Over deze dode niet zoveel goeds; Ruud Lubbers (1939-2018)

Op woensdag 14 februari overleed oud minister-president van Nederland Ruud Lubbers op 79-jarige leeftijd. Hij heeft een zeer lange loopbaan binnen de parlementaire democratie gehad, vanaf 1973 bekleedde hij diverse functies; lid Tweede Kamer, fractievoorzitter TK, minister, minister-president, politiek leider en tot aan zijn overlijden de eretitel minister van staat. Van 1982 tot en met 1994 was hij in 3 regeringen minister-president van Nederland.

Lubbers stond bekend om zijn grote dossierkennis en als politiek tacticus van formaat.
Na zijn aftreden als minister-president werd Lubbers van 1995 tot eind 2000 voor twee dagen per week hoogleraar Globalisering aan de Universiteit van Tilburg en bezoekend Hoogleraar bij een aantal universiteiten in de V.S.A. Internationaal was hij onder meer vicevoorzitter van de Independent World Commission on the Oceans en voorzitter van het World Wildlife Fund.

Een katholieke werkgever
De uit Rotterdam afkomstige Ruud Lubbers groeide op in een katholiek ondernemersgezin. Hij doorliep de typische weg in een toen nog verzuild Nederland van de jaren 50 en 60 in de vorige eeuw, een katholiek basisschool en daarna het gymnasium internaat bij de paters Jezuïeten. Hij behaalde vervolgens een academische titel in de economie op Nederlandse Economische Hogeschool te Rotterdam. Na zijn studies ging hij met zijn broer werken in het familiebedrijf van vader.

Ze gaven samen leiding aan het constructiebedrijf Hollandia in Krimpen aan den IJssel. Dat werd een succes, het bedrijf groeide tot een onderneming met, toen Ruud Lubbers in 1973 minister werd, duizend werknemers en een omzet van zestig miljoen gulden. Ook had hij gedurende zijn zakenleven nevenfuncties bij christelijke werkgeversverenigingen. Hij werkte tien jaar in de onderneming en vertrok op zijn vierendertig jaar richting de politiek. Vanwege zijn zakensucces was Lubbers de eerste minister-president sinds de oorlog die miljonair was.

Multiculti
Op aandringen van de werkgevers kwam in de jaren zestig en zeventig een stroom van gastarbeiders richting West-Europa. Lubbers voorganger Joop den Uijl besloot dat deze niet langer moesten worden gezien als gasten, maar plots Nederlanders waren en ook hun gezin mochten laten overkomen. Minder bekend is dat onder de eerste regering van Ruud Lubbers de multiculturele samenleving werd uitgevonden en opgelegd. Dat betekende van de ene dag op de andere dag dat er twee groepen waren; autochtonen en de zogenaamde minderheden.

Dat had concrete gevolgen; dat Nederlanders tweederangsburgers werden en deze minderheden extra ondersteuning verkregen vanuit de overheid. Zonder twijfel een vorm van discriminatie, die met name voor de sociaal zwakkere autochtonen grote gevolgen had. In die geest ging Lubbers zijn carriere verder en werd begin 2001 als Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de Verenigde Naties. Op 1 juli 2006 werd Ruud Lubbers voorzitter van het bestuur van de Stichting voor Vluchteling Studenten UAF. Binnen het CDA werd hij de ambassadeur voor het in 2008 opgerichte CDA Kleurrijk.

Geen kritiek mogelijk
Vanaf het kabinet Lubbers I werd het bijkans onmogelijk om enige kritiek op de massale immigratie en het multiculturele beleid uit te oefenen. De Centrumpartij en de latere Centrumdemocraten kregen geen enkele ruimte om hun kritieken naar voren te brengen. Terwijl ook in zijn eigen stad Rotterdam de problemen zich opstapelden, gaf Lubbers nooit enige aandacht aan de gegronde bezwaren op dit deel van zijn beleid.

Lubbers zag niets in de opvattingen van Pim Fortuyn en heeft in Rotterdam zich altijd hardgemaakt om Leefbaar Rotterdam buiten het bestuur te houden. Ook Geert Wilders kon niet op enige sympathie rekenen en de oud-mp was onderdeel van een groepje binnen het CDA om de gedoogsteun van de PVV bij de regeringsonderhandelingen tegen te gaan. De roep om meer ‘vluchtelingen’ op te nemen en nog meer culturen van buitenaf te verwelkomen bleef een constante.

Zelf was ik onderdeel van een kritische actie in Den Haag bij de Stichting voor Vluchteling Studenten UAF waar Ruud Lubbers toen voorzitter van was. We wilden een ander geluid laten horen, anders dan de golf van misinformatie die Lubbers doorheen de pers verkondigde. Na enkele bedreigingen van immigranten en hogeschool-bestuurders, stuurde men een politie-eenheid op ons af. Symbolisch voor de reactie van Lubbers op iedere kritiek.

Individualisme, kapitalisme
Onder Ruud Lubbers zijn regeringen kreeg het kapitalisme steeds meer ruimte, ongetwijfeld had dat van doen met zijn achtergrond als werkgever. Het had als gevolg dat alle maatschappelijk idealisme steeds sneller begon te verdwijnen. Lubbers als ‘de manager van BV Nederland’. Het was helemaal in lijn met de Anglo-Amerikaanse keuzes, uitgevoerd onder Reagan en Thatcher, dat er niet zoiets bestond als een maatschappij, enkel slechts individuen.

Een aandenken van Lubbers voor de Nederlandse werknemers is het graaien in de pensioenkas. In jaren 80 en 90 werd besloten geld vanuit de pensioenfondsen terug te storten naar de werkgevers. Over een periode van 25 jaar bleek dit uiteindelijk om een miljard euro te gaan en het was geheel tegen de wettelijke regels. Dit terugstorten van het geld van pensioenfondsen naar werkgevers was een fout, zo zou Lubbers jaren later toegeven.

Stroef Atlantisme
In de koude oorlog was er de constante druk uit de Anglo-Amerikaanse kringen om een zwaardere houding aan te nemen tegenover de Sovjet-Unie. Zo ook de discussie over kernbewapening, waarbij de Amerikanen druk zetten om kruisraketten in Nederland te plaatsen, omdat de Sovjets meer SS-20 raketten zouden neerzetten. Lubbers bezocht in dit kader in januari 1983 de Verenigde Staten om bij de Amerikaanse president Reagan de mogelijkheid van een tussenoplossing te bespreken, waarbij onderhandelingsopties met de Sovjets open bleven.

Het land liep te hoop tegen die voorgenomen beslissing. Er werd massaal geprotesteerd en in een manifestatie werden 3.7 miljoen handtekeningen aangeboden aan Lubbers. Hij vertraagde en er kwam een dubbelbesluit. Op 1 juni 1984 werd het besluit genomen om kruisraketten in Nederland te plaatsen, indien het aantal SS20-raketten ten opzichte van 1 juni 1982 zou blijven toenemen. Uiteindelijk kon in 1989 van daadwerkelijke plaatsing worden afgezien, omdat het dubbelbesluit (plaatsing en onderhandelingen over wederzijdse nulopties) succes had opgeleverd.

Slotsom

Ruud Lubbers is altijd onderdeel gebleven van de na-oorlogse Nederlandse bourgeoisie, met de daarbij behorende opvattingen over open grenzen, het liberalisme en individualisme en een voorkeur voor volkeren en culturen van buiten Europa. Aan het einde van zijn leven haalde hij vooral de pers met aandacht voor de vluchtelingen van elders in de wereld, die het uiteraard moeilijk hebben, maar geen enkel woord van begrip voor de Nederlandse vluchtelingen, die de grote steden in tienduizenden moesten ontvluchten vanwege geweld en vervreemding, het gevolg van zijn multiculturele beleid.

Het is een niet te vergeven keuze geweest om de Nederlandse cultuur en beschaving, die hier vanaf Habsburgse Nederlanden geworteld is, weg te vegen en te vervangen door een multicultureel systeem, waarin autochtonen plotsklaps tweederangsburgers werden. De gevolgen daarvan heb ik ook zelf heb mogen zien en ervaren, van hele wijken die Nederlands waren en plotsklaps talloze culturen en religies telden, het heeft extreem negatieve gevolgen gehad voor juist de sociaal allerzwakste Nederlanders. Zoals veel christenen in Nederland had Lubbers de liefde voor de naaste vervangen door de liefde voor de verre.

De heel zware internationale functies zoals bij de Wereldbank of de Europese Unie werden hem onthouden, dat had ongetwijfeld van doen met zijn vertragingen en uiteindelijk weigering van het plaatsen van Amerikaanse kruisraketten op Nederlandse bodem tijdens de Koude Oorlog. Hij werd afgelopen maandag begraven in de katholieke Laurentius- en Elisabethkathedraal te Rotterdam. Ik heb er geen traan om gelaten.

Duitse vrouwen spreken zich uit tegen immigratie, geweld en misbruik #120db

In de flitsende campagnefilm 120 Dezibel spreken Duitse vrouwen zich uit tegen het beleid van de Duitse regering, die met haar opengrenzen-beleid vrouwen in gevaar heeft gebracht. Men klaagt de enorme toename van geweld en misbruik aan, dit alles aantoonbaar het gevolg van de migratie-invasie die bewust door Bondskanselier Angela Merkel is gestimuleerd. Vanuit links-liberale hoek was er kritiek op dit verhaal want ‘extreemrechts’ en diverse sociale mediabedrijven hebben inmiddels videobeelden en verhalen rondom de boodschap gecensureerd vanwege ‘aanzetten tot haat’.

Het vrouwencollectief heeft een volgende boodschap aan alle Europese vrouwen;

Doe mee, toon jezelf, laat je stem horen!

120 decibel is de toonhoogte van het geluid van een draagbaar alarm dat momenteel veel vrouwen bij zich dragen. 120 decibel is de naam van ons protest tegen het geïmporteerde geweld. Doe mee en vertel met het sleutelwoord #120db over jouw ervaringen met vervreemding, geweld en misbruik.

De videoboodschap waar de campagne mee van start ging kunt u hieronder zien. Het is in de Duitse taal gesproken en in het Engels ondertiteld. German women rise up! #120

Voorpost betoogt op 10.3 tegen Turkse moskee, wint proces tegen Termont

Net als de andere (centrum)steden van Vlaanderen is de ‘omvolking’, waarbij de Vlaamse bevolking vervangen wordt door vreemdelingen, in volle gang.  Brussel is al lang verloren, Antwerpen en Gent staan dit jaar voor een kantelpunt:  In oktober van dit jaar zal de allochtone stem doorslaggevend zijn, want de allochtonen zullen de socialisten aan de macht houden – of terug brengen.  Om zijn kiezers niet voor het hoofd te stoten besliste SP.a-kopstuk Termont daarom dat de vaderlandslievende beweging ‘Voorpost’ niet mocht betogen in de stad tegen de bouw van een nieuwe enorme moskee in de Gentse wijk ‘Rabot’, waarvoor ook een beschermd monument verknoeid wordt.

Uiteraard gebruikte Termont daarvoor het wangedrag van zijn eigen kiezers als alibi: bij een vorige, vreedzame betoging van Voorpost schopten de Turken keet en vielen ze de politie aan.  En ‘dus’, aldus de ondemocratische logica van Termont en co, mocht Voorpost niet opnieuw manifesteren…  Larie uiteraard:  als men weet dat Turken gevaarlijk en agressief zijn, dan moet er maar genoeg politie zijn om hen in toom te houden.

Termont kwam van een kale reis thuis: Voorpost trok naar de Raad van State, en kreeg gelijk: de vrije meningsuiting geldt tot nader order ook in Turkenstad Gent.  Voorpost toont zich in een persbericht erg tevreden:  ‘Begin januari besloot Gents burgemeester Daniël Termont om de betoging van Voorpost te verbieden. Naar aanleiding van de bouw van een megamoskee in de Gentse Rabotwijk vroeg Voorpost goedkeuring om op 17 februari te betogen met als thema ‘Stop moskeeënbouw, stop islamisering’.  Het verbod was duidelijk politiek geïnspireerd en Voorpost ondernam dan ook juridische stappen om het recht op vrije mening op te eisen en diende klacht in bij de Raad van State. Nadat alle argumenten tegen de betoging konden weerlegd worden reageerde de Raad van State positief. Voorpost is dan ook bijzonder verheugd dat de betoging alsnog kan doorgaan.’

De anti-Turkse betoging tegen de nieuwe reuzemoskee komt er dus en wel op zaterdag 10 maart 2018 en start op het Sint-Baafsplein in Gent om 14u00.  

Voorpost legt bussen in. Inschrijven is verplicht via karin.moller@outlook.be.  Deelname in de onkosten : € 5 p.p.
Er vertrekt al zeker 1 bus vanuit Antwerpen via Sint-Niklaas en Lokeren.  Een andere bus vertrekt zeker vanuit Limburg en gaat via Genk, Geel en Berchem (Antwerpen).

‘Ter verdediging van ons volk, onze levenswijze en onze tradities!’, zo laat Voorpost-boegbeeld Luc Vermeulen weten.  ‘Kom mee in het verzet!’

Alle echte Vlamingen weten dus waar ze die dag moeten zijn en verwacht worden.

 

 

Allochtonen slaan feestvierder in elkaar in Aalst, slaan auto’s kapot aan De Brug

Het is weer ‘Aalst Carnaval’, intussen beroemd zowel in Vlaanderen als het buitenland.  In Vlaanderen is Aalst zonder discussie dé carnavalshoofdstad van het land.  Plezier maken, over alle rangen en standen heen de zotskap aantrekken en zichzelf niet te serieus nemen, feesten en drinken, en tegelijk de kritiek op machthebbers van staat én religies niet sparen:  het is een bijzondere Westerse manier van verbroederen.

En net dat kunnen blijkbaar nogal wat allochtone vreemdelingen, dezer dagen ook in Aalst lieftallig ‘nieuwkomers’ genoemd, natuurlijk niet hebben.  Vrouwen die verbroederen met mannen, venten die zichzelf niet (te) serieus nemen, kritiek op goden en profeten:  het vloekt zowat allemaal met het bekrompen mens- en wereldbeeld van nogal wat allochtonen, en dan vooral de moslims.  En dus doen zij er alles aan, het feest zo grondig mogelijk te verbrodden.

Aan het zogenaamde ‘ontmoetingscentrum’ De Brug werd van zaterdag op zondag nog maar eens een hele reeks auto’s van Vlamingen kapot geslagen.  De foto’s zijn ook deze keer verbijsterend; het zal je wagen maar zijn…  De daders zijn voorlopig onbekend, maar het is al langer bekend dat een groep allochtonen die buurt grondig terroriseert;  niet zo lang geleden werd er door een groep negers al een echte raid uitgevoerd op een barbecuefeest van een carnavalsgroep. 

Tijdens carnaval trekken vele Vlamingen natuurlijk door de straten met een glaasje op, en dat is voor een heleboel allochtone lafaards een uitgelezen kans om jacht te maken op weerloze Vlamingen, er zonder reden ruzie mee zoeken, en dan in bende toe te slaan met trappen en slagen.  Het slachtoffer, S., werd deze keer zelfs niet beroofd; het ging hem louter om het ‘plezier’ een Vlaming, een blanke, een ongelovige tegen de grond te timmeren.  Zoals het helaas elke dag, elk weekend, in zowat alle centrumsteden van Vlaanderen in uitgaansbuurten en rond stations gebeurt.

Van een kordaat optreden door politie en gerecht en algehele maatschappelijke verontwaardiging in TV-programma’s en opiniepagina’s is intussen geen spoor.  De verborgen camera’s van de VRT, de inspectieploegen van UNIA op zoek naar ‘discriminatie’, de politietroepen die betogingen van Dewinter&Wilders verhinderen, het gerecht dat voetbaljongens weken opsluit als ze protesteren tegen Romageweld, de Rik Torfs’en en Dallila Hermans’en die zo graag schrijven tegen het boze ‘rassiesme’: ze hebben blijkbaar allemaal vakantie.  De dagelijkse golf van vreemdelingengeweld tegen Vlamingen is blijkbaar nog steeds geen thema.

Tweegesprek over het cultuurmarxisme; Sid Lukkassen en Eric C. Hendriks

In een interessant gesprek bij Café Weltschmerz gaan publicist Dr. Sid Lukkassen en socioloog Eric C. Hendriks uitgebreid in op de opkomst van het cultuurmarxisme in Nederland en elders. Waar komt dit woord vandaan, wat zijn de achterliggende opvattingen en wat de doelstellingen? Ook wordt de vergelijking getrokken met de politiek van maoïstisch China. Het woord cultuurmarxisme zou volgens de media fout zijn en een complottheorie. In onderstaand gesprek maken beide heren gehakt van deze drogredering en analyseren ze met kennis van zaken de wortels van het nieuwe marxisme en wie hiervan gebruik maken. Het gesprek duurt iets meer dan een uur.

Hetze tegen Forum voor Democratie heeft klein resultaat behaald

De agressieve anti-campagne vanuit de Nederlandse leugenpers, die al enkele maanden gaande is, tegen een politieke partij uit de oppositie heeft deze week resultaat geboekt. Een kandidaat op de verkiezingslijst van 2017 heeft besloten om niet langer lid van het Forum voor Democratie (FvD) te blijven. Het gaat om Susan Teunissen, Kapitein bij de Koninklijke Landmacht, die heeft laten weten de koers van de partij niet langer te steunen. Dat werd natuurlijk breed uitgemeten in de kolommen van de pers, waarbij men van ‘grote onrust’ in de partij sprak. Het Fvd zelf spreekt van een kleine groep leden die ontevreden zijn.

Van de grote onrust die er binnen het FvD zou zijn heeft men uiteraard slechts flinterdun bewijs, maar dat maakt blijkbaar niet al te veel uit voor de journalistiek van vandaag de dag. De anti-campagne tegen met name boegbeeld Thierry Baudet begon nog redelijk rustig tijdens de laatste landelijke verkiezingen. Toen had men bedacht dat hij een ‘vrouwenhater’ zou zijn, inmiddels is dit etiket al verlaten en vervangen voor ‘racistisch’, dat de gehele partij zou zijn. Van beide is echter, noch in het partijprogram, noch in toespraken iets terug te vinden.

Het is een oude truc die men al veel langer hanteert; in plaats van de standpunten te bekritiseren of hierover meer uitleg te vragen, gaat men op een hele andere weg. Men plakt een etiket op de partij of persoon en gaat vervolgens opheldering vragen over het zelfverzonnen etiket. Dat is natuurlijk een groot gevaar voor een politicus, als hij of zij hierop ingaat het een moeizame discussie wordt. Hoe iets te verklaren of te verdedigen waarover je helemaal niet zelf een standpunt hebt ingenomen?

Dit is een listige en oneerlijke manier van debatteren, die met name door de grote politieke partijen wordt gevoerd. Dat zal met name van doen hebben met de popularisering door het FvD van het begrip partijkartel, waarmee de partij doelt op de enorme macht die de grote partijen hebben doorheen de bureaucratisch machine. Daar worden buiten ieder democratisch besluit talloze baantjes verdeeld onder getrouwe partijleden.

Het blootleggen van dit ernstig democratisch tekort is het FvD en met name Thierry Baudet niet in dank afgenomen. Nu weet het publiek dat talloze, goedbetaalde banen onder de grote politieke partijen worden verdeeld en voor de rest van het land afgesloten blijven. Dat is een van de belangrijkste redenen achter de anti-campagne tegen deze partij.

Dresden maakt zich op voor herdenking oorlogsmisdaad bombardement 13.2.1945

De Duitse stad Dresden, vandaag 540.000 inwoners en hoofdstad van de Duitse deelstaat Sachsen, maakt zich op voor een beladen datum:  in de nacht van 13 op 14 februari 1945, amper enkele maanden voor het einde van de Tweede Wereldoorlog, nu 73 jaar geleden, werd de Duitse burgerbevolking van de stad uitgemoord met een verwoestend Brits-Amerikaans bombardement.    150.000 tot 250.000 Duitsers stierven.  Dit weekeinde trekken Duitse nationalisten weer de straat op met een ‘treurmars’, een ‘Trauermarsch’.  REACT is er dit jaar bij.

De Tweede Wereldoorlog is er één van diverse genocides: de anti-Joodse genocide Holocaust, de genocide op de Japanners met atoombommen, maar ook de genocide op de Duitse burgers.  Een oorlogshandeling die doelbewust gericht is op het doden van burgers is een oorlogsmisdaad.  Het bombardement op Dresden maakte deel uit van het plan van het Geallieerde opperbevel om de bevolking van Duitse dorpen en steden uit te roeien.  Het idee was dat het massaal vermoorden van Duitse burgers de weerstand van het Duitse volk zou breken; in werkelijkheid sterkte het de Duitsers in hun wil om tot op het einde van de oorlog fanatiek te blijven doorvechten.

De bommengenocide op Duitsland bereikte met naar schatting tussen de 1 miljoen en 1,5 miljoen doden een onwaarschijnlijke omvang.  De massaslachtingen in steden als Hamburg, Berlijn, Maagdeburg, Frankfurt en vele anderen zijn amper te beschrijven.  Toch is het vooral de ondergang van Dresden die vandaag symbool staat voor de bommengenocide vanuit de lucht.  Daar zijn verschillende redenen voor.  Er is de manifeste oorlogsmisdaad: Dresden had geen militaire betekenis, en werd ook nauwelijks verdedigd, waardoor de Brits-Amerikaanse vliegers vrij spel hadden.  Er zijn de perfide industriële technieken die gebruikt werden:  bommen met vertraging om brandweerlieden te doden, bommen afgeworpen in een circel om een vuurstorm te creëren die de zuurstof uit de schuilkelders zoog – zodat duizenden strikten.

Er is ook het enorme aantal slachtoffers.   Naar schatting 150.000 tot 250.000 Duitsers stierven, ook al omdat de stad bomvol vluchtelingen zat, die gevlucht waren voor het oprukkende Rode Leger.

Hier is een film die de beelden van de verwoesting toont:

 

Net als elk jaar zal de genocide ook dit jaar herdacht worden.  Omdat de officiële leer in Duitsland vandaag de ‘Schuldkult’ is, de leer die zegt dat uitsluitend de Duitsers schuldig waren aan de oorlogen en dus ook alle slachtoffers gestorven zijn door ‘hun eigen schuld’, zijn de officiële herdenkingen weinig interessant.  Ze worden ofwel geminimaliseerd, of betekenisloos gemaakt door er een ‘hulde aan alle slachtoffers van oorlog waar ook ter wereld, openheid, tolerantie, antiracisme’ van te maken.

Duitse nationalisten houden dan ook al vele jaren een eigen herdenkingsoptocht, een ‘treurmars’ of ‘Trauermarsch’.  Die gaat dit weekeinde door.  REACT zal er dit jaar bij zijn!  De informative van de organisatoren is hier te vinden:  http://dresden-gedenken.info

Het spreekt voor zich dat de communisten van het zeer gewelddadige extreemlinkse terreurnetwerk ‘Antifa’ zullen proberen de vreedzame optocht te verstoren.  Zij vinden de massamoord in Dresden een goede zaak, en gebruiken slogans als ‘nie wieder Deutschland’ en ‘bomber Harris, do it again.’  Benieuwd of we deze landverraders dit weekeinde ook te zien krijgen.

REACT is er voor u bij;  blijf ons volgen!  De foto’s en filmpjes verschijnen eerst op onze facebookpagina, wellicht kort na het weekeinde volgt dan hier ons verslag. 

 

« Oudere berichten