Over deze dode niet zoveel goeds; Ruud Lubbers (1939-2018)

Op woensdag 14 februari overleed oud minister-president van Nederland Ruud Lubbers op 78-jarige leeftijd. Hij heeft een zeer lange loopbaan binnen de parlementaire democratie gehad, vanaf 1973 bekleedde hij diverse functies; lid Tweede Kamer, fractievoorzitter TK, minister, minister-president, politiek leider en tot aan zijn overlijden de eretitel minister van staat. Van 1982 tot en met 1994 was hij in 3 regeringen minister-president van Nederland.

Lubbers stond bekend om zijn grote dossierkennis en als politiek tacticus van formaat.
Na zijn aftreden als minister-president werd Lubbers van 1995 tot eind 2000 voor twee dagen per week hoogleraar Globalisering aan de Universiteit van Tilburg en bezoekend Hoogleraar bij een aantal universiteiten in de V.S.A. Internationaal was hij onder meer vicevoorzitter van de Independent World Commission on the Oceans en voorzitter van het World Wildlife Fund.

Een katholieke werkgever
De uit Rotterdam afkomstige Ruud Lubbers groeide op in een katholiek ondernemersgezin. Hij doorliep de typische weg in een toen nog verzuild Nederland van de jaren 50 en 60 in de vorige eeuw, een katholiek basisschool en daarna het gymnasium internaat bij de paters Jezuïeten. Hij behaalde vervolgens een academische titel in de economie op Nederlandse Economische Hogeschool te Rotterdam. Na zijn studies ging hij met zijn broer werken in het familiebedrijf van vader.

Ze gaven samen leiding aan het constructiebedrijf Hollandia in Krimpen aan den IJssel. Dat werd een succes, het bedrijf groeide tot een onderneming met, toen Ruud Lubbers in 1973 minister werd, duizend werknemers en een omzet van zestig miljoen gulden. Ook had hij gedurende zijn zakenleven nevenfuncties bij christelijke werkgeversverenigingen. Hij werkte tien jaar in de onderneming en vertrok op zijn vierendertig jaar richting de politiek. Vanwege zijn zakensucces was Lubbers de eerste minister-president sinds de oorlog die miljonair was.

Multiculti
Op aandringen van de werkgevers kwam in de jaren zestig en zeventig een stroom van gastarbeiders richting West-Europa. Lubbers voorganger Joop den Uijl besloot dat deze niet langer moesten worden gezien als gasten, maar plots Nederlanders waren en ook hun gezin mochten laten overkomen. Minder bekend is dat onder de eerste regering van Ruud Lubbers de multiculturele samenleving werd uitgevonden en opgelegd. Dat betekende van de ene dag op de andere dag dat er twee groepen waren; autochtonen en de zogenaamde minderheden.

Dat had concrete gevolgen; dat Nederlanders tweederangsburgers werden en deze minderheden extra ondersteuning verkregen vanuit de overheid. Zonder twijfel een vorm van discriminatie, die met name voor de sociaal zwakkere autochtonen grote gevolgen had. In die geest ging Lubbers zijn carriere verder en werd begin 2001 als Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de Verenigde Naties. Op 1 juli 2006 werd Ruud Lubbers voorzitter van het bestuur van de Stichting voor Vluchteling Studenten UAF. Binnen het CDA werd hij de ambassadeur voor het in 2008 opgerichte CDA Kleurrijk.

Geen kritiek mogelijk
Vanaf het kabinet Lubbers I werd het bijkans onmogelijk om enige kritiek op de massale immigratie en het multiculturele beleid uit te oefenen. De Centrumpartij en de latere Centrumdemocraten kregen geen enkele ruimte om hun kritieken naar voren te brengen. Terwijl ook in zijn eigen stad Rotterdam de problemen zich opstapelden, gaf Lubbers nooit enige aandacht aan de gegronde bezwaren op dit deel van zijn beleid.

Lubbers zag niets in de opvattingen van Pim Fortuyn en heeft in Rotterdam zich altijd hardgemaakt om Leefbaar Rotterdam buiten het bestuur te houden. Ook Geert Wilders kon niet op enige sympathie rekenen en de oud-mp was onderdeel van een groepje binnen het CDA om de gedoogsteun van de PVV bij de regeringsonderhandelingen tegen te gaan. De roep om meer ‘vluchtelingen’ op te nemen en nog meer culturen van buitenaf te verwelkomen bleef een constante.

Zelf was ik onderdeel van een kritische actie in Den Haag bij de Stichting voor Vluchteling Studenten UAF waar Ruud Lubbers toen voorzitter van was. We wilden een ander geluid laten horen, anders dan de golf van misinformatie die Lubbers doorheen de pers verkondigde. Na enkele bedreigingen van immigranten en hogeschool-bestuurders, stuurde men een politie-eenheid op ons af. Symbolisch voor de reactie van Lubbers op iedere kritiek.

Individualisme, kapitalisme
Onder Ruud Lubbers zijn regeringen kreeg het kapitalisme steeds meer ruimte, ongetwijfeld had dat van doen met zijn achtergrond als werkgever. Het had als gevolg dat alle maatschappelijk idealisme steeds sneller begon te verdwijnen. Lubbers als ‘de manager van BV Nederland’. Het was helemaal in lijn met de Anglo-Amerikaanse keuzes, uitgevoerd onder Reagan en Thatcher, dat er niet zoiets bestond als een maatschappij, enkel slechts individuen.

Een aandenken van Lubbers voor de Nederlandse werknemers is het graaien in de pensioenkas. In jaren 80 en 90 werd besloten geld vanuit de pensioenfondsen terug te storten naar de werkgevers. Over een periode van 25 jaar bleek dit uiteindelijk om een miljard euro te gaan en het was geheel tegen de wettelijke regels. Dit terugstorten van het geld van pensioenfondsen naar werkgevers was een fout, zo zou Lubbers jaren later toegeven.

Stroef Atlantisme
In de koude oorlog was er de constante druk uit de Anglo-Amerikaanse kringen om een zwaardere houding aan te nemen tegenover de Sovjet-Unie. Zo ook de discussie over kernbewapening, waarbij de Amerikanen druk zetten om kruisraketten in Nederland te plaatsen, omdat de Sovjets meer SS-20 raketten zouden neerzetten. Lubbers bezocht in dit kader in januari 1983 de Verenigde Staten om bij de Amerikaanse president Reagan de mogelijkheid van een tussenoplossing te bespreken, waarbij onderhandelingsopties met de Sovjets open bleven.

Het land liep te hoop tegen die voorgenomen beslissing. Er werd massaal geprotesteerd en in een manifestatie werden 3.7 miljoen handtekeningen aangeboden aan Lubbers. Hij vertraagde en er kwam een dubbelbesluit. Op 1 juni 1984 werd het besluit genomen om kruisraketten in Nederland te plaatsen, indien het aantal SS20-raketten ten opzichte van 1 juni 1982 zou blijven toenemen. Uiteindelijk kon in 1989 van daadwerkelijke plaatsing worden afgezien, omdat het dubbelbesluit (plaatsing en onderhandelingen over wederzijdse nulopties) succes had opgeleverd.

Slotsom

Ruud Lubbers is altijd onderdeel gebleven van de na-oorlogse Nederlandse bourgeoisie, met de daarbij behorende opvattingen over open grenzen, het liberalisme en individualisme en een voorkeur voor volkeren en culturen van buiten Europa. Aan het einde van zijn leven haalde hij vooral de pers met aandacht voor de vluchtelingen van elders in de wereld, die het uiteraard moeilijk hebben, maar geen enkel woord van begrip voor de Nederlandse vluchtelingen, die de grote steden in tienduizenden moesten ontvluchten vanwege geweld en vervreemding, het gevolg van zijn multiculturele beleid.

Het is een niet te vergeven keuze geweest om de Nederlandse cultuur en beschaving, die hier vanaf Habsburgse Nederlanden geworteld is, weg te vegen en te vervangen door een multicultureel systeem, waarin autochtonen plotsklaps tweederangsburgers werden. De gevolgen daarvan heb ik ook zelf heb mogen zien en ervaren, van hele wijken die Nederlands waren en plotsklaps talloze culturen en religies telden, het heeft extreem negatieve gevolgen gehad voor juist de sociaal allerzwakste Nederlanders. Zoals veel christenen in Nederland had Lubbers de liefde voor de naaste vervangen door de liefde voor de verre.

De heel zware internationale functies zoals bij de Wereldbank of de Europese Unie werden hem onthouden, dat had ongetwijfeld van doen met zijn vertragingen en uiteindelijk weigering van het plaatsen van Amerikaanse kruisraketten op Nederlandse bodem tijdens de Koude Oorlog. Hij werd afgelopen maandag begraven in de katholieke Laurentius- en Elisabethkathedraal te Rotterdam. Ik heb er geen traan om gelaten.