Author Archives: Cephas

Prominente SP.a’ers aanwezig op colloquium over veroordeelde topcollaborateur

Hendrik De Man enthousiast over de nazi-overwinning in 1940

Hendrik De Man enthousiast over de nazi-overwinning in 1940

Hendrik De Man was partijvoorzitter van de Belgische WerkliedenPartij tussen 1938 en 1940. Na de inval van de Duitsers in 1940 weigerde hij te vluchten en schikte hij zich onder de Duitse bezetting.  Hij aanvaardde de opschorting van de activiteit van de BWP.  Zo werkte hij, samen met vele socialisten en Edgard Delvo, mee aan de Unie van Hand- en Geestesarbeiders onder de nazi-bezetting.

Hij zou bij de komst van geallieerden asiel vinden in Zwitserland, met dank aan socialistische medestanders. Door de krijgsraad werd hij bij verstek veroordeeld voor zijn rol in de collaboratie tot een boete van 10.000.000 BEF en twintig jaar gevangenis. Als voormalig voorzitter van de BWP en prominent kopstuk was hij zonder enige twijfel een topcollaborateur.

In Vlaanderen bestaat er nog altijd een ‘Vereniging Hendrik De Man’, die werkt vanuit bewondering voor deze topcollaborateur. De N-VA wordt verweten aanwezig te zijn op een colloquium over Joris Van Severen, die actief had opgeroepen de Duitsers te bestrijden en nooit in de collaboratie wenste te stappen. Men zou dus denken dat aanwezig zijn op een colloquium georganiseerd door een vereniging ter ere van een collaborateur als Hendrik De Man tot een nog grotere verontwaardiging zou leiden.

Niet dus. Wie was er allemaal aanwezig op en paar recente colloquia ter ere van deze collaborateur?  Bekijk het zelf op de website van de Vereniging Hendrik De Man:

yasmine kherbache26 april 2014, in de gebouwen van het ABVV: professor Jan Blommaert, Ico Maly, Em. Prof. Dr. Jan Vranken, Yasmine Kherbache, Dave Sinardet, Em. Prof. Ludo Cuyvers.

john crombezOp 25 maart 2011: dr. Bob Cools, dr. Piet Clement, prof. dr. Ludo Cuyvers, dr. John Crombez.

colloquium hendrik de man met crombez 2011

Wij wachten nu op de openbare veroordeling van de PS en SP.a van deze personen en hun aanwezigheid op colloquia georganiseerd door een vereniging, die trots de naam draagt van een veroordeelde topcollaborateur.

hendrik de man colloquium 2014

Mediahysterie en Van Severen

Hysterie en paniek, de PS/SP.a zit niet meer in de regering en we zullen het geweten hebben. Alle middelen zijn goed om de N-VA te linken aan zowat alles wat bruikbaar is uit het verleden. Kamerlid voor de N-VA Koenraad Degroote heeft de inleiding gegeven op het jaarlijkse colloquium dat in het kader staat van Joris Van Severen. Terecht ook. Waar men de Belgische politieke geschiedenis in grote lijnen kan plaatsen naast de ontwikkelingen in de rest van West- en Centraal-Europa, was het Verdinaso met de flamboyante Van Severen een buitenbeentje.

Joris Van Severen

Joris Van Severen zijn Verdinaso was een project van zijn tijd, maar vooral een project dat de Vlamingen uit hun provincialistische mentaliteit wenste te halen. In het begin klassiek Vlaams-nationalistisch, maar uiteindelijk met De Nieuwe Marsrichting onder de idee van “Vlaanderen is te klein, het vaderland moet groter zijn” streefde het Verdinaso de hereniging van de volledige Nederlanden na: de Benelux-gedachte in zijn foetale vorm. Tevens was het Verdinaso voor een geïnstitutionaliseerd sociaal overleg, dat wij vandaag de dag kennen in de Nationale Arbeidsraad en de CAO’s om maar twee dingen te noemen.

Wat was Van Severen vooral niet? De karikatuur die men van hem wou maken. Joris Van Severen maakte inderdaad een evolutie in zijn denken mee. Zijn eerste politieke stappen worden uiteraard niet belicht door de media. Dat zou immers tonen hoe hij de Russische Revolutie toejuichte en de volledige erkenning van de Sovjetunie bepleitte. Daarna zou hij een stap naar rechts maken, waarbij hij echter de persoonscultus en de geüniformeerde milities van links overnam (een evolutie die heel rechts zou overnemen). De media denkt uiteraard dat de milities en personencultussen een rechts gegeven zijn, terwijl die duidelijk links waren. Personencultus omdat de leider een historische agent (cfr. Lenin) was, milities omdat de staat omver geworpen moest worden. Wie meer wil weten, moet maar contact opnemen met het Studiecentrum Joris Van Severen en/of de jaarboeken aanschaffen die een schat aan informatie bevatten.

Mediahysterie

Zoals eerder gezegd wensen de media echter een complete hysterie op te bouwen. We halen hier twee voorbeelden aan omdat zij duidelijk illustreren waar het over gaat en hoe compleet belachelijk men omgaat.

De Standaard

“Niet voor niets de Standaard” inderdaad. Er verscheen op 25 oktober een artikel uit de pen van Marc Reynebau over het Verdinaso. Het artikel kan u op de webstek van de Standaard vinden met bijhorende afbeelding:

antifascistische militie spaak

Hierboven zou de militie van het Verdinaso zijn afgebeeld. Nogal bizar dat zij daar met hun vuisten omhoog staan aangezien men de laatste tijd moeite doet om elke foto van Van Severen met een gestrekte rechterarm boven te halen.  Men ziet hier zware stoffen jassen, lichtbruine broeken en zware petten. Dit is echter niet het Verdinaso, dit is het Verdinaso:

dinaso

De afbeelding die De Standaard heeft toegevoegd is een afbeelding van de USAF (Union Socialiste AntiFasciste) van Paul-Henri Spaak. Ze moeten het maar kunnen. In een mediahysterie waarin men alles wil doen om het Verdinaso neer te zetten als fascistisch (terwijl het Verdinaso het solidarisme van de Katholieke Kerk overnam en niet van Mussolini) een foto gaan toevoegen van een antifascistische militie en die bestempelen als fascisten.

RTL

Op RTL ging een documentaire in de lucht over Joris Van Severen. De mensen die gekeken hebben, werden getrakteerd op een alternatieve geschiedenis van de Belgische politiek. Vooral het volgende stuk was ronduit fantasie: “En effet, à l’aube de l’invasion des troupes d’Hitler, lui (JVS) et 77 autres personnes de cette mouvance [Verdinaso, eigen toevoeging], dont Léon Degrelle qui était alors son secrétaire, furent arrêtés en Belgique puis transférés avec d’autres prisonniers de guerre en France.

U leest het goed. Léon Degrelle, leider van Rex in Wallonië en Brussel (en beperkt in Vlaanderen), die een ego had om U tegen te zeggen, was de persoonlijke secretaris van Joris Van Severen. Wie de geschiedenis kent van beide personen weet maar al te goed dat geen van beide gemaakt was om enige andere functie uit te oefenen dan de functie van absoluut leider.

Wij kijken alvast uit naar de komende weken waarin de media verder hun best zullen blijven doen om een alternatieve geschiedenis van België te schrijven (zo kunnen we niet wachten tot zou blijken dat Bart De Wever eigenlijk reeds een actieve nazi was in 1302).

[OPINIE] De regering Lode Claes

De regering Charles Michel heeft de eed afgelegd. Vanuit Franstalige kant roept men dat het een regering is bij gratie van Vlaanderen en de N-VA. Met een beleidsnota uitgeschreven volgens de visie van de economische rechterkant van Vlaanderen, waarbij Wallonië zich via het federale niveau gedwongen voelt in te schrijven op een Vlaams beleid. Ze hebben gelijk.

Het is een publiek geheim dat de MR maar al te graag het beleid zou voeren dat Vlaanderen al langer voert en dat de N-VA verder wil uitwerken. Tevens wil de MR vanuit het federale niveau graag wraak nemen op de PS vanwege de vele partijpolitieke dolkstoten die zij de laatste jaren hebben mogen incasseren. Met de grote verkiezingsoverwinning van de N-VA konden de Franstalige liberalen hun kans grijpen en een federale regering betreden zonder de PS en zonder stoorzender FDF. Het prijskaartje daarvoor is dat zij getolereerd worden. Met ministeriële verantwoordelijkheden die wel enig gewicht hebben, maar in het niets vallen bij wat de Vlamingen binnenhalen. Met Defensie (Steven Vandeput), Financiën (Johan Van Overtveldt) en Binnenlandse Zaken (Jan Jambon) heeft de N-VA zelfs datgene bereikt waar men destijds voor vreesde toen de Volksunie in een federale regering stapte: het in handen geven van de sleutelposities en kennis van interne werking van de Belgische staat aan de Vlaams-nationalisten.

De kritiek op de regering vanuit de Vlaamse Beweging is daarbij ook zeer mager. Een Franstalige premier en het communautaire dat begraven zou zijn. Dat laatste is echter helemaal niet het geval, integendeel. Deze regering is op communautair vlak een regelrechte aardverschuiving. Het is de droom van Lode Claes die, terecht en zoals vele anderen, stelde dat de Vlamingen dringend hun minderheidsmentaliteit aan de weg moeten schuiven. Romantisch dromen, en niet meer dan dat overigens, over Catalaanse mensentorens en Schotse whiskey is allemaal heel leuk, maar haalt niets uit. Op de IJzerwake voor een steeds ouder wordend publiek zeggen dat België eindelijk eens moet barsten is leuk voor de achterban, maar dan zijn we ook rond. Voor de jongere generaties tellen cijfers en realpolitik zwaarder door dan het wereldrecord vlaggen leggen, hoe goed bedoeld die initiatieven ook mogen zijn. Vlaanderen heeft nu eenmaal noch de geschiedenis, noch de mentaliteit van een volk dat na een lange, duur bevochten strijd onderworpen werd aan een vreemde macht. Het is een feit dat de Belgische staat niet ten dienste stond van de Vlamingen ten tijde van de stichting, noch in de periode daarna. De demografische en economische realiteit maakten de Vlamingen echter tot de meerderheid in de staat, een meerderheid die men nu lijkt te verzilveren.

Lang genoeg hebben de bestaande elites gedacht dat de Vlaamse macht nooit gebruikt zou kunnen worden tegen hen. De eis tot onafhankelijkheid weigeren, leidde er telkens toe dat Vlaams-nationalisten nooit tot een bestuur zouden kunnen toetreden. Links vond het makkelijk om consequent nee te zeggen, aangezien dat de meestal rechtse Vlaams-nationalisten makkelijk van de macht kon afhouden. Met de toetreding van de N-VA tot de federale regering en zelfs de vitale spil en koningsmaker te zijn, moet er in de Brusselse salons een breuk zijn gekomen. Om nog maar te zwijgen in de rode vakbondsnesten in Wallonië. Voor die laatsten zal België veel minder een “veilige investering” zijn. Een economisch pseudoliberaal (alles rechts van extreem-links wordt immers al snel liberaal genoemd) Vlaanderen dat nu zijn beleid kopieert op federaal niveau en dus ook gedeeltelijk zal opleggen aan Wallonië. Na de koningskwestie waren de Waalse elites zodanig bang van het Vlaamse demografische wapen dat zij economisch federalisme eisten i.t.t. de Vlaamse eis tot cultureel federalisme. Het is dan ook niet ondenkbaar dat de Waalse regering Wallonië zal profileren tegenover de “état belgo-flamande” en een onafhankelijk Wallonië of aansluiting bij Frankrijk ernstig zal bespreken. “België Barst”, maar dan in het Frans.

In de studentencodex staat er een lied “Zelfbestuur” waarbij de eerste strofe (beschrijving van de Vlaamse situatie) de basis vormt voor de conclusie in het refrein (Vlaanderen eist zelfbestuur) en de tweede strofe (Vlaanderen wil zichzelf regeren). De eerste strofe gaat als volgt:

Wij hebben lang gestreden, gebedeld en geklaagd;
En nog zijn wij verschopten, de knechten in de staat.
Wij leven niet van loos gebaren, van ijdel hopen en geduld;
De voogden moeten weten: de tijden zijn vervuld.

In plaats van te klagen over een Franstalig premier, die daar zit bij de gratie van Vlaanderen en een beleid zal moeten voeren dat in Vlaanderen bepaald wordt, zou men beter juichen dat de voogden zijn verworden tot knechten in de staat. 

Dat is de triomf van de geest van Lode Claes (en op institutioneel vlak Joris Van Severen). De N-VA heeft de Vlaamse partijen gedwongen om af te stappen van de mentaliteit van een nederlaagpartij en over te stappen naar een machtspartij (en niet zomaar een beleidspartij). Laten we hopen dat de Vlaamse Beweging, die momenteel grotendeels grossiert in starre bekrompenheid en karikaturale bezigheidstherapie, leert dat Vlaamse kracht vertaald moet worden in Vlaamse macht en dat enkel daaruit een sterker Vlaanderen zal komen.

[OPINIE] Chicken Kiev

chicken kiev“Kip uit Kiev”, het is ergens verbazingwekkend dat deze term nog niet is opgedoken in de pers. Het is niet enkel een gerecht uit Oekraïne of Rusland (ook dit is een twistpunt), maar ook een verwijzing naar een toespraak. Op 1 augustus 1991 gaf toenmalig president Bush (vader Bush) een toespraak in Kiev. De Sovjetunie was aan het desintegreren en in december 1991 zou Oekraïne zich uitspreken voor onafhankelijkheid.

Toenmalig president Bush had een beleid uitgestippeld om de Joegoeslavisering van Oost-Europa zoveel mogelijk tegen te gaan. Net zoals hij afkerig was om in het eigenlijk Joegoeslavië in te grijpen, Amerika zou pas ingrijpen nadat Clinton verkozen werd, zo wou hij een vredevolle omwenteling. Bij zijn aankomst in Kiev weigerde hij ook de leiders te ontmoeten van de pro-onafhankelijkheidsbeweging. Dit om enige vermoedens van Amerikaanse bemoeienis, nogal een pijnlijk punt in Russische ogen toen en nu, te vermijden.

In zijn toespraak gegeven voor het parlement in Oekraïne waarschuwde hij voor een Oekraïne dat een verre tiran zou inruilen voor een lokale tiran. Tevens voor een suïcidaal nationalisme, gebaseerd op etnische haat en verdeling. In andere woorden: respecteer de historische rechten van de Russische bevolking in het oosten en op de Krim. Tevens stak hij de loftrompet van Gorbatsjov. Het leidde tot sterke kritiek van voormalige sovjetrepublieken, zoals Georgië, van Thatcher, die in Kiev “evenmin een ambassade kon openen als in San Francisco” en vanuit de VSA zelf. In de New York Times van 29 augustus 1991 vermeldt journalist William Safire voor het eerst de term “Chicken Kiev speech”. In 2004 sprak Bush nog eens over de speech waarbij hij zei dat het diende om de Oekraïners te waarschuwen voor het feit dat de desintegratie van de Sovjetunie niet het einde van Rusland betekende, integendeel. In 2011 noemde The Washington Examiner het zelfs de slechte toespraak ooit van een Amerikaans bewindvoerder.

We spoelen door naar begin 2014. Uiteindelijk blijft de toespraak van Bush toch slimmer te zijn dan gedacht. Het blind opzeggen van alle rechten van de Russen en Russischtaligen in het Oosten en de Krim heeft die bevolking, die al wantrouwig stond tegen de nieuwe machthebbers in Kiev, volledig vervreemd van de centrale regering. Poetin had verkeerd gegokt door een corrupte kleptocratisch regime te steunen. Door de dwaze en ondoordachte handelingen van de nieuwe regering in Kiev, gesteund door een harde kern van neonazistisch geteisem van een zeer laag allooi, hebben de Russen nu een rode loper voor hen uit liggen in het oosten van Oekraïne. Door de slappe houding van de VSA en het typische “blaffen, maar niet bijten”-beleid van de EU kan Rusland rustig aan haar historische gebieden herintegreren in hun grondgebied. Wat er in het hoofd van Obama omgaat, weet uiteraard alleen hij zelf. Maar het is ondertussen al wel duidelijk dat Obama niet de persoon is om een buitenlands beleid te voeren dat vele Amerikanen verwachten en wat waarschijnlijk Poetin ook had verwacht. Die laatste loopt nu op het internationale podium rondjes de eerste. De Krimcrisis van 2014 zou wel eens een kantelpunt kunnen zijn, het moment waarop Amerika samen staat met het Westen, maar het niet meer leidt. China, dat tot vandaag een afwachtende houding had aangenomen,  heeft ondertussen, net zoals Turkije (een NAVO-lid), zijn steun uitgesproken voor de Russische daden.

De vreedzame opdeling van Oekraïne, gesteund door lokale referenda, lijkt de beste manier om dit ordelijk en vreedzaam te regelen. Dat sommige elementen in de “gematigde” Vlaamse Beweging liever kiezen om dit met geweld en etnische zuiveringen te doen, is zéér bedenkelijk. Dat Rusland geen aanspraken dient te maken op gans Oekraïne, wat het ook niet doet, valt zeker te verdedigen. Maar het oosten meetrekken in een unitaire staat waar men geen respect heeft voor het behoud van eigen taal en cultuur (waar kennen we dat van?), dat gaat te ver.

De winnaar in Oekraïne? Assad

assadDe toestand in Oekraïne is zorgwekkend te noemen. Het oosten is verdeeld tussen loyaliteit aan Kiev en aan Rusland, maar de Krim, historisch Russisch gebied, is duidelijk zijn bescherming aan het zoeken bij Rusland. De grote winnaar echter, ongeacht de uitkomst, is Assad.

Juist ja, de Syrische president Assad. Het is nu weer even kalm, de pers kan immers maar één brandpunt in de wereld tegelijk zien, in Syrië als je naar VRT of VTM kijkt. Bij gesprekken in het verleden tussen de VSA en Syrië was Rusland altijd de bemiddelaar. Iedereen weet dat Assad nog in het zadel zit mede dankzij  grote Russische steun. Ondertussen ook omdat de islamisten van de Islamitische Staat van Irak en Syrië (ISIS) aan het afslachten zijn om te kunnen afslachten. De Russische steun mag echter niet onderschat worden. Toegevingen vanuit Damascus waren er omdat Moskou hen duidelijk maakte dat die nodig waren. Is er ook maar één persoon die denkt dat Rusland enige welwillendheid zal tonen als het over Syrië gaat? De steun vanuit Moskou aan Damascus zal veel meer richting onvoorwaardelijkheid gaan.

Het is ook opvallend hoe voor het eerst in lang Rusland terug rondjes loopt rond de VSA op het internationale politieke podium. Ze hebben ook niet de problemen die het Westen heeft. Een inflatieprobleem, dat wel. Maar met welk geld zal de VSA, die met moeite hun schuldenplafond kunnen opkrikken, of de EU, ik moet er geen tekening bij maken, een conflict betalen? Rusland moet enkel de Krim in handen krijgen en voor de rest afwachten, zij hebben geen haast. Het leger in Oekraïne is een relikwie uit de Koude Oorlog en de troepen op de Krim en in het oosten hebben reeds in grote getale de kant van Rusland gekozen. Het pas benoemd vloothoofd van Oekraïne, nota bene benoemd door de nieuwe president, heeft zich reeds uitgesproken voor Rusland.

Wat Rusland waarschijnlijk zal doen, maar ik heb geen glazen bol, is het diplomatisch-bureaucratische gepraat zijn werk laten doen. Een contactgroep, een commissie, een onderzoeksgroep, een crisisgroep, etc… Ondertussen zijn de Russen baas op de Krim en hebben zij daarmee een voldongen feit in handen. Tegen het diplomatieke gepraat op gang gekomen is, heeft de Krim zijn onafhankelijkheid reeds verklaard en zal Rusland wijzen naar schurkenstaat Kosovo die wél erkend is door de EU.

Naarmate de temperatuur in Kiev stijgt, slaapt er iemand steeds rustiger in Damascus…

5 weetjes over de Middeleeuwen

world globe on a open book on white backgroundVrijdag is die dag van de werkweek waar de productiviteitscurve een intense samenwerking aangaat met de zwaartekracht. Men voelt zich op vrijdag een beetje ambtenaar en de ambtenaren zijn helemaal ambetantenaren. RechtsActueel brengt u echter redding! Fleur de middagpauze op met deze weetjes en voor u het weet bent u het genie van het kantoor!

De Middeleeuwen.

Een slechte periode om in te leven. Het durfde wel eens saai te zijn want de pest komt ook niet elk seizoen langs. De Kerk was een voorloper van het Derde Rijk en hield iedereen bewust in een onwetende ijzeren greep“. Tot zover de politiek-correcte (liberale) versie die wij te slikken kregen. We zullen er later nog wel eens op terugkomen, maar hier alvast vijf weetjes over dingen uit de Middeleeuwen die niet iedereen weet.

5. Stichting van universiteiten

Universiteiten hebben nog steeds voor velen het label “Tempel van de Wijsheid”. Ondanks de politiek-correcte zever die vele professoren de jeugd proberen in te drammen, kunnen we niet ontkennen dat zonder universiteiten wij veel minder technologieën tot onzer beschikking zouden hebben.

Zij zijn echter geen uitvinding van de Verlichting, noch van de (post)moderne tijd. De voorlopers van de universiteiten ontstonden in de negende eeuw in het Byzantijnse Rijk en de islamitische wereld. De echte universiteiten die naam waardig ontstonden in de 11de eeuw in het katholieke Europa te Bologna en Parijs. Zij moesten niet enkel dienen als centra van puur kennisoverdracht, maar verzorgden ook het onderzoek naar nieuwe denkbeelden en technologieën. Zij boden meestal theologie, rechten, geneeskunde en letteren aan (exacte wetenschappen m.b.t. technologie kon men leren kennen via de ambachten). Als u het ons vraagt, zijn dat ook de enige richtingen van de humane wetenschappen met een meerwaarde voor de samenleving.

4. Uitvinding van brillen

Of men bijziend of verziend is, doet er niet teveel meer toe in deze samenleving. Een klein defect aan de ogen (of “andersvisueel” indien men politiek-correct wil zijn) is voor velen van ons snel opgelost met een bril. Het vergrootglas komt uit de 9de eeuw van de hand van Ibn-Farnas. De bril zoals wij hem echter kennen komt uit Firenze en werd uitgevonden door Salvino D’Armate. De bril had echter nog geen haken om achter de oren vast te blijven staan en hij was enkel geschikt voor verzienden. In de 15de eeuw kwamen de eerste lenzen voor bijzienden.

Dankzij de Middeleeuwers is het resultaat van nachtenlang in het donker spelen op de NintendoDS/PSP in bed, wanneer men eigenlijk moest slapen, geen onoverkomelijk probleem meer en kunnen de uitbaters en personeelsleden van optiekers rustig hun boterham verdienen.

3. Remmen op de machthebbers

De Middeleeuwen wekken voor veel mensen het beeld op van een periode waarin een koning praktisch God op Aarde was. Wou hij iemand zijn hoofd afslaan? Goed voor de koning, minder voor het slachtoffer, want hij deed toch wat hij wou. Dat beeld van de absolute heersers is echter allesbehalve Middeleeuws en vindt zijn bron in de reformatie van Maarten Luther die de vorst absolute macht toekende (wat u als historicus zou moeten weten meneer De Wever). In de Middeleeuwen was men echter nog bezig met een evolutie naar een machtsbestel waarbij de vorst beperkt was in zijn doen en laten.

Kijken we maar naar Vlaanderen. Er was uiteraard nog de klassieke grondadel, maar een adeltitel suggereerde hier absoluut geen macht. Een traditie die Bourgondische hertogen nog meerdere keren hebben mogen ondervinden. Jan Zonder Vrees kreeg geen cent van de Vlamingen voor hun economische belangen gediend waren (wat een tijden) en Filips de Stoute zijn belastingsontvangers werden te Gent ter plaatse gelyncht (in Brugge hielden ze het kalmer en staken ze gewoon de belastingskantoren in brand). Maar ook juridisch gezien kwamen de charters op. De Magna Carta is het meest bekende document, ondertekend door Engels vorst koning Jan. Die grondwet bleek een vodje papier in de praktijk, maar het bestaan en het ondertekenen ervan door de vorst was een belangrijke primeur waar eeuwenlang is op teruggegrepen.  In Brabant heeft men het Charter van Kortenberg (1312) en de ganse Nederlanden hebben het Groot Privilege (1477). Het Charter van Kortenberg gaf het volk het recht tot openlijke opstand indien de vorst het Charter niet zou naleven en belastingen (die effectief éénmalig waren toen) mochten in drie specifieke gevallen geheven worden (gevangenneming vorst, riddersschap van de zoon van de heerser en het huwelijk van de dochter van de heerser).

2. Lage belastingen (in de mate dat ze bestonden)

Over belastingen gesproken. Eventjes naar een periode kort na de Middeleeuwen. Weet u nog waarom de Nederlanden destijds in opstand zijn gekomen tegen de Spaanse vorst Filips II? Een geheel aan zaken (waaronder conflicten met vorst die niet op de traditionele Middeleeuwse manier wou regeren), maar de druppel was (uiteraard) belastingen. De hertog van Alva had immers het onzalige idee gekregen hier ondenkbaar hoge belastingen te innen. Deze waren 1% belasting op onroerend en roerend goed, 5% op de verkoop van onroerende goederen en 10% belasting op roerende goederen (wat wij nu BTW zouden noemen). Deze gruwelijke belasting (die zelfs niet is doorgevoerd geweest, maar altijd in een forfait van 2 miljoen gulden) was onaanvaardbaar en voor je het wist waren de Nederlanden vertrokken voor tachtig jaar oorlog.

Wij zijn zeker dat de meeste mensen nu wel zouden tekenen voor het dubbele van die belastingen destijds.

1. Drank

Het is hier Vlaanderen, dus dit kan niet ontbreken. Men kan zagen en klagen wat men wil over de rol van de Kerk in de Middeleeuwen of daarna (meestal gebaseerd op linkse manipulatie van de feiten), maar de meeste Vlamingen zullen toch tevreden zijn met hun Westmalle, Trappist, Petrus, etc… Allemaal bieren die voortkomen uit de rijke kloostertraditie die hier begon in de Middeleeuwen. In de Middeleeuwen had men ook geen waterzuiveringsinstallaties zoals wij die nu kennen en het water was dan ook wel eens te vies om te drinken. De oplossing was simpel: iedereen dronk alcohol. Vaten werden niet altijd even goed gewassen en aangezien alcohol een resultaat van gisting was, kon u wel inbeelden hoe vrolijk het op de werkvloer kon zijn op een warme namiddag wanneer u stikte van de dorst. Het gezegde “water is voor de vissen” was niet zozeer gekscherend bedoeld, maar een kwestie van leven en dood (of toch een paar dagen maag- en darmkrampen).

Maar ook de distillatie (noodzakelijk voor sterkere dranken) is een Middeleeuws concept. U zult het niet geloven, maar in de technologische ontwikkeling om sterke drank te distilleren (ja, hier deden Middeleeuwers actief onderzoek naar in naam van de wetenschap) kunnen we niet rond de islamitische wereld heen. Distilleren bestond als sinds het oude Babylonië, maar doorging een revolutie door het onderzoek van islamitische alchemisten die op hun zoektocht naar de steen der wijzen wijn distilleerden. Geber ibn-Hayan (8ste eeuw) zijn gedreven onderzoek hiernaar uit *kuch kuch* wetenschappelijke interesse leidde tot een revolutie in distillering. Zijn ontdekking dat men de dampen die vrijkomen bij het verwarmen van wijn gebruikt kunnen worden, vond hij “van weinig nut, maar zeer belangrijk in naam van de wetenschap“. Hij zou de alembiek (Google is uw vriend) uitvinden, waarnaar het Brusselse bier lambiek genoemd is. Aangezien Brussel steeds meer een islamitische stad wordt, kan men misschien zijn naam op de flessen beginnen vermelden!

Tot zover deze weetjes. Bij leven en welzijn, tot volgende week vrijdag.

Machtsvacuüm in Oekraïne

FREEDOM-articleLargeHet is momenteel surrealistisch stil in Kiev. Nadat een vijfduizend opstandelingen (laten we immers de dingen noemen zoals ze zijn) sinds 18 februari de gewelddadige confrontatie met de politie zijn aangegaan, zijn die laatsten nu verdwenen. Samen met hen de president, de parlementsleden van zijn partij en de regering.

Guy Verhofstadt

Guy Verhofstadt speelde gisteren een zeer dubieuze rol toen hij het podium beklom om de oppositie toe te spreken. Haalt hij in de EU uit naar nazi’s en fascisten, waarbij hij dan meestal doelt op organisaties die vaak liberaler zijn dan hijzelf, in Kiev stond hij te spreken voor een publiek waar de harde kern bestaat uit nazi’s en fascisten. Op meerdere spandoeken en schilden van de opstandelingen kan men verwijzingen vinden naar Hitler en het nazisme. Bijvoorbeeld de cijfercombinatie 14/88 die staat voor de 14 woorden van David Lane en 88 voor de letters HH: Heil Hitler.

oekraine

Nazi’s in Kiev? Waar?

Door zijn optreden heeft hij duidelijk aangegeven dat de Europese Unie sterk achter de opstandelingen staat en hier grote stappen wil nemen om Oekraïne in hun invloedssfeer te betrekken. Guy Verhofstadt is wel zo slim geweest om zijn vriend Cohn-Bendit thuis te laten. Hadden ze hem herkend, hij was waarschijnlijk ter plaatste opgeknoopt. Zijn optreden heeft echter voor paniek gezorgd waardoor het Russische zuiden en oosten van het land zich direct bedreigd voelde, met alle gevolgen vandien.

Splitsing van het land?

In de nacht van 21 op 22 februari vertrok een transport rond 2u’s nachts uit het presidentieel paleis te Kiev. Het transport bestond uit twee militaire pantserwagens en vier helikopters. De speciale eenheden van de politie, de Berkut, heet zich samen met het merendeel van alle agenten teruggetrokken uit Kiev. Ordehandhaving gebeurt nu door milities van onder andere het rechtse Oekraïens-nationalistische Svoboda en het Rechtse Front.  Kris Roman, schrijver voor RechtsActueel en voorzitter van Euro-Rus, was trouwens aanwezig op de persconferentie van Svoboda op 27 november 2012 in Brussel. Er werd aangekondigd dat de president ontslag zou hebben genomen, maar deze heeft meegedeeld vanuit een onbekende locatie dat dit niet zo is en dat hij het gebeuren als een staatsgreep beschouwt.

Ondertussen vindt momenteel een bijeenkomst plaats in het oost-Oekraïense Kharkov. Enkele tienduizenden burgers en meer dan drieduizend lokale en provinciale verkozenen houden daar een bijeenkomst om de veiligheid van de Russische bevolking (die de absolute meerderheid vormt in het oosten en het zuiden van het land) te garanderen. Net zoals er parlementairen van de EU aanwezig waren bij de bijeenkomsten van de opstandelingen, zo heeft de Russische regering hoge functionarissen gestuurd naar Kharkov. Op deze bijeenkomst werd opgeroepen om, naar het voorbeeld van de opstandelingen, een volksmilitie te vormen ter verdediging van de Russische gebieden.

Cui bono?

De Romeinse senator/filosoof/orator Cicero schreef in zijn rede Pro Roscio Amerino (en tevens in Pro Milone) dat voormalig Romeinse consul en censor Lucius Cassius Longinus Ravilla altijd de vraag stelde “Cui bono?” Wie heeft er baat bij? In Oekraïne zijn er vele scheidingslijnen, waar ik even op inga.

De oligarchen

Oekraïne is een land rijk in aardgas en vruchtbare grond. De scheidingslijn tussen Russen en Oekraïeners  vindt men ook terug bij de economische elite van het land. Beide hebben dezelfde soorten bedrijven, maar door hun etnoculturele en ideologische achtergrond hebben zij andere afzetmarkten. Degenen in het oosten drijven handel met Rusland, degenen in het westen met de EU. Toen de regering van Oekraïne besloot om een handelsverdrag te sluiten met Rusland en niet met de EU, was dat een streep door de rekening van de westelijke oligarchen. Ook was het een streep door de rekening van het land dat reeds eeuwen belangen heeft in het westen van Oekraïne, namelijk Polen.

De buren

De Orthodoxe Kerk en de Grieks-Katholieke Kerk (de Uniaten) zijn prominent aanwezig. Beide kampen gebruiken naast de nationale vlag vooral christelijke symboliek. Iets waar de Vlaamse Beweging nog van kan leren.

Bij het uitbreken van de opstand was het dan ook Polen dat direct een “bemiddelende” rol speelde achter de schermen. Doordat door Oekraïne leidingen liggen om Centraal- en West-Europa te verwarmen met Russisch aardgas had Polen niet veel moeite om ook Duitsland mee te krijgen. Polen heeft de economische belangen en het katholieke element. Dat het westen van Oekraïne uniaat is, katholiek met oostelijke rite en vorm, is dan ook te danken aan de periode dat Polen de plak zwaaide in Oekraïne. Duitsland, dat in WO II en WO I Oekraïense nationalisten steunde in het oprichten van een eigen staat, is voor vele Oekraïners ook nog steeds het land dat hen vrijheid gaf. Het ideologische aspect daarvan negeren ze daar wel eens bij.

Rusland verloor bij de onafhankelijkheid van Oekraïne de Krim, daarvoor de basis van de Russische vloot in de Zwarte Zee en de directe toegang tot de Middellandse Zee. Zij huren nu wel te Sevastovol een vlootbasis, maar het eigenlijke bezit van het land zou hen goed uitkomen. Te vaak denkt men dat Rusland nerveus zit toe te kijken. Dat was inderdaad het geval, maar het machtsvacuüm in Kiev komt hen goed uit. De bijeenkomst in Kharkov van oostelijke vertegenwoordigers en burgers kan zich de facto onafhankelijk verklaren. Indien er dan conflicten zijn het met westelijk Oekraïne, wat allesbehalve een uitdaging is, kunnen zij Rusland vragen om zich te beschermen met Russische vredeshandhavers.

Het westen kan zich afscheuren en als Oekraïne verdergaan om bij de EU te komen, het zuiden en het oosten kunnen bij Rusland gaan waarbij die laatsten terug toegang hebben tot de Zwarte Zee. Dat is echter iets dat de VSA absoluut willen vermijden. Elke vorm van federalisering of separatisme is een mogelijkheid voor Rusland om zijn wereldmachtstatus terug op te bouwen. President Obama besloot een tijd terug om de nadruk van de Amerikaanse vloot op de Pacifische Oceaan (lees: China) te leggen. De Russen lieten zich dat geen twee keer zeggen en kochten van de Griekse en Cypriotische overheden direct de vlootinstallaties op die de Amerikanen achterlieten. Het verkrijgen van de Krim zou betekenen dat de Russische vloot directe toegang heeft tot de Middellandse Zee, het Suez-kanaal en zo tot de Perzische Golf (waar Iran ligt) zonder het risico te lopen dat hun aanvoerroute naar de Krim onderbroken wordt. Het is voor de VSA dan ook vitaal om Oekraïne een marionettenregime te bezorgen met een elite die hen trouw steunt zolang hun eigen zakken gevuld blijven. In Oekraïne zouden dan ook geen machtsstructuren veranderen, enkel de personen worden gewisseld.

Dat is ook het doel zoals beschreven door Zbigniew Brzeziński in “The Great Chessboard” die Oekraïne wou afsluiten voor Rusland. Hierdoor zou Rusland zich vooral bezighouden met Centraal-Azië. Moest Oekraïne, gedeeltelijk of volledig, de facto in Russische handen komen daarentegen, dan zou de ultieme nachtmerrie voor de westersgezinden kunnen komen. Brzeziński vreesde immers dat Duitsland en Rusland één as zouden gaan vormen, wegens samenlopende economische belangen, waarbij Duitsland een militaire sterkmacht heeft om zijn economische hegemonie om te zetten in politieke hegemonie. De prijs die Duitsland zou moeten betalen is de financiële verantwoordelijkheid over de EU, die ze reeds hebben, en het betrekken van het verdeelde en verzwakte Frankrijk. Dat laatste zal geen probleem zijn voor Duitsland aangezien dat momenteel toch op hun voorwaarden zou zijn. De Duitse economische Gründlichtkeit gecombineerd met het Russische wapenarsenaal, waarbij Duits kapitaal Rusland verder zou versterken, is een zeer sterk probleem voor de VSA. Enkel het Verenigd Koninkrijk zou nog kunnen dwarsliggen, maar de dagen van Rule Britannia zijn al even voorbij.

Bemiddelingen door Yulia Tymoshenko?

Ze werd opgehemeld als dé grote democrate tijdens de Oranje Revolutie destijds. Tymoshenko is echter evenveel een corrupte oligarch als de rest, maar zij heeft het talent om politiek flexibel te zijn en compromissen te kunnen sluiten. Dat Rusland een westersgezinde regering aanvaardde na de Oranje Revolutie was grotendeels aan haar te danken. Ondanks haar belangen met het westen sloeg zij er in het verleden reeds in een compromis te sluiten met de oostelijke oligarchen. Zij kan ook nu zorgen voor een “zachte landing” waarbij het oosten een nieuw regime zou aanvaarden. Zij zal echter dit niet voor niets doen. Indien zij in haar opdracht succesvol is, zal zij de facto de macht hebben in het land.

Wat nu?

De belangrijkste gebeurtenis die komt zal het einde van de Winterspelen in Sochi zijn. Het Russische militaire apparaat is momenteel daar aanwezig, slechts enkele honderd kilometers van Oekraïne, om de veiligheid te garanderen. Zodra dat gedaan is, zal Rusland zijn blik duidelijk terug verleggen naar Oekraïne. Tot dan is de toestand in Oekraïne op z’n best “voorlopig” te noemen.

De huidige toestand in Oekraïne: Geel = in handen van de Euromaidan-beweging. Dit is het kerngebied van de Oekraïnese nationalisten van o.a. Svoboda. Deze gebieden erkennen het centrale gezag niet meer. Rood = zware rellen, met overwicht voor Euromaidan. Oranje = rellen, met overwicht voor de centrale overheid. Blauw = in handen van de Partij van de Regio's. Deze gebieden hebben aangegeven het centrale gezag onder Euromaidan niet meer te erkennen.

De huidige toestand in Oekraïne:
* Geel = in handen van de Euromaidan-beweging. Dit is het kerngebied van de Oekraïnese nationalisten van o.a. Svoboda. Deze gebieden erkennen het centrale gezag niet meer.
* Rood = zware rellen, met overwicht voor Euromaidan.
* Oranje = rellen, met overwicht voor de centrale overheid.
* Blauw = in handen van de Partij van de Regio’s. Deze gebieden hebben aangegeven het centrale gezag onder Euromaidan niet meer te erkennen.

« Oudere berichten