Author Archives: Roeland Van Walleghem

‘Extreemrechts’ commando tegen Macron blijkt opgezet spel van Franse staatsveiligheid met medeweten van … Macron zelf

Vorige week berichtte de leugenpers (onze staatszender inbegrepen) dat een ‘extreemrechts’ groepje, dat een aanslag op Macron beraamde, werd opgepakt. Het ‘commando’ ging toeslaan in het Charleville-Mézières in de Franse Ardennen. Charleville-Mézières was een van de vele plaatsen die Macron zou bezoeken naar aanleiding van de herdenkingen van de Grote Oorlog. 

Heel het verhaal – dat wisten we natuurlijk op voorhand – was een opgezet toneelstukje dat de nieuwe baas van de Direction centrale du Renseignement intérieur (DGSI), Nicolas Lerner, enige bekendheid moest bezorgen. Intern noemen de speurneuzen dat ‘un cadeau de bienvenue’. Het schijnt zelfs een traditie te zijn dat nieuwe bazen zo’n cadeautje krijgen. Tien jaar geleden, bij het aantreden van een vorige baas, werd een extreemlinks groepje opgepakt.

Het extreemrechts commando van 4 personen, dat zijn intenties via de sociale media had bekendgemaakt en nu werd opgepakt, bestond voornamelijk uit gepensioneerden. In hun Peugeot 404 vond de politie een ‘gevaarlijk’ arsenaal: 3 slaapzakken, 1 campingbed, een paar zwarte handschoenen en een keramisch keukenmes. Gelukkig voor de samenleving, werden ze ‘geneutraliseerd’.

Dit alles gebeurde dus met medeweten van het Elysée en Macron. De Zonnekoning van wie de populariteit amper nog kan zakken, kan een beetje steun gebruiken, zal men gedacht hebben. De staatssecretaris voor Binnenlandse Zaken, Laurent Nuñez (REM), die in een vorig leven zelf baas was van de DGSI, weet natuurlijk perfect hoe hij zoiets moet ‘regelen’. Hijzelf kreeg enige tijd terug ook  ‘un cadeau de bienvenue’.

Dat het volk geregeerd wordt door leugenaars en bedriegers, wordt hier nog maar eens duidelijk. In een samenleving waar fatsoen de norm zou zijn, zouden die onmiddellijk ontslag moeten nemen.

Het hele verhaal staat te lezen in ‘Le Canard enchaîné’. De Canard heeft de reputatie zeer betrouwbaar te zijn en zijn informatie grondig te checken. Mocht er toch eens iets fout lopen (wat zelden voorkomt) dan wordt dat meteen rechtgezet.

Dertig jaar na overlijden Jean-Pierre Stirbois

Jean-Pierre Stirbois naast een nog jonge Le Pen


Op maandag 5 november (1945-1988) zal het dertig jaar geleden zijn dat Jean-Pierre Stirbois, Secretaris-generaal van het Front National, bij een auto-ongeval in Jouars-Pontchartrain (Yvelines) om het leven kwam. De omstandigheden van dat ongeval hebben altijd vragen opgeroepen, waarbij sommigen het woord ‘moord’ niet schuwden. Jean-Pierre Stirbois ligt begraven op de Parijse kerkhof van Montparnasse.

Als twintigjarige ondersteunde Stirbois – net als Jean-Marie Le Pen trouwens – de campagne van presidentskandidaat Jean-Louis Tixier-Vignancour (1907-1988), de briljante strafpleiter die vele kopstukken van Organisation de l’Armée Secrète (OAS) verdedigde. Zo pleitte hij o.m. voor OAS-generaal Salan en voor de daders van de aanslag op Charles de Gaulle in Petit-Clamart.

Later militeerde Stirbois bij Le Mouvement jeune révolution (MJR – solidariste) en in 1966 stichtte hij OAS Métro jeunes. Later in 1975 creëerde hij samen met Michel Collinot l’Union solidariste. In 1977 trad hij toe tot het Front National, waarvan hij in 1981 Secretaris-generaal werd, de tweede in de hiërarchie van de partij.

Er zijn doden die men betreurt en er zijn overlijden waar men naar uitkijkt, sommigen althans. Bij het auto-ongeval, waarbij Stirbois zich tegen een boom doodreed, titelde Charlie Hebdo: “Les arbres sont sympas” (de bomen zijn sympathiek). Niets nieuws onder de zon dus. Links respect voor een rechtse dode, we moeten het nog zien. Wanneer Catherine Mégret (eerste FN, later MNR, echtgenote van Bruno) het stadhuis van Vitrolles veroverde, liet ze de avenue Jean-Marie Tjibaou wijzigen in avenue Jean-Pierre Stirbois. Later werd dat door de socialisten opnieuw ongedaan gemaakt. Het werd het weinig originele avenue des Droits de l’Homme.

Jean-Pierre Strirbois was o.m. de auteur van een puntenplan dat migratie moest tegengaan, een soort voorloper van het beruchte 70-puntenprogramma van het Vlaams Blok. Niettegenstaande Stirbois tot de harde lijn van de partij behoorde, zoals men dat zegt, slaagde hij er in het cordon sanitair in zijn stadje Dreux te doorbreken. Door zich in de 2de ronde van de gemeenteraadsverkiezingen te affiliëren met de lijst RPR, kon hij de pro-immigratie kandidaat Françoise Gaspard (PS) naar de oppositie verwijzen. Het journaille schreeuwde moord en brand, maar de eerste grote verkiezingsoverwinning van het FN was een feit. Stirbois werd schepen in Dreux. Jean-Pierre Stirbois was gehuwd met Marie-France (1944-2006), die na zijn dood ook volksvertegenwoordiger zou worden. Marie-France overleed aan kanker op 14 april 2006.

Hij was opeenvolgend schepen in Dreux, Europarlementslid, nationaal parlementslid. Hij bekleedde vele mandaten, maar was geen alledaags politicus. Zijn acties bereikten een historische dimensie. Stirbois zette migratie hoog op de Europese politieke agenda. We zijn verplicht zijn strijd onverdroten verder te zetten. Rust verder in vrede, strijder.

Frans president Macron: “Géén militair défilé op 11 november om Eerste Wereldoorlog te herdenken.”

De Franse president Macron, die zijn populariteit als sneeuw door voor de zon ziet smelten, is weer van een misbaksel bevallen. Nadat hij zowat heel Frankrijk in de gordijnen heeft weten te jagen, gaat hij nu de honderdjarige herdenking van de wapenstilstand van de Grote Oorlog, in mineur laten eindigen. 

Na de heisa rond Macron’s bodyguard (en zoveel meer) Benalla, het poseren met halfnaakte zwarte delinquenten, de quasi roze balletten in het Elysée, het schofferen van werklozen en gepensioneerden en noem maar op, moet de wapenstilstand het zonder een militair defilé stellen. De Zonnekoning wil Merkel – hij heeft het blijkbaar voor rijpere dames – niet voor het hoofd stoten. De ceremonie is trouwens een coproductie van beide landen, zo wordt gezegd.

De helden van Verdun krijgen dus een miniherdenking. Winnaars en verliezers waren er niet volgens Macron. Volgens hem moet het grote bloedbad (grande hécatombe) in zijn geheel worden herdacht. Daar zouden we nog kunnen inkomen en toejuichen, maar het schoentje knelt elders. Bij een militaire herdenking moeten ze sowieso de acht maarschalken, waaronder Philippe Pétain, held van Verdun en chef van de latere Vichy-regering vermelden.

Pétain werd in 1917 benoemd tot opperbevelhebber van de Franse legers. Hij kwam in de plaats van Robert Nivelle, die verantwoordelijk werd geacht voor het mislukte offensief aan de ‘Chemin des Dames’, waar in een tijdsbestek van een week alleen al aan Franse zijde honderdduizend doden vielen, waarna muiterij ontstond.

Pétain slaagde erin de rust te doen weerkeren, door minder hardhandig op te treden (enkel de leiders van de muiterijen werden gefusilleerd). Hij herwon het vertrouwen van de troepen, maakte een einde aan de grote offensieven en verbeterde de leefomstandigheden van de soldaten, onder meer door hen regelmatiger verlof toe te kennen.

Dat allemaal aankaarten zou Pétain in een te goed daglicht plaatsen. Stel u voor, Macron, een protegé van de Rothschild-dynastie, die lovende woorden over Pétain moet uitspreken. Neen, dat kan niet in het land van ‘les droits de l’homme et du citoyen’. Aux armes, citoyens!

 

 

George Soros-rechter verkozen bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens !

Van links naar rechts: Soros, Pavli en Berberi

De Raad van Europa (RVE) verkoos op dinsdag 9 oktober drie nieuwe rechters voor het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Deze mandaten gelden voor negen jaar, maar zijn niet hernieuwbaar. Nu, negen jaren zijn ruim voldoende om negatieve invloeden te laten gelden.

Even ter herinnering:
De Raad van Europa is geen instelling van de Europese Unie (EU), maar een intergouvernementele organisatie die vooral tot doel heeft in Europa:
-de mensenrechten te beschermen
-de culturele verscheidenheid te bevorderen
en rassendiscriminatie en onverdraagzaamheid te bestrijden. (oef)

Het was nu de beurt aan Noorwegen, Turkije en Albanië om deze ambten in te vullen. Elk van de betrokken landen moest drie kandidaten naar voor schuiven. Zoals gebruikelijk besliste een ‘neutrale Jury’ of de kandidaten ‘ideologisch en cultureel’ in aanmerking kwamen, wat eigenlijk zoveel betekent dat ze de multiculturele, mondialistische en de opengrenzenpolitiek genegen moeten zijn. Twee van de drie Albanese kandidaten, Sokol Berberi en Darian Pavli, bekleedden hoge postjes bij de ‘Open Society’ van de George Soros. Het clubje van de Hongaarse Jood investeerde niet minder dan 130 miljoen euro in Albanië, waar het trouwens over een eigen kantoor beschikt.

Soros investeert liever in kleinere landen – hun stemmen wegen immers evenveel door als grote naties – omdat hij daar meer grip op krijgt. De plaatselijke afdelingen van Human Rights Watch en Amnesty International, waar beide kandidaat-rechters nauw bij aanleunen, genieten in Albanië met volle teugen van de monsterinbreng van Soros.

Stemming

Zoals te verwachten was haalde de ‘mensenrechtenadvocaat’ Darian Pavli het gemakkelijk met 98 van de 170 uitgebrachte stemmen(13 leden van de Raad onthielden zich). De man is al 15 jaar actief in alle mogelijke domeinen van de zogenaamde mensenrechten, eerst in New York en vervolgens in Tirana, waar hij zich bij de Open Society van Soros verdienstelijk maakte. We hadden al weinig of geen vertrouwen in de Europese rechtspraak. Maar met volgelingen van Soros als rechtsprekenden, bereikt het vertrouwen een absoluut dieptepunt.

Het geschreven verslag van de vergadering van de Raad Van Europa is bij ons weten nog niet beschikbaar. We weten dan ook niet hoe de Belgische leden van de Raad, waaronder N-VA’ers, stemden. Maar de banden die bestaan tussen N-VA-parlementsleden en Soros, doen het ergste vermoeden….We komen daar wel op terug.

Lees meer over de verbintenissen tussen George Soros en Europarlementariërs; George Soros heeft 11 Belgische partners die zijn agenda dienen, waaronder 1 N-VA’er

Journalist Le Monde: “Vader Bataclan-slachtoffer doordrongen van extreemrechtse sympathieën. Alle hulp is hopeloos!”

Het links journaille – wat een pleonasme – in Frankrijk kan de annulatie van het concert van jihad-rapper Médine in de Bataclan blijkbaar niet verteren. Eerder berichtten we al dat vulgaire moslim-rapper zijn concert naar de Zenith verplaatste, voornamelijk onder druk van familie en vrienden van de slachtoffers en identitaire groepen.

‘Le Monde’, ooit verplichte lectuur in universitaire middens, is nog maar een schim van weleer. Het links, ooit elitaire blad, is niet anders dan een gauchistisch rioolblad, waar ethiek en moraal ver zoek zijn. Zo wordt Patrick Jardin, die zijn dochter verloor bij slachtpartij in de Bataclan, een smeerlap (salaud) genoemd. De doodbrave man werd als dusdanig afgeschilderd omdat hij zich met hand en tand tegen dat waanzinnig concert verzette.

l1.jpg

Vader en dochter. Zij werd vermoord door islamterroristen in de Bataclan, hij wordt nu in de media afgemaakt omdat hij niet wilde dat de jihad-rapper Médine in de Bataclan optreedt.

Claude Askolovitch, de vuilspuiter van dienst, verwoordde het Le Monde als volgt: “de man die zijn dochter verloor in de Bataclan is doordrongen van haat en extreemrechtse sympathieën. Hij kan niet meer geholpen worden…” Het is meer dan duidelijk wie hier de ‘smeerlap’ is. En volgens ons kan hij zeker niet meer geholpen worden. Of misschien toch: in de gesloten afdeling van de psychiatrie…

l2.jpg

Claude Askolovitch, journalist van Le Monde, vindt de vader van een slachtoffer van islamterreur een extreemrechts individu dat psychiatrische hulp nodig heeft.

De mediatieke moordpoging op Éric Zemmour (1958 – )

Toch nog even een beeld schetsen van de man die in Vlaanderen toch niet echt gekend is. Éric Zemmour is een Frans schrijver, polemist en essayist die in een vorig leven nog de politieke columns voor Le Figaro verzorgde. Als zeer populaire studiogast, die scherpe discussies over de islam en identiteit niet schuwt, wordt hij zowel geliefd als gehaat. Dat hij vaak het verband legt tussen immigratie en criminaliteit, wordt hem uiteraard ook niet in dank afgenomen.

ÉRIC ZEMMOUR

Hijzelf stelt zich voor als een gaullist, een verdediger van de grandeur van de Franse natiestaat, ‘la mère patrie’. De boeken van Zemmour, een Jood van Algerijnse origine, verkopen als zoete broodjes. In 2014 verscheen zijn boek ‘Le suicide Français’ (De Franse zelfmoord) waarin hij zwaar uithaalt naar het neoliberalisme, de EU, de multicultuur en de massale moslimimmigratie. Dit boek ging meer dan een half miljoen keer over de toonbank.

Hapsatou Sy

Nadat hij kort geleden in debat ging met de Frans-Senegalese columniste, Hapsatou Sy, gingen de politiekcorrecte poppen opnieuw aan het dansen. Tijdens dat televisiedebat op de commerciële zender C8 zei hij tegen de dame dat haar ouders haar beter een Franse voornaam hadden gegeven. Echte Franse voornamen zouden de integratie van kinderen van migranten, die in Frankrijk geboren zijn, vergemakkelijken, zo stelde Zemmour. Wat logisch lijkt voor een normaal mens, werd nog maar eens als onversneden racisme voorgesteld. Het kot was natuurlijk te klein en het journaille werd zo goed als hysterisch. Sy mocht in de dagen daarop haar verontwaardiging in verschillende Tv-programma’s komen vertellen. Ze had geld geroken. Een racismeklacht tegen Zemmour zou haar misschien wel centen kunnen opbrengen, want geld heeft ze nodig. Hapsatou kijkt namelijk aan tegen een fiscale schuld van 350.000 euro. Geen kattenpis, zou Jan Becaus zeggen.

France Info, LCI, BFM TV, Hufftington Post, Le Point, La Voix du Nord, Le Dauphiné, Gala, Le Progrès en vele anderen, vonden de opmerking van Zemmour uiteraard misplaatst en racistisch.

La Nouvelle Librairie

Op woensdag 26 september werd Zemmour dan verwacht in de nieuwe nationalistische boekhandel ‘La Nouvelle Librairie’ in de Parijse Quartier Latin, waar hij zijn boeken zou signeren. Dat was natuurlijk een doorn in het oog van de zelfverklaarde antifascisten. De leeggangers in zwarte kledij, die de komst van Zemmour met alle middelen trachtten te verhinderen, stuitten echter op een goed georganiseerde ordedienst die alles in goede banen leidde. Ook vele nationalisten waren uit solidariteit naar de boekhandel afgezakt.

Een ronduit smerig artikel van 10 september in l’Express stak het vuur aan de lont. Het stuk van een zekere Jérôme Dupuis was een regelrechte uitnodiging voor gestoorde, linkse geesten, om even naar die boekhandel af te zakken. De teneur van het artikel was van die aard dat onstabiele individuen wel eens tot actie zouden overgaan. Gekken hebben niet veel nodig! Wat moeten we anders denken van de volgende titel in l’Express:

“Une librairie d’extrême droite à l’assaut du Quartier latin” (Een extreemrechtse boekenwinkel bestormt het Quartier Latin)

Die aanvallen op Zemmour zijn natuurlijk aanvallen op de vrije meningsuiting. Het mediawereldje gruwt immers van mensen die de vinger op de stinkende wonde leggen en hun ‘fake news’ naar de prullenmand verwijzen.

Onze steun heeft Zemmour alleszins.

François Bousquet in zijn boekhandel

Frans gerecht onderwerpt Marine Le Pen aan een psychiatrisch onderzoek

Wie dacht dat het niet gekker kon in onze prachtige, multiculturele samenleving, is er aan voor de moeite.

De onderzoeksrechter bij ‘le Tribunal de grande instance’ in Nanterre, besliste om Marine Le Pen aan een psychiatrisch onderzoek te onderwerpen.

Volgens het gerecht van Nanterre – velen zijn er lid van het zeer linkse ‘Syndicat de la magistrature’ – heeft Marine misschien wel een vijs los omdat ze in maart jl. afbeeldingen van executies van IS (DAECH in Frankrijk) tweette. Datzelfde gerecht van Nanterre vroeg toen de opheffing van haar parlementaire onschendbaarheid, en verkreeg die ook. Hetzelfde overkwam volksvertegenwoordiger Mtr Gilbert Collard (RN), die diezelfde beelden verspreidde.

De vrouwelijke onderzoeksrechter, die deze beslissing nam, beroept zich op artikel 704-47 van het strafwetboek. Daarin staat dat personen die gewelddadige beelden verspreiden, die ook minderjarigen kunnen zien, aan een psychiatrisch onderzoek kunnen onderworpen worden. Hier wordt de wet echter misbruikt om politieke partijen te muilkorven. Het gaat immers nooit ver genoeg voor de verziekte geesten van het establishment. Want is het niet de taak van volksvertegenwoordigers, om het volk in te lichten over zaken die de leugenmedia verzwijgen en verdoezelen?

Wees er maar zeker van dat het gros van de Fransen dit NIET neemt en dat het wankelend regime van Macron – hij geniet nog amper het vertrouwen van 19% van de bevolking – nog dieper zal zakken.

Daarmee schieten ze gegarandeerd in eigen voet.

Maar intussen riskeert Marine Le Pen een gevangenisstraf van 3 jaar en een boete van 75.000 €.

Ze liet wel weten niet te zullen ingaan op dit gemanipuleerde onderzoek.

Aux armes, citoyens ! Het is hoog tijd!

« Oudere berichten