in Joegoslavië in het kader van de NAVO, in mijn aanklacht staat over onze missies… u moet wel bedenken Nederland maakt nooit bekend waar ze bombardeert dat doen we nu nog niet, we bombarderen dus wel ook nu in Pakistan en Afghanistan, maar wij melden nooit waar wij dat doen. De Amerikanen doen dat nog wel eens, zo van we hebben een ziekenhuis gebombardeerd, jammer, foutje, maar die geven dat dan ook nog toe, dat doen wij niet. Maar wij hebben in het kader van de Operatie Allied Force 1300 missies gevlogen en daarbij 800 bommen en rakketten neergegooid. Nou moet u bedenken, ik neem u even terug naar een brug bij Varvarin, de eerste doelen van de bombardementen worden wel door de ministerraad van de NAVO vastgesteld, maar bommenwerpers kunnen niet met die bommen weer terug als ze niet zijn afgegaan, afgegooid anders zouden ze zichzelf opblazen, dus dan moeten ze die in een tweede vlucht toch weer ergens neergooien.

Bij die brug bij Varvarin daar was een meisje, Sonja Milenkovic, daarvan heb ik ouders gesproken en verdedigd, want dat meisje was bezig de gewonden te verzorgen van de eerste bombardementen, na het tweede rondje werd ze door de Nederlandse f-16 piloten gewoon weggebombardeerd. De jongens van de F-16’s hebben daar lintjes voor gekregen, maar de ouders kwamen naar Den Haag en Jozias Van Aartsen, die was Minister van Buitenlandse Zaken tijdens de bombardementen en later dus Burgemeester van Den Haag, die wilde die ouders niet eens ontvangen. Voor zover dus de houding van Nederlandse politici die altijd hun mond vol hebben over mensenrechten.

Ik heb natuurlijk naast hem ook de minister-president Wim Kok gedaagd en Frank De Grave die was minister van Defensie en u moet bedenken dat dit conflict eigenlijk ging, over eerst Kosovo en dan die oorlog met Bosnië. Maar wat was de aanleiding hiervoor? Een geënsceneerd filmpje met prikkeldraad over een zogenaamd concentratiekamp, maar dat weten we op film dat was helemaal geënsceneerd. Dat prikkeldraad was gewoon door journalisten zelf om een magere patiënt – die daar toevallige liep – heen gezet, we hebben op beeld hoe dat is gedaan. Zo wordt er altijd een aanleiding, casus belli geënsceneerd, maar uiteindelijk is zo’n beetje een heel land gebombardeerd.

Voorpost in actie tegen illegaliteit Hoek van Holland

De afgelopen maanden is de actiegroep Voorpost actiever bezig in de regio Rotterdam en specifiek Hoek van Holland, vanwege de overlast en de aanwezigheid van illegale migranten daar. Men patrouilleert er met regelmaat om illegalen op te sporen en deze over te dragen aan de autoriteiten. Voorpost heeft zich in het verleden ook al met grote zorg uitgelaten over de in haar ogen negatieve gevolgen voor de maatschappij, wanneer illegale migranten van de overheid volledige bewegingsruimte krijgen en niet worden opgesloten.

Vanwege deze actie en de redenen van de organisatie om zich hiermee bezig te houden, mocht ReAct enkele vragen stellen aan de woordvoerder Florens van der Kooi van Voorpost Nederland. Het gesprek kunt u hieronder in audio-formaat beluisteren.

Persbericht van de nationalistische actiegroep Voorpost op 17 december 2017;

De heel-Nederlandse actiegroep Voorpost patrouilleert regelmatig in en rond Hoek van Holland op zoek naar illegalen. Daarmee doet Voorpost wat de Nederlandse overheid veel te weinig doet: het opsporen van illegale immigratie.

De illegalen proberen op één van de veerboten naar Engeland te geraken door over het hek van de terminal te klimmen of mee te liften in de laadruimte van een vrachtwagen. Hun kans daartoe wachten ze af in de duinen van Hoek van Holland waar nog een aantal oude bunkers zijn. Ideaal om te overnachten. Regelmatig treft Voorpost kledingstukken, etensresten en papieren in vreemde talen aan. Zodra Voorpost illegalen signaleert wordt de politie ingeschakeld.

Door met regelmaat actief te zijn in Hoek van Holland raakt Voorpost vertrouwd met de omgeving. In het voorjaar van 2017 was er een sterke stijging van het aantal illegalen. Na een lichte daling in het najaar signaleren buurtbewoners nu weer een stijging van het aantal immigranten. Voor Voorpost is dit onaanvaardbaar. Met een nieuw linksliberaal kabinet in Den Haag en met de pro-immigratiehouding op de afgelopen EU-top in Brussel is niet te verwachten dat er krachtig tegen illegaliteit zal worden opgetreden. De verwachting bij deskundigen is dat de stroom illegalen in het Rotterdamse havengebied weer fors zal toenemen. Alle signalen staan op rood. Voorpost is er in ieder geval klaar voor! Voorpost is op straat als de politiek verzaakt!

Illegaliteit = criminaliteit

Regeringsakkoord Rutte III: meer censuur, meer belasting, meer Afrika

Deze week is na zo’n 200 dagen overleggen en knutselen een regeerakkoord van VVD, CDA, D66 en ChristenUnie bekend gemaakt. De titel van het document is ‘Vertrouwen in de toekomst – Regeerakkoord 2017-2021’ en is een overzicht van de beleidspunten met een budgettair overzicht om dit te onderbouwen. De aankomende minister-president Mark Rutte liet weten dat “gewone, normale Nederlanders er flink op vooruit gaan” met dit beleid, oppositiepartijen waren echter zeer kritisch. Enkele plannen van de nieuwe regering Rutte III die opvallen.

Meer geld naar ontwikkelingshulp
Er wordt meer geld uitgetrokken om aan Afrikaanse landen weg te geven. De uitgaven aan ontwikkelingssamenwerking worden eenmalig met één miljard euro verhoogd. Bij de hulp aan landen zal meer aandacht worden besteed aan migratie, terreur en klimaatverandering. De relatie met Afrikaanse landen wordt opnieuw bekeken. Jordanië, Irak en Libanon worden ‘focuslanden’.

Nog meer censuur
Het nieuwe kabinet wil wat men zelf noemt ‘antidemocratische organisaties’ harder aanpakken. Er wordt gewerkt aan een expliciet verbod in de wet op clubs die de democratische rechtsstaat omver willen werpen. Daarnaast blijft belediging niet alleen strafbaar, maar gaat men zelfs de strafmaat voor haatzaaien verdubbelen van 1 naar 2 jaar. Dat gaat dan over wat men noemt ‘Het beledigen van mensen of groepen om wie of wat zij zijn.’

Belastingwijzigingen
Men gaat sleutelen aan de belasting toegevoegde waarde (BTW) die op allerlei producten zit. Het laagste btw-tarief wordt van 6 naar 9 procent verhoogd. Dat betekent dat een gemiddeld huishouden meer geld kwijt is aan zaken als voedsel, de kapper of de bioscoop. De dividendbelasting van 15 procent wordt geschrapt, dit is de belasting die bedrijven betalen op de winst die ze uitkeren aan hun aandeelhouders. De vennootschapsbelasting gaat omlaag van 25 naar 21 procent. De hypotheekrenteaftrek en de zelfstandigenaftrek worden jaarlijks stapsgewijs verlaagd.

Geert Wilders van Nederlands grootse oppositiepartij de Partij voor de Vrijheid in reactie op het regeerakkoord Rutte III;

Naast deze plannen telt het regeerakkoord nog talloze andere zaken. Zoals het bestaande idee om Nederland ‘duurzaam’ te maken en als startpunt het klimaatverdrag van Parijs te nemen. Het aanpakken van de klimaatverandering is de slagzin. Men wil in 2030 meer reductie van broeikasgassen dan de Europese Unie. Dit alles zou Nederland minder afhankelijk van olie uit het Midden-Oosten en gas uit Rusland maken. Echter zonder te verklaren hoe we dan aan energie raken, wel spreekt men van ‘nieuwe energiebronnen’ zonder dit te duiden.

Zoals wel verwacht gaat de nieuwe regering ook de investeringen in Defensie fors opvoeren. De investering loopt op tot ruim 1,5 miljard euro per jaar. Dat is duidelijk op vraag van de NAVO en de EU, waarbij men ook expliciet zegt zich aan te sluiten bij het ‘planningsproces’ van onze ‘internationale partners’. Het doel is een veelzijdig inzetbare krijgsmacht.

Bindend referendum vindt geen steun in Tweede Kamer

Deze week werd in de Nederlandse Tweede Kamer een voorstel Dhr. Van Raak van de Socialistische Partij (SP) behandeld tot verandering van de Grondwet, met als inzet het correctief referendum aan te passen naar een bindend referendum. De behandeling hiervan en de debatten die voorbijkwamen werden met interesse door veel mensen gevolgd. Zeker gezien de laatste volksraadpleging over de relatie van de Europese Unie en Oekraïne, waarbij de Nederlandse bevolking tegen een verdrag stemde en dit vervolgens niet door de regering werd opgevolgd. Het volk vaker raadplegen past ook in een internationale stroming, momenteel speelt de kwestie ook onder Koerden en Catalanen.

De SP deed aldus het voorstel om van een referendum-model waaraan in principe geen gevolgen zitten voor de regering, men ontvangt een advies van de bevolking, over te stappen naar een referendum waarbij de regering de keuze van de bevolking moet overnemen. Eerdere voorstanders van een dergelijke volksraadpleging hadden al na het Oekraïne-referendum laten weten een dergelijk bindende keuze niet te ondersteunen. Het gaat om de partijen D’66, GroenLinks en de PvdA.

Eerdere opvallende keuzes van de bevolking hebben duidelijk een aantal partijen op dit punt doen draaien. Met name de keuze voor Brexit in het Verenigd Koninkrijk en zowel het Nee tegen Europese Grondwet (2005) als die van het Oekraïne-referendum (2016) in Nederland, zorgt ervoor dat pro-EU partijen niet meer staan te trappelen. Een bindend referendum kan hier dan ook tot gevolg hebben dat een Nederlandse regering heel zware en ongewenste keuzes moet maken ook als men dit niet wil.

De discussie over het wel of niet invoeren van een bindend referendum had wel een middag van mooie Tweede Kamerdebatten tot gevolg. Met name de PVV, het FVD en de SP verdedigden vurig het voorstel van een dergelijke volksraadpleging. Er gingen zware beschuldigen naar de partijen, met name D’66 die dit zelf in hun oprichtingsprogramma had staan, die van standpunt zijn veranderd omdat eerder uitkomsten hen niet bevielen.

Helaas voor de voorstanders is duidelijk geworden dat een merendeel van de Tweede Kamer een dergelijk referendum niet zal steunen. Martin Bosma van de PVV was duidelijk niet blij met de keuze van een aantal partijen;

Toespraak Europees Commissievoorzitter Jean-Claude Juncker ‘Staat van de Unie 2017’

De voorzitter van de Europese Commissie Jean-Claude Juncker gaf gisteren, op woensdag 13 september 2017, zijn jaarlijkse toespraak in het Europees Parlement. Het was de derde Staat van de Unie van Juncker. In deze toespraak geeft de Commissievoorzitter ieder jaar aan welk beleid de Europese Commissie het komende jaar wil gaan voeren. Juncker ziet twee duidelijke keuzes; of samen achter een positieve agenda verzamelen of ieder voor zich. Hij hoopt een Europa te bouwen dat beschermd, versterkt en verdedigd.

In toespraak wordt gesproken van een Europa dat zijn burgers resultaten leveren kan. Europa is meer dan enkel een binnenmarkt, geld en de euro. Juncker heeft het meerder malen over grondwaarden. Dat zijn vrijheid, gelijke rechten en rechtsstatelijkheid. De Commissie heeft in het afgelopen jaar talloze voorstellen gedaan om de EU naar hun ideaalbeeld te vormen. Juncker noemt vijf van deze voorstellen;

• De Europese handelsagenda versterken; niet door de Europese infrastructuur te beschermen, wel door meer transparantie bij investeringen
• De economie sterker en concurrerender maken; industriepolitiek bestaande uit innovatie, digitalisering en vermindering Co2 uitstoot
• Leidend bij bestrijden van klimaatverandering; het klimaatakkoord van Parijs volgen.
• Europeanen op de digitale snelweg beschermen; aanpak terroristische propaganda en radicalisering bestrijden. Bescherming tegen virtuele aanvallen. Er komt een EU-agentschap voor virtuele zekerheid
• Migratie blijft op agenda; gemeenschappelijke grenzen horen samen te vallen met gemeenschappelijke grensbescherming.

Migratie
Europa is geen fort en mag dat ook nooit worden, wel wil men migratie onder controle brengen. Italië speelt belangrijke en positieve rol. Hongarije wordt niet genoemd, wel het verdrag met Turkije. Europa heeft verantwoordelijkheid voor de huidige situatie in Libië. Men heeft een voorstel voor een legale route van migranten naar Europa. De analyse is dat Afrika een jonge bevolking heeft en de Europeanen verouderen en daarom hebben wij volgens de voorzitter nieuwe mensen nodig.

Economie
Juncker maakt zich zorgen over de uitbuiting van werknemers, er zouden geen tweederangs moeten zijn, daarom toezicht voor verbetering van arbeidsmarkt. Dat toezicht geldt ook voor producten binnen de Europese Unie. Het Europese stabiliseringsmechanisme wil men naar een monetair fonds ombouwen. Binnen de commissie moet iemand zich gaan bezighouden met het aansturen van alle financieringsinstrumenten.

Uitbreiding Schengenlanden
Terloops spreekt Juncker van; “Om de eenheid te versterken, moet Europa inclusiever worden.” De voorzitter wil dat op korte termijn landen als Roemenië, Bulgarije en Kroatië toegang krijgen tot het Schengengebied en dus ook in de EU mogen reizen. Turkije wordt in de nabije toekomst uitgesloten van lidmaatschap, met als reden staatsrechtelijke, justitie en onze grondwaarden.

Commentaar
Vandaag de unie van morgen voorbereiden, ze horen we dan. Woorden als terrorisme bestrijden en een Europese verdedigingsunie klinken in het verhaal wel goed. Maar het is zoals veel in deze toespraak tegenstrijdig. Men spreekt over grondwaarden en vrijheden, maar wil dan wel ‘anti-Europese’ partijen beletten hun bankrekeningen aan te vullen met steungelden, door regels voor politieke financiering opnieuw te bekijken.

Een enorme misser is de industriepolitiek, want die is er helemaal niet. Men wil alleen meer transparantie en doet niets om fundamentele onderdelen van de Europese economie (infrastructuur als energie, havens) te beschermen en dus buiten de vrije markt te houden. Het is vrije handel en met toezicht vanuit de EU.

De absolute knaller is natuurlijk de legale migratieroute, wat in werkelijkheid een dodemansweg is, voor ons dan wel te verstaan. Men kiest met haar bevolkingsspolitiek dus voor migratie, niet voor Europese families met kinderen of bevolkingsvermindering. Na een jaar van geweld en terrorisme als gevolg van de immigratie uit Afrika is dat een verbijsterende keuze. Wat dan ook niet werd genoemd waren de islamitische aanslagen in Europa van het afgelopen jaar.

Ondanks de enorme onvrede onder de Europeanen wordt er op geen van de belangrijke onderwerpen door de Europese Commissie van de huidige koers afgeweken. Men geeft ook expliciet aan op dezelfde koers te blijven. De ingeslagen weg ‘positieve agenda’ is onbespreekbaar, critici wordt verweten dat ze niet willen meedoen. Dit alles betekent dus nog meer van hetzelfde en een recept voor veel ellende.

Samenstellers Nederlandse regering schuivende met ministeries, discussie over zorg en arbeid

De stoelendans over de baantjes tussen VVD, CDA, D66 en ChristenUnie komt stilletjes op gang. Het is het sluitstuk voor de nieuwe regering Rutte 3. Er wordt zelfs gesproken van een nieuw ministerie Landbouw en Voedsel, specifiek om zich meer bezig te houden met het lot van de boeren en tuinders. Over de stijgende zorgkosten en de moeizame onderhandelingen over de arbeidersmarkt wordt nog druk gesproken. Evenwel vermoedt iedereen dat begin oktober een nieuwe regering aantreedt en zou bestaan uit 16 ministers, 3 meer dan in de huidige regering.

Met enige waarschijnlijkheid komt er een nieuwe minister van Landbouw en Voedsel, met een budget maar zonder departement. Het is een wens van met name het CDA om zo de land- en tuinbouwsector beter te kunnen ondersteunen. Ook moet een dergelijke minister een ambassadeur zijn voor de land- en tuinbouw in het buitenland. De sector staat onder druk met name vanwege de EU-sancties tegen Rusland, dat altijd een goede klant van Nederland was.

Andere ministersposten waar bij de onderhandelingen serieus over wordt gesproken zijn een minister van Klimaatzaken en Milieu en een minister voor Immigratie en Integratie. Het Ministerie van Veiligheid en Justitie staat juist ter discussie omdat het groot zou zijn geworden sinds politie, vreemdelingenzaken, crisisbestrijding en de brandweer erbij kwamen onder Rutte. D66 wil het ministerie opsplitsen en op twee pijlers te laten leunen. Eén van veiligheid en één van justitie.

Het onderwerp waarover het meeste discussie is betreft de zorg en de kosten hiervan. Het eigen risico gaat weer omhoog onder de nieuwe regering. Het verplichte eigen risico van 385 euro per jaar in de zorg zal 400 euro bereiken. Tijdens de verkiezingscampagne was verlaging van het eigen risico een belangrijk punt, omdat de hoge zorgkosten voor veel Nederlanders een probleem zijn. De partijen hopen dat die stijging toch kan worden afgestopt, door afspraken met de zorgwereld over kostenbesparingen.

Men zit nog wel in de maag met een ontbrekend arbeidsmarktplan. De vakbonden zijn er niet uitgekomen met de werkgevers tijdens het overleg over hervormingen in de arbeidsmarkt. Ze werden het, na ruim een jaar overleggen, niet eens over de flexibilisering van de arbeidsmarkt en het ontslagrecht. De kritiek is dat hoewel de economie goed draait werknemers daar niet mee van profiteren. De onderhandelaars hebben aangeven met alle partijen toch wederom om tafel te gaan zitten en dat zelf met een arbeidsmarktplan te komen.

« Oudere berichten